Gerçek aile hikayesi. Klasik demek istemiyorum ama galiba klasik, bu kurguyu o kadar çok okudum ki. Bir an karşıma çıktı ve bir anda nerdeyse yazılanların tamamını okudum. Aşırı sarıyor ve yazmak istedim. Daha fazla uzatmadan geçelim o zaman hanımla...
Herkesin kendine sorması gereken bir soru vardır Ben Kimim demeli insan kendine.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Herkesin kendine sorması gereken bir soru vardır adamım. Ben kimim demeli insan kendine.
İçimden geçen şarkı sözünü fısıldadım.
"Ben kimim? " Ben Lâl, herkes kadar sıradan bir kız. Dünyada var olduğu bile belli olmayacak çoğu insandan sadece biri. Bir ekim sabahı dünyaya geldim, güzel bir kız çocuğu muydum bilmiyorum, tek bildiğim sessiz olduğumdu yani en azından hemşireler Yasemine öyle söylemişlerdi. Dünyaya geldikten iki hafta kadar sonra zorla Kılıç ailesinde kabul görmüş ve zorla o evde kendime bir yer edinebilmiştim, gerçekten iki hafta boyunca beni hastaneden çıkarmaya bile tenezzül etmemişlerdi. Zamanında sırf yetimhaneye gönderilmeyeyim diye hastane görevlileri tarafından hasta olmamama rağmen hastaneye yatırılmış büyük ihtimalle o sırada da karışmıştım.
Ben Lâl. İsmimi bana ait kılan ise bir hemşirenin sessizliğim yüzünden bana Lâl demesi olmuştu, başka bir hikayesi yoktu bir annenin isim telaşı gizli değildi ismimde, bir babanın ailesinden bir parçada değildi. Düşünülmemişti, ismimi bile düşünmemişlerdi işte. Zamanında ‘Lâl kız’ demişlerdi ve öyle kalmıştı ama en azından kendi özelliğimi taşıdığı için ve Yasemin veya Tarık tarafından konulmadığı için mutluydum.
Ben Lâl, 17 yıl önce ilk anneme hemşire söylemiş ismimi "siz isim koydunuz mu bilmiyoruz ama Lâl kız dedik biz, hiç sesi soluğu çıkmadı Maşallah.” Düşününce komik, hangi bebeğin annesine hemşire söylerdi ki ismini? Şimdiki anneme ise ben söylemiştim, bu daha da komik, ama hemşireler koymuş demeyi yediremedim kendime. Sizin gibi onlar da sevmezdi beni diyemedim. Sadece Lâl dedim.
Ben Lâl. Konuşmayı gerçekten sevmiyorum, belki bugüne kadar konuşacak kimseyi bulamadığım için Lâl olmuşumdur onu da bilmiyorum ama tek bir kişinin yanında vazgeçiyorum ismimden. Tek bir kişi söküyor dilimdeki kilidi.
Ben Lâl. Bu dünyadaki tüm kimsesizlikleri tatmış kendi kendime kimse olmuştum. Ben yalnızlığıma sığınmış yalnızlığımı bu dünyadaki tek arkadaşım yapmıştım. Ben Lâl, defalarca kez terk edilmiştim ama tek bir terk edilişi yedirememiştim kendime.
Ben Lâl asla Lâl olmayı istememiş ama Lâl olmak zorunda bırakılmıştım. Ve ben Lâl, şimdi feriştahı gelse Lâl olmayı bırakmaz bıraktırmalarına izin vermezdim.
...
Son kez temizlediği eve baktı Lâl, bugün abisinin gittiği ikinci ündü içinde hiç bitmeyecek bir boşluk vardı. Gözleri çok yorgun bakıyordu bugün, bacakları tutmuyor sürekli ağladığı için elinde bir peçete ile gezmek zorunda kalıyordu. Onca şeye rağmen korkusundan bütün evi temizlemişti, her yerin altını üstüne getirmiş evde tek bir toz tanesi kalmayana kadar silmişti tüm evi.
