![[Unicode]](https://img.wattpad.com/8800b94188025563b999bb8c63f6bb2dfd08a4be/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7162314432316d363732305931413d3d2d3237352e313635653162336566373464623961663632383533323337373433332e6a7067?s=fit&w=720&h=720)
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
[Unicode]
အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့
Lavender ပန်းရဲ့အမွှေးနံ့သင်းသင်းတွေ
နှာခေါင်းထဲ တစ်စပြီးတစ်စတိုးဝင်လာပြီးနောက်
မှာတော့ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်နိုးထလာသည်။ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးလေးလံကိုက်ခဲနေသလို ခံစားမိတာကြောင့်နားထင်ကိုလက်ဖြင့်နာနာဖိရင်းသူညည်းတွားလိုက်မိသည်။ထို့နောက်လဲလျောင်းနေသောနူးညံ့တဲ့အိပ်ယာအထိအတွေ့ကိုသတိထားမိမှအခန်းတစ်ခုလုံးကိုအလန့်တကြားဝေ့ကြည့်
သည်။
ဘယ်နေရာရောက်နေတာလဲ။
နောက်ဆုံးသူတွေ့ခဲ့တာ မောင့်ကို ၊
မောင်ရောဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ။
ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်နံရံတွေကြောင့်
စိမ်းသက်တဲ့ထိုနေရာမှာ ကြောက်လန့်စိတ်တွေ
ကြီးစိုးလာပြီး အခန်းတံခါးဆီဦးတည်ပြေးချိန် ...
"နိုးလာပြီလား အစောကြီးရှိသေးတယ်။
ဆက်အိပ်ဦးမလား၊ဒါမှမဟုတ်မနက်စာစားတော့
မလား "
အခန်းပေါက်ဝ၌နာရီကိုတစ်ချက်ငုံကြည့်ပြီး ပြုံးပြုံး
ရယ်ရယ်နဲ့ပြောလာတဲ့မောင်ကြောင့် ထယ်ယောင်း
ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လိုသာငြိမ်သက်သွားမိသည်။
ဒီအခြေအနေမှာတစ်ခုခုလွဲနေတာမျိုးဖြစ်နိုင်တယ်မဟုတ်လား။ညကတွေ့ခဲ့တဲ့မောင်က အခုလိုပုံစံမျိုးမှမဟုတ်ပဲ။
"ထယ် ... ဘာလို့ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ၊
ကိုယ်မေးနေတယ်လေ "
ပါးပြင်ပေါ်ပွတ်သက်လာတဲ့မောင့်လက်ချောင်းတွေအားထယ်ယောင်းအလန့်တကြား ဖယ်ထုတ်မိသည်။
"ကိုယ်စိတ်မကောင်းအောင် ဘာလို့စိမ်းစိမ်းကားကားဆက်ဆံနေတာလဲ။ကိုယ့်ကို မချစ်တော့ဘူးလားထယ် "
