ARAFTA KALAN

7. İŞTE BURDASIN

▫▫▫Bir Önceki Bölüm Kesiti▫▫▫

Kafasını hayır anlamında sallarken Araf daha fazla dayanamayarak konuştu.

"Lan seviyorum seviyorum. Çok seviyorum ama sen farkında değilsin. Sen benden nefret ederken ben senin için ölüyorum. Anladın mı sen benden nefret edemezsin"

Bu söylediklerinden sonra kendini tutamayarak Efalin dolgun dudaklarına yapıştı. Araf öperken Efalse şaşkın bir şekilde bekliyordu. Araf son kez bir öpücük kondurup ayrılırken Efalse utançla kafasını eğdi.

"Affet"

Araf Efale bakarken Efalse Arafın ayaklarına bakıyordu.

"Bak biliyorum sana zor günler yaşattırdım. Ama hiç biri isteyerek yapmadım. Ben sana zarar gelsin istemiyorum. Ne olur affet ve sarıl artık."

Efal onu bu kadar kolay affedemezdi. Elini Arafın omzuna koyup geriye doğru itti.

"Bir daha sakın bana dokunma anladın mı? Sen benim için yoksun olmayacaksında..."

Araf duyduğu şeyler karşısında yıkılırken bu sefer yaptıkları hoşuna giden taraf Efaldi. Araf geriye doğru zendeleyip duvara tutundu.

"Yapma Efal."

Efal Arafı umursamadan konuştu.

"Ölmeni istiyorum. Git ve bir daha asla gelme."

Araf dolmuş gözlerle Efale bakarken Efal tuhaf olmuştu. Arafın ağlaması üzmüştü aslında ama hakediyordu o her şeyi hakediyordu ve yaptıklarını ödeyecekti.

"Peki. Öleceğim ve bir daha asla gelmeyeceğim"

Efalin kalbine batan birşeyle gözü doldu. Gidiyordu. Ve Efal biliyordu ki Araf dediğini yapardı. Konu ölmek bile olsaydı...

ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ

Saatler geçmişti. O an Efalin tek yaptığı saate bakıp beklemekti. Gözünden akan yaşı sağ eliyle sildi ve tekrar kafasını saate çevirdi. Söylediği şeylerden pişmandı böyle olmasını istememişti ki. Kırılmış vazoya çarptı gözü. Ve saatler önce yaşanan şeyler aklına geldi.

"Peki. Öleceğim ve bir daha asla gelmeyeceğim"

Araf daha fazla konuşmak istercesine içindekileri püskürttü.

"Lan bu kadar mı nefret ettin he. Susma Efal söyle. Sadece sevdim. Çok sevdim. Herkezden herşeyden çok sevdim. Sırf nefesini duymak için ölürüm. Ama sen bana git diyorsun. Gideceğim Efal ama pişman olacaksın. Yalvaracaksın Efal. "

Araf bunları söyledikten sonra odadaki herşeyi yere savurmuştu.Efalin aklındakiler sinirlenmesine sebep olurken ayağa kalkıp odadan çıktı. Dışardaki korumaları umursamadan koşuyordu. Evin etrafı ağaçlarla kaplıydı ve tam olarak nereye gideceğini bilmiyordu. Arkasına dönerek korumalara baktı. Gitmesinine izin veriyorlardı. Daha hızlı koşarak ağaçların dahada çoğaldığı tarafa gelmişti. Yorulduğunu anlayarak dizlerinin üzerine çöktü.

"Yeterrr!. Bıktım artık. Yoruldum."

Bağırışları ormanda yankılanırken ağlayışı hıçkırıklara dönmüştü.

"Ne olur gel Araf söz veriyorum sarılacağım sana. Neden bilmiyorum ama kalbim ağrıyor. Lütfen gel. Lütfen"

Efal etrafta kimsenin olmadığını sanarken eli silahlı bir sürü adam ve Erdem Efale doğru yürüyordu. Erdem elindeki bezi Efale yaklaştırırken Efalin en son hatırladığı şeyse babasının ona söylediği şeydi.