DS #3: Billionaire's Love Shot

Kabanata 7

Pagkatapos ng klase ay deretso na kaagad ako sa photography room. Maliban sa excited akong makita si Pierce ay magpa-practice kami. First lang no'ng nakaraan ang school namin at hindi namin nakuha ang trono. This time I wanna try to be on the top.

"Poise! Pak! Pak! Pak! Lakad!" pumapalakpak habang nagsasalita ang baklang instructor namin, "Hinto diyan! Magtinginan kayong dalawa!" malakas niyang sabi.

Tumingin ako sa mga mata niya. But he is not looking at my eyes, he's looking at my damn lips. Naitulak ko kaagad siya matapos sabihing break na muna. Nakakainis. Kung titingnan mo, sobrang sama ng mukha ko. Naiinis ako sa kaniya.

Kinuha ko ang face towel na dala ko at agad na lumabas ng kwartong 'yon. Kumuyom ang bagang ko. I don't like that feeling, ayoko naman mandiri sa kaniya 'no!

Nagpunas ako ng pawis habang sinasalubong ang masarap na hangin sa mukha ko. Napasandal ako sa railings.

After a second, I saw a bottled water in front of me. I thought it was Mathew pero hindi. I saw Pierce smirking face kahit nakatingin siya malayo.

Kinuha ko 'to sa kamay niya, "Thanks, kaibigan," pagbibiro ko. Nakita ko ang pag-iling niya kaya napangiti ako, "Bakit ayaw mong tinatawag kitang kaibigan? Nasasaktan ka?" dagdag kong sabi. Hindi ko man lang nakikita ang expression niya, "Puwedi naman kitang tawaging baby kung gusto mo."

My mouth fell open when I saw his ears getting red. Napatakip ako ng bibig, "You're blushing again, Pierce!" I said, pointing his ears. Napalingon siya sa 'kin sabay irap. Kaagad niyang tinakpan ang mga tenga niya.

"Stop it," he hardly said. Parang pinagbabantaan pa ako. Sobrang pigil ang ngiti ko dahil sa mukha niya.

"Someone is blushing...pero ayaw aminin..." Pagbibiro ko. Mahina akong tumawa at uminom mg tubig galing sa binigay niya sa 'kin.

"Tsss... Assuming," he said. Lalo akong napangiti. Defensive ang isang 'to eh.

"Assuming daw pero totoo naman," sagot ko.

"I'm not blushing,"

Sumandal ako pabalik sa railings habang nakatingin sa kaniya. Ang gwapo talaga niya. His clean cut hair, beautiful eyes, nose and kissable lips. Napaiwas ako ng tingin, anong kissable ka diyan? Parang tanga, self!

Napatingin ulit ako sa kaniya. Nagkagat-labi ako ng makitang suot niya ang camera na bigay ko.

"Pahiram nga ng camera," sabi ko. Kinuha ko 'yon sa leeg niya kahit na labag sa loob niya. I wanna take a picture of him, "Kukunan kita ng picture," dagdag kong sambit. I took two shots both stolen, ayaw niya kasing humarap. KJ!

"Stop, Amanda."

Kumunot ang noo ko at binaba ang camera na hawak ko, "How can you took a picture of other peopl? Tapos ayaw mong kunan? Ano 'yan?" naiinis kong tanong.

"Because I don't want to," he answered without facing me. I sighed heavily. Agad akong nakaisip ng ideya.

Lumapit ako sa kaniya saka siya inakbayan. He froze for a moment pero ipinagsawalang bahala ko 'yon.

"Smile, Pierce! Smile!" I said. I don't know what face he made but I smiled at the cam. I took a picture of us, "Kapag pangit ang kuha mo dito uulit tayo, ngiti na!" sambit ko. Hindi ko kung ilang shots 'yon pero agad ko siyang binitawan pagkatapos. Sa wakas may picture na kaming dalawa.

Agad ko itong tiningnan isa-isa. Napasimangot ako sa mga kuha niya. Nakakainis talaga ang isang 'to. Pero unti-unting tumaas ang gilid ng mga labi ko matapos makita ang limang huling shots, he's damn smiling! He's smiling!