![[Unicode]](https://img.wattpad.com/46e2289c3430c5a933ce5a3cb727b8d6694c08e2/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4853444d4265384c354f367947673d3d2d3237312e313638316165316433656330336465383233313139333732343036372e6a7067?s=fit&w=720&h=720)
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
[Unicode]
ညသန်းခေါင်ယံအချိန် သစ်ပင်တွေအုပ်မှိုင်းနေသော
အိမ်ကလေးဆီမှ စန္ဒရားသံစဥ်တွေပျံ့လွင့်နေသည်။
" မောင် ဒီအိမ်လေးမှာနေရတာဘယ်လိုနေလဲ "
ပခုံးထက်ခေါင်းမှီအိပ်စက်နေသော မောင့်အား
စောင်းငဲ့ကြည့်ရင်း ထယ်ယောင်းမေးလိုက်သည်။
"နွေးထွေးတယ် ပြီးတော့လုံခြုံတယ်လို့ခံစားရတယ်၊
မိုးလင်း ကနေ မိုးချုပ်တဲ့အထိ ထယ့်မျက်နှာကိုပဲ
ငေးကြည့်ခွင့်ရတာမို့လို့ ကိုယ့်အတွက်အေးချမ်းတယ်၊
ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကိုယ့်ဆန္ဒကိုဖြည့်ဆည်းပေးလို့"
မောင့်ကို အမြဲတမ်းအခုလိုပဲအဆင်ပြေနေစေချင်တယ်။မေ့ပစ်ဖို့ခက်တဲ့ အမှားတွေကြောင့် မောင်ဟာ
တစ်ခါတရံ သူ့ကိုယ်သူအပြစ်ပေးတတ်တာက လက်ကောက်ဝတ်မှအမာရွတ်တွေက သက်သေ ၊ဒဏ်ရာတွေက အချိန်ကကုစားပေးနိုင်တယ်ဆိုသလိုဒီထက်အချိန်တွေကြာညောင်းသွားတဲ့အခါ အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်ပြီးမောင်အဆင်ပြေပြေနေထိုင်သွားနိုင်ရင်ကောင်းမယ်။
"ထယ် ခြံဝင်းထဲက ပန်းတွေအစုံပွင့်လာတဲ့အခါကျရင်
ကိုယ်တို့ ပန်းဆိုင်လေးဖွင့်မလား "
ထူးထူးဆန်းဆန်းမောင့်အတွေးကြောင့်ထယ်ယောင်းမှာ
မျက်ခုံးလေးပင့်ကြည့်တော့
"သာမန်လူတွေလိုမျိုးနေထိုင်နိုင်အောင် ကိုယ်ကြိုးစား
ကြည့်ချင်တယ် ၊ အခုမဟုတ်ပါဘူး ပန်းတွေပွင့်မှပါ
အကြာကြီး လိုသေးတယ်မလား "
"စိတ်ချ မောင့်သဘောအတိုင်းဖြစ်စေရမယ်"
သူ့စကားဆုံးတော့ မောင်သည်ခပ်ရေးရေးလေးပြုံးပြီး
နှုတ်ခမ်းပါးကို ဖိကပ်နမ်းလာသည်။
