Star Haired// Yoonrose

37.Bölüm {SIZI}

Rose (Chaeyoung)

Başını arkadan boynuma soktu. Boşta ki eli bacağımı okşuyordu. Bir yandan kokumu içine çekiyor, bir yandan da eliyle bacaklarıma dokunuyordu.

Bacaklarımı sanki kıtlıktan çıkmış gibi okşuyordu. İki elimle, belimi tutan elini sıkıyordum. Bırakması için dua ediyordum ama o, bırakıcak gibi değildi...

Başını boynumdan biraz, çıkarıp aynada ki görüntümüze bakmaya başladı. Belimde ki elini daha fazla sıkıştırabilmesi mümkünmüş gibi, daha fazla bastırdı. Korkudan, zar zor nefes alıyordum...

Zincirli elini, elbisemin altına koydu. Sırf beni daha fazla korkutmak için, yavaş hareket ediyordu. Elini kadınlığıma getirdiğinde, yalvarırcasına, aynadan yüzüne baktım ama o beni dinleyemeyecek kadar delirmişti...

Engel olmamaya karar verdim. Zaten engel olmaya çalışsam bile bırakmayacaktı. Gözlerimi kapatıp, kaderimi kabullendim. Gözlerimi sıkarken o, çoktan it çamaşırımın altından kadınlığıma ulaşmıştı.

Artık ağlamıyordum. Şu an saç tellerimden, tırnak uçlarıma kadar hissettiğim duygu her neyse, bu beni ağlatmıyordu.

Önceden sözünü ettiği gibi, en derinime parmağını sokuyordu. Acıdan ve ismini bilmediğim duygudan, dolayı başım geriye gitmişti.

Başım, onun omzundaydı. Burnum, tam olarak boynuna düşmüştü. Muhteşem kokusu beni deli ediyordu. Onu çok fazla seviyordum ve bu sevgi beni de, onu da yakıyordu.

Hala iki elimle, kolunu sıkıyordum. Zaman geçiyor muydu? Bilmiyorum ama artık canım çok yanıyordu. Hala boynunda olan yüzümü biraz kaydırdım. Kulağına fısıldamaya çalışıyordum ama inlemelerim buna izin vermiyordu.

"Lü-lütfen Yoongi... yeter..." diye fısıldayabilmiştim. Elini içimden, yavaşça çıkardı ve elbisemi düzeltti. Ayakta duracak halim kalmamıştı. Kasıklarım sızlıyordu. Şu an ayakta durmamı sağlayan tek güç kaynağım Yoongi'ydi.

Gözlerim kapalı olduğu için göremiyordum ama beni kucağına almıştı ve bir yere götürüyordu. Kasıklarımda ki sızı olmasaydı ondan koşa koşa kaçardım ama şu an canım, çok yanıyordu.

Beni yatağa bıraktığını hissetmiştim. Sanırım üzerime eğilmişti. Nefeslerini, yüzümde hissediyordum.

"Benden gitmeyeceksin." dedi kararlı sesiyle. Düşüncelerimi biliyordu. Hep bilmişti zaten.

Bu dediğine gülümsedim. Hala gözlerim kapalıydı. Elimi nazikçe yüzüne götürdüm ve yanağını okşadım. Nefesimi yüzüne üfleyerek "Kesinlikle senden gideceğim..." diye fısıldadım.

Bunları söylerken az önce hissettiğim ve ismini bilmediğim duygunun ne olduğu bulmuştum. Bu şehvet beni deli ediyordu...

🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞

Son bir bölüm kaldı...

🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞🔞