![[Unicode]](https://img.wattpad.com/8a2e5c2d1fefe9e12228b45f7ee28d49f2a8db8a/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f5030575f63467244795a30374b773d3d2d3236312e313636663865653135346533653833323234323638373339353536332e6a7067?s=fit&w=720&h=720)
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
[Unicode]
"ထယ် ဒီနေ့အလုပ်သွားမယ်မဟုတ်လား "
"အင်း အလုပ်ပြီးရင်အိမ်လည်းခဏပြန်ဦးမယ် "
အိမ်ပြန်မည်ဆိုသောစကားနောက်
ရုတ်ချည်းအေးစက်သွားတဲ့မောင့်မျက်နှာကြောင့်ထယ်ယောင်းမှာပြာပြာသလဲဖြင့် ...
"ထယ့်ပစ္စည်းတချို့ပြန်ယူဖို့ပါ မောင်ရယ်
ယူပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်မိုးမချုပ်
စေရဘူး"
"အင်း ဟုတ်ပြီ
မနက်စာမြန်မြန်လာစားနော် အေးကုန်တော့မယ်"
ထယ်ယောင်းဒီအိမ်ကြီးဆီရောက်နေတာ ရက်
တစ်ပတ်ခန့်ရှိပြီ၊ ဒီနေ့မှအိမ်မပြန်ရင် လူပျောက်ကြေငြာမယ်ဆိုတဲ့အဖေဖြစ်သူရဲ့ခြိမ်းခြောက်စကားကြောင့်ထယ်ယောင်းမှာအရဲစွန့်ပြီးမောင့်ဆီက အပြင်ထွက်လို့ရမလားဟူသော ခွင့်ပြုချက်ကိုတောင်းခဲ့သည်။
မောင်သည်ထယ်ယောင်းကိုပိတ်လှောင်ထား
တာမဟုတ်ဘူး၊ ထယ်ယောင်းစိတ်တိုင်းကျ သွားလာခွင့်ရှိတယ်။ အချိန်တန်လို့ မောင့်ဆီပြန်လာပေးရင် ရပါပြီတဲ့။
တကယ်ကိုမထင်ထားခဲ့သည့်စကားတွေကိုကြား
ယောင်မိတဲ့အခါမောင့်မှာဘယ်လိုအကြံအစည်တွေရှိနေသလဲဆိုတာထယ်ယောင်းနားမလည်နိုင်တော့။သေချာတာတော့လွယ်လွယ်ခွင့်ပြုပေးခဲ့တဲ့စကားတွေထဲမှာ မကောင်းတဲ့အငွေ့အသက်တွေပါနေခဲ့
တယ်ဆိုတာထယ်ယောင်းအတပ်ခံစားမိနေတယ်။
.
.
.
"ဟယ်ရာ ကိုယ်ဒီနေ့မင်းကိုလာတွေ့မယ်"
မနက်စာစားဖို့အခန်းထဲလှမ်းနေသော
ထယ်ယောင်းရဲ့ခြေလှမ်းတွေသည် တိခနဲရပ်တန့်သွားရသည်။
