![[Unicode]](https://img.wattpad.com/1f43c0bf885d9a421ee65f2479e15c08c39abd54/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7052745f4f6b4a484859664147773d3d2d3238372e313634653032316634636261666236623430303134343539393836302e676966?s=fit&w=720&h=720)
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
[Unicode]
"ဒါတွေအကုန်လုံး မင်းချက်ထားတာလား"
စားပွဲခုံပေါ်မှ အစီအရီချထားသောဟင်းခွက်တွေ
ကိုကြည့်ပြီး ဂျောင်ကုတအံ့တဩရေရွတ်သည်။
လူနှစ်ယောက်တည်းရှိတာကို ဟင်းပွဲက ၅ ခွက်ထက်မက အမျိုးအမယ်စုံလင်လို့၊
"အင်း အစက တစ်မျိုးနှစ်မျိုးလောက်ပဲချက်မလို့
မောင့်ဆီက အမှတ်ပိုရအောင်လို့"
"မောင် လို့မခေါ်ပါနဲ့ "
"မောင်ပဲပြောထားတယ်လေ ချစ်ပေးမယ်ဆို
ဒီနာမ်စားလောက်နဲ့ မောင့်အသားမပဲ့ပါသွားပါဘူး"
ခပ်မဲ့မဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြန်ပြောရင်း
ဟင်းလျာတွေကို ပန်းကန်ထဲထည့်နေသော
ထယ်ယောင်းအား ဂျောင်ကုပြန်ချေပစရာ
စကားတွေမရှိ၊ သူပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေမောင် လို့ခေါ်ရုံနဲ့ အသားပဲ့သွားတာမှမဟုတ်တာသူအဆင်ပြေသလို
သာ ခေါ်ပါစေတော့ဆိုပြီး လျှောပစ်ကာ ညစာသုံးဆောင်ဖို့ ဇွန်းနဲ့ခရင်းကိုကောက်
ကိုင်လိုက်သည်။
"ဒါလေးအရင်မြည်းကြည့် မှိုဟင်းချိုက
ထယ့်လက်ရာထဲမှာ မောင်အကြိုက်ဆုံးတစ်ခုပဲ"
ထယ် ...
ထိုကောင်လေးက သူ့ကိုယ်သူသုံးလိုက်သော
ထယ်ဆိုတဲ့နာမ်စားကြောင့်ဂျောင်ကုရင်ထဲခံစား
ချက်တစ်ချို့ဖြတ်စီးဆင်းသွားသည်မို့ စိတ်ထဲမှလိုက်ပြီးရေရွတ်မိသည်။
"မောင် ... စားတော့လေ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"
ထယ်ယောင်းရဲ့ သတိပေးသံကြားတော့မှ
အတွေးစကိုဖြတ်ရင်း ထယ်ယောင်းအား
စူးစိုက်ကြည့်မိသောအခါ ရုတ်တရက်
မှုန်ဝါးလာသော မြင်ကွင်းထဲ ...
