Gerçek aile hikayesi. Klasik demek istemiyorum ama galiba klasik, bu kurguyu o kadar çok okudum ki. Bir an karşıma çıktı ve bir anda nerdeyse yazılanların tamamını okudum. Aşırı sarıyor ve yazmak istedim. Daha fazla uzatmadan geçelim o zaman hanımla...
Ne zaman ölsem aklımda sorular var Kurtulmam gerek kendimden, git uyuyamam Nedeni; yok ses hiç çok sessiz Dumana boğuldum, kaldım nefessizim Çok sessiz, çok hissiz Yalnızım, adım kimsesiz
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
...
Hey? Merhaba? Kimse var mı?
Tamam. Şaka. Kimse yok biliyorum.
Yok- aslında var. Sayın ayçiçekleri- kestik şaka. Ben varım.
Tamam aslında komik de sayılmaz. Neyse nerde kalmıştık? Dur bir dakika, başlamamıştık.
Elimdeki kalemi elimde tekrar döndürdüm. E harika. Başlayalım o zaman.
Hey hayır ya! Hangi öğrenci kompozisyon ödevine böyle başlar ki? Göz devirdim, bunun cevabı açıktı, evet evet ben! Peki hangi öğretmen sınav haftasının başlamasına son iki gün kala öğrencilerine kompozisyon ödevi verir? Bunun ise sonsuz isim sığabilecek kadar sonsuzdu cevabı, aklından kontak olan çoğu Türkçe öğretmeni. Kafamı kaşıyıp sıkıntılı bir nefes verdim. "Üzgünüm hocam ama bunu yazamayacağım." elimdeki kalemi hızlıca masamın arkasına attım. Kararımı değiştirmemek adına defterimi kapadım ve ayağa kalktım elime telefonumu alıp bildirimlerime sonra bakacağını aklıma not ederek saate çevirdim gözlerimi, saat sekizi biraz geçmişti. Yani yemek saati geçmişti. Umutsuzca çattım kaşlarımı, kahretsin kaç saattir birkaç kelime için mi uğraşıyordum? Sinirle gerilen bedenimi oturduğum sandalyeye biraz daha yaydım. Kendime aşırı öfkelenmiştim, bir insan bu kadar salak olabilir miydi ya?
Olmayacak bir ödev için yemek saatimi kaçırmıştım ama sorunum bu değildi, sorunum tamamen aynı ödev için sabah kahvaltımı öğlen de öğle yemeğimi kaçırmış olmamdı. 'Bir hatayı bir kere yaparsın bu hata olur sayın geri zekâlı, ikincisinde yaparsan mallık olur, üçüncüsü tamamen tercihtir.' Aç kalmak benim tercihimdi, az önce kapattığım defteri açıp içindeki yazıyı yırtarak çektim oradan. "Senin yüzünden aç kaldım aptal. " Sabahtan beri yazabildiğim anlamsız birkaç kelime düşmanım gibi görünüyordu gözüme, bir kez daha kâğıda ters ters bakıp gözümün önündeki kâğıdı buruşturup çöp kovasına attım.
Masadan ayrılan adımlarım hızla yatağıma yöneldiğinde dün de bir şeyler yemediğini hatırlayan midem kasıldı. Nasıl bu kadar aptal olabilirdim? Kompozisyon yazmayı zaten beceremediğimi biliyordum, odaklanmam gereken tek şey bir sınavken delinin teki yüzünden saatlerimi boşa harcamıştım. "Aptalsın Lâl, gerçekten." Yattığım yatakta kendimi cenin pozisyonuna alıp derin bir nefes aldım. Yemek yemek istiyordum, mutfağa inip küçük küçük şeyler atıştırsam ne olurdu ki? Güldüm.
