DS #3: Billionaire's Love Shot

Kabanata 1

Pagkatapos ng photoshoot ay agad akong napaupo sa upuan. I texted my friends earlier to bring me food, so sad, hindi sila puwedi dito sa loob. Miko is really a good photographer. Ipapa-tapaulin daw kasi 'yon at ipapasa sa pageant producer.

Napatingin ako sa repleksyon ko sa salamin. I smiled, my makeup artist did my face well. Nakarinig ako ng buntong-hinga bago napaupo sa katabi kong upuan. I glanced at him, its Mathew.

"Do I have to be half-naked during the pageant?" he asked frustratingly. I don't know why all of the sudden naging ganito siya. Maybe he's not into it, hindi siya sanay na pinapakita ang katawan niya.

"Of course, duh! Merong swimwear attire, 'no!" sagot ko sa kaniya sabay irap. Makahulugan akong tumingin sa kaniya habang nakangisi. I pointed him using my finger.

Nanlaki naman ang mga mata niya. He gulped, I see it through his adams apple.

"Ikaw ah? Wala kang abs, 'no? Kaya ka natatakot?" natatawa kong tanong. Napapalo ako sa harapan ng salamin.

"No, of course I have!" he defensively answered. Malaki naman kasi talaga ang katawan niya. Ang ganda tingnan ang buhok at chinito siya.

Napatakip ako ng bibig habang tumatawa, "Weh? Sige na, aminin mo na. Puwedi mo namang pagtrabahuan 'yan, eh. Secret lang natin promise!" tugon ko. Napakagat-labi sa pagpigil ng sarili. Baka bigla siyang umusok at magalit. Wala akong kaibigang lalaki kaya natatakot din minsan kapag hindi mo kilala. Sinundot ko ang tagilira niya.

Mahina niyang tinampal ang kamay ko, "Stop it! I have abs, Amanda. Kulit mo," sagot niya. Cute naman nito. Sarap kurutin. I heard few knocks from the door kaya sabay kaming lumingon. Baka sina Georgia na 'yon.

Agad akong tumayo, "Teka lang, ah? Nagugutom na kasi ako, eh," sabi ko sa kaniya. Napahimas ako sa tiyan kong walang laman. Kanina pa dapat ako kumain kung hindi lang dahil dito.

Pagbukas ko ng pinto ay agad silang bumungad sa 'kin. Nakangiti sila habang inaangat ang pagkain sa harapan ko.

"Your food!" Zion exclaimed.

"Your water, girl!" Georgia said while grinning at me. I am so lucky having them. They are my true very friend kahit hindi kami magkaklase andiyan pa rin sila.

I smiled at them, "Thank you, girls," I said in soft tone.

"You're welcome. Uhmmm...we already have our next class in line. We gotta go," Georgia said and leaned to kiss my cheeks. We did it twice, "You look so beautiful as ever, Amanda," she whispered.

My side lips lifted, "Thank you, study well, both of you," I told them while waving my hands. Pagkatapos nilang mawala sa paningin ko ay agad na akong pumasok sa loob. I saw Mathew having his lunch too.

"Hindi na makapaghintay? Sabay na tayo," sabi ko. Nasaan na ba kasi si ate? Kailan niya kaya tatanggalin ang pagkakaayos niya sa buhok ko?

"I'm hungry too, I don't have time to eat earlier after my class because of this," he replied, "So, I just bought from the cafeteria and go here," he added. Napatango ako. I only eat vegetable salad and rice with meat. 

Pagkatapos naming kumain ay doon lang nakabalik si ateng makeup artist. Kumain pala siya. So, parepareho kaming gutom, gano'n? Umiikot ang mga mata ko habang tinatanggal niya ang pagkakabuhol sa buhok ko. Hindi gano'n kahaba ang buhok ko pero healthy ito. My mom loves to have a treatment for my hair.

Ako na rin ang nagtatanggal ng makeup sa mukha ko.

"Ate, hindi pa ba nakadating si Mr. Delos Santos?" kuryoso kong tanong. Baka hindi ko siya maabotan. Paano ang assignment namin? Hindi na lang ba kami sasagot? O, gusto niyang maging zero kami pareho?