![[Unicode]](https://img.wattpad.com/d636e958c07c1514605113609302be138af07bc8/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f53635a6d424341697164684449413d3d2d3239322e313635323739356332376263386434663334333531393438343130382e6a7067?s=fit&w=720&h=720)
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
[Unicode]
"မောင် ဘယ်ကတည်းကရောက်နေတာလဲ၊
ဖုန်းဆက်လိုက်တာမဟုတ်ဘူး အေးကအေးနဲ့"
ထယ်ယောင်းတစ်ယောက်စတိုးဆိုင်မှအလုပ်
ချိန်ပြီးပြီးချင်းထွက်လာရာလမ်းဘေး၌
ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော ဂျောင်ကုကိုမြင်တော့ အပြေးလာပြီးတတွတ်တွတ်နဲ့ ဆူပူနေသည်။
" ဒီမှာကြည့် "
ဂျောင်ကုကတော့ထယ်ယောင်းကိုတွေ့တွေ့ချင်း
ပင်ဝမ်းသာအားရရုပ်ရှင်လက်မှတ်နှစ်စောင်ကိုထုတ်ပြသည်။
"ရုပ်ရှင်လက်မှတ် ဒီအချိန်ကြီး"
ည ၈ နာရီခွဲနေပြီမို့ ထယ်ယောင်းကလက်ပတ်နာရီကို
ငုံ့ကြည့်ပြီးရေရွတ်သည်။
"ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက
လက်မှတ်အလကားရလာလို့ ၊ ထယ် အလုပ်ပင်ပန်းနေလို့လားဟင် ထယ်ပင်ပန်းနေရင်မကြည့်လဲဖြစ်
တယ် အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်"
"အဲလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။
မောင်က ကျောင်းကနေ အိမ်မပြန်ပဲထယ့်ဆီလာခဲ့တာ
မဟုတ်လား မောင်အိမ်ပြန်နောက်ကျမှာစိုးလို့"
ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့မောင့်ကိုထယ်ယောင်းမျက်နှာငယ်နဲ့စူးစိုက်ကြည့်ပြီးရေရွတ်လေတော့ မောင်က
သက်ပြင်းကြီးချသည်။
"နောက်ကျသွားရင် ထယ့်အိမ်မှာပဲလိုက်အိပ်မှာပေါ့၊
အဲဒါကို ပူနေစရာလား ။ လာ သွားရအောင်"
မောင်က သူလုပ်ချင်တာကို ခွင့်တောင်းသလိုလိုနဲ့
အသိပေးခြင်းသာ။ အမြဲတမ်း ဇွတ်တရွတ်နိုင်လှ
သည်။ယခုလည်းထယ်ယောင်းမှာလက်ဖဝါးပြင်
ကြီးမှဆုပ်ကိုင်ပြီးဆွဲခေါ်သွားသောမောင့်နောက်သို့တရွတ်တိုက်ပါသွားလေရာခြေလှမ်းတွေက ရုပ်ရှင်ရုံဆီသို့ဦးတည်ရသည်။
