Kiss of a Vampire (Completed)

Chapter 22

KANINA PA siya nagaantay na umuwi ang kasintahan. Ayon sa mama nito ay umalis daw ito pagkatapos makausap ang isang matanda. At hanggang ngayon nga ay hindi pa rin umuuwi. Natanawan niyang bumaba ang nakababata nitong kapatid sa hagdan. Naka dilaw na t-shirt ito na maluwag na may mukha ni spongebob. Nakashort ito na hanggang hita lamang ang haba. May hawak itong juice sa kaliwang kamay habang ang kanan ay abala sa pagte-text.

Hindi marahil nito napansin na naroroon siya pati na rin ang hinahakbangan. Sumblay ito ng apak. Muntik na ito mahulg sa sahig kung lang siya naging maagap sa pagsalo nito.

Nagkatitigan silang dalawa. Napansin niya ang pamumula ng dalaga. Ito ang unang nakabawi sa pagkakabagsak nila.

“a..ay..s..sorry kuya Chito…”,nakayuko ang ulo nito. Lalakad na sana ito papalayo pero pinigilan niya ito. Kung bakit hindi niya rin alam.

“Nsaktan ka ba?”, tanong niya. Agad binawi ng dalaga ang kamay nito na tila napaso.

“Hindi…Hindi..aus lang ako… baka ikaw ang nasaktan… lalabas muna ako ha..cge,” prang kinakabahan ito.

“Iniiwasan mo ba ako?”. Napatigil ito sa paglalakad at humarap sa kanya.

“Hindi kuya ha! Kung ano-ano ang iniisp mo. Mauuna na ako.”, dumiretso na ito sa may pintuan, tatawagin niya sana pero mas minabuti niyang manahimik. Naninibago siya kay Meica, tila kasi iniiwasan siya nito. O marahil guniguni lang niya.

“Malalim yata ang iniisip mo”, si Rein. Mukhang pagod ito at kakatapos lang sa pagiyak. Pero bakit?

“hindi ah… kanina ka pa ba diyan?”, sagot niya.

“Nakasalubng ko si Meica, hindi niyo sana siya pinalabas gabi na.”, wala sa ganang sabi ng dalaga.

“ahh.. k..kaya niya na siguro sarili niya.”, bigla siyang kinabahan sa sinabi ng dalaga. Paano kung may mangyaring masama sa batang iyon. Naalala nito ang suot nito mas lalo siyang kinabahan. Ipinilig niya ang ulo. Pagtangin niya sa kasintahan ay magkasalubong ang kilay nito.

“Gusto sana kitang makausap,sumunod ka sa silid ko”

Agad umupo sa gilid ng kama si rein, tinapik tapik nito ang katabi ng pwesto nito senyales na nais niyang paupuin ito doon.

“Hon, ikakasal na tayo. Kaya ko pa naming maghintay.”, may halong biro ang turan niya pero sa totoo lang ay kinakabahan siya. Ilang araw ng ganito ang dalaga tuwing kasama siya. Tahimik, tulala. Ngumiti ang dalaga at tumingin sa kanya.

“Thank you,” she smiled, but there’s something in her eyes. Parang nahuhulaan niya na ang susund nitong sasabihin.

“I think I heard a but… but before you say na wag na nating ituloy ang kasal hayaan mo muna akong huminga”, he mean it. Alam nyang hindi na nito nais ituloy ang kasal kaya nahihirapan ito. At alam rin niya kung sino ang dahilan.

Umiyak ito … Hinawakan niya ang balikat nito at isinandal sa mga dibdib niya. Inaasahan niyang masasaktan siya ng todo pero hindi niya nararamdaman iyon. Ang nararamdaman lamang niya ay awa para sa babaeng ito. She’s a good friend for him. Siguro hanggang doon na lang iyon.

“Well, I think I have to make some call”,turan niya. Hindi nmn siya ganun kasama para pasakitan ang dalaga. Alam niyang sinubukan pa rin nitong ituloy ang kasal pero mahirap kalabanin ang damdamin. “Just promise me you’ll tell if Brent is hurting you.”

“How did? ...ahhmmm... Well thank you, Chito. I’m sorry I failed to keep our promise.”,pinunasan nito ang mga luha.

“I can see it in your eyes, my dear. Alam mo if we are really not meant to be, kahit hindi ikaw ang makafail ng promise natin one day maybe I will. So let’s be thankful na nangyari ito right before our marriage dahil kung magkataon mas mahihirapan tayo diba?”, kinindatan niya ito. Ngumiti naman ito.

“Thank you. Maswerte tlga ang babaeng mapapangasawa mo. Well, sad to say it’s not me.”

“Tama ka. Kaya magdusa ka”, biro niya. Tumawa naman ito.

“Chito salamat tlga. Ikaw na ang bahala. May kailangan pa akong gawin. It’s a matter of life and death. Wish me luck. Bye”, ibinalik nito sa knya ang singsing at lumabas na ng silid. Nagmamadali.Hindi man lang nito inantay na makasagot siya. Naiwan siya sa slid nito.

Humiga muna siya. Tumingin sa relo. He still has time to cancel the big event . Kailangan lang niya ng excuse. Pumikit muna siya para ipagpahinga ang utak niya. Marami siyang dapat gawin kaya kailngan muna niya ng pahinga.

“Ikaw! Ano ang ginawa mo sa ate ko?, bakit nagmamadali siyang tumakbo papalabas dala ang kotse niya?”

Napabangon siya ng marinig ang tinig ni Meica. Ganoon pa rin ang suot nito pero magkasalubng ang mga kilay nito. Lumapit ito sa kanya at hinawakan ang kwelyo niya.

“Did you? Did you?... arhggg.. D*mn it. Tell me. Did you force her.”, halatang galit ito. Ngumiti lang siya. Hindi niya gustong ientertain ito. Kaya humiga ulit siya pero dahil mahigpit ang pagkakahak ng dalaga sa kwelyo niya ay bumagsak ito. Nakapatong tuloy ito sa kanya.

“You have a dirty mind you know.. Actually, we decided to cancel the wedding”.

“why? Nahuli ka siguro n ate na nambababae!”, nakapatong ang dalawang braso nito sa dibdib niya. He laughed. Halata ang pagtataka sa mga mata nito.

“Wla noh. I just want some rest. I still have plenty of things to do. Kaya ikaw dun ka na sa kwarto mo dahil bka kung ano pa ang magawa k sa iyo ngayon.”, naalarma naman ang dalaga sa sinabi niya kaya agad itong lumayo at inayos ang sarili.

“diyan ka na nga”, sambit ni meica.

“Mei…”

“What?”

“Nothing.”, he smiled then closed his eyes. Alam niyang tinitigan muna siya ng dalaga bago ito tuluyang umalis at isara ang pintuan.