Gerçek aile hikayesi. Klasik demek istemiyorum ama galiba klasik, bu kurguyu o kadar çok okudum ki. Bir an karşıma çıktı ve bir anda nerdeyse yazılanların tamamını okudum. Aşırı sarıyor ve yazmak istedim. Daha fazla uzatmadan geçelim o zaman hanımla...
Bölüm 3: Kalabalık Yalnızlık Bölüm Şarkısı: Mavi- Ama hâlâ
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
<3
'Dur düşeceksin.' Durmadı, küçük Lâl 5 yaşındaki bedenini oradan oraya savuruyor yüzündeki korkuyla bomboş sokakta dolanıyordu. İfadesizce izledim onu, ne yapacağını ne yaptığımı görmek için izledim. O koşmaya devam ederken umursamazca durdurdum bedenimi, onu izlemek istiyordum tepkilerini ölçmek ne istediğini anlamak istiyordum.
Bir süre daha koşan beş yaşındaki bedenim durduğumu görünce nefret dolu gözlerini yüzüme çevirip o da durdu. Benden mi kaçıyordum ben? Yüzüme baktım, 17 yaşındaki bana baktım, bitiyordum gün geçtikçe mahvoluyordum. "Beni koruyamıyorsun. " sözleri kafamda yankılandı, onu korumaya çalışmıyordum. Yaşayamadığım çocukluk yüzünden içimde büyümek zorunda kalan ama büyümeyen 5 yaşındaki o kızı hiç bir zaman korumaya çalışmamıştım.
"Neden herkes senden nefret ediyor?" Bedenim gerildi ama bunu ona belli etmeden donuk ifademle ona bakmaya devam ettim. Neden herkes benden nefret ediyor? "Neden beni sevmelerine engel oluyorsun?" Ç̧ünkü sevgisizlik bir insanı koruyabilecek tek şey.. Sevgisiz bir insan kendini her türlü şeyden koruyabilir, çünkü ona verilebilecek en büyük ceza zaten verilmiştir. "Ben kendini değil beni korumanı istiyorum. " bu sadece sevgi ile olur. Tepki vermedim, az önce nefret dolu gözleri korkuyla bütünleşmiş ürkekçe gözlerime bakıyordu.
Sevgi dilenen hallerini hatırladım.
Beni iteceğini bilsem de annemi öpmek için fırsat kolladığım anları her seferinde dayak yediğimi hatırladım. Ben onu korumaya çalışmıştım, bana izin vermemişlerdi. "Yine dene?" Bu sefer ümitle şekillenen ifadesini inceledim, az önce duyduğu öfke toz bulutu gibi etrafa yayılmıştı sanki. Donuk ifademi değiştirmedim, bir kez daha kendime aynı şeyi yapmayacaktım. Sevmeyi de sevilmeyi de bir kez daha deneyemezdim.
Hayal kırıklığıyla çöktü omuzları ve az önce korkarak benden kaçan bedenini boş kaldırıma oturttu. Kollarını göğsünde bağladı ve beni bekledi, onu korumamı bekledi, belki en azından benim onu sevmemi bekledi ama ona beklediğini vermedim beş yaşındaki beni değil on yedi yaşındaki beni korumayı tercih ettim ve umursamazca arkamı dönüp bir kez de ben terk ettim onu.
Arkamdan ağlayarak bağıran beş yaşındaki küçük kızı umursamadan hızlı adımlarla uzaklaştım ondan. Ben Lâl, çocukluğumu bomboş sokakta, soğuk kaldırımın üzerinde bıraktım ve yavaş adımlarla sevgisizliğimin bana yettiği o eve geri döndüm.
...
"Benim güzel kızım babası onunla iki gündür ilgilenemediği için çok mu üzgün?" Lâl odasının ardından gelen sesle irkildi, bedenini büyük bir korku kaplarken o sadece dolu gözlerini kapıya dikmekle yetinmiş titremeye başlayan bedenini saklamadan gelecek olanı beklemişti. ̈Ödevini yapmak için eline aldığı kalemi sıktı ̧kendini telkin etmek ister gibi, rahatlamaya çalışsa da bugün ne yaşayacağını düşünmeden edemiyordu, babası söylediği gibi iki gündür yanına ugraşmamıştı ve bu iki gün abisi olmadan geçirdiği en güzel günlerdi. Onu unuttuklarını düşünmüştü, onu unuttukları için çok mutluydu.
