Gerçek aile hikayesi. Klasik demek istemiyorum ama galiba klasik, bu kurguyu o kadar çok okudum ki. Bir an karşıma çıktı ve bir anda nerdeyse yazılanların tamamını okudum. Aşırı sarıyor ve yazmak istedim. Daha fazla uzatmadan geçelim o zaman hanımla...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
"Yavrum?" Gülümseyerek yatağından bana bakan abime baktım. Çok güzel bir insandı, her anlamda çok güzeldi. "Abi?" Abim gözlerini kısarak tepesinde dikilmeye devam eden bana baktı tekrar, yüzündeki gülümseme değişik bir hâl almıştı. “Tepemde ne yapıyorsun Lâl?” yüzümdeki donuk ifadeyi silerek kocaman gülümsedim. “İkimize kahvaltı hazırladım, seni uyandırmak için geldim.”
Yüzüme bakan abimin yüzünde benimki kadar büyük bir gülümseme oluştu. Yatağından kalkarak yanıma geldi ve öptü küçücük. "Benim güzelim küçücük boyuyla bana kahvaltı mı hazırlamış?" Sorusuna heyecanla kafa salladım. Beni bu dünyada seven tek insan oydu, benimle gerçekten ilgilenen ve benim sahip olduğum en değerli şeydi o. Abim bir kolunu omzuma atıp benimle beraber çıktı odadan.
"Umarım ocağa yaklaşmamışsındır Lâl." Şirin olduğunu düşündüğüm bir şekilde gülümsedim ona. "Uzaktan yaptım işimi, yaklaşmadan." Abimle beraber banyonun önüne kadar geldiğimizde burnuma parmağıyla bir fiske vurup mutfağı gösterdi. "Ben elimi yüzümü yıkayıp geleceğim ve sonra sana bir saat neden ocağa yaklaşmaman gerektiğini anlatacağım sende o zamana kadar beni bekle olur mu?" Gülerek kafa salladım ona. Çok fazla öğüt veriyordu, hiçbirini dinlemiyordum ki kalan ömrümde de dinlemeyi düşünmüyordum. Onun kafasındaki Lâl kırılgan hassas bir insandı ama abim beni tanımıyordu, ben onun sandığı kadar hassas değildim. "Ve Lâl eğer çay demlediysen sakın demliklerle oynama beş dakika bekle ben gelince koyarım."
Daha fazla tedirgin etmek istemediğim için bu sefer onu dinledim, zaten demlikler yeterince ağırdı. Yavaşça gittim mutfağa ve masaya oturdum, beş dakika geçmişti ki abim yanıma geldi. İlk önce çayları doldurdu ve sonra saçlarımı öperek yavaşça oturdu yanıma. "Nerede kalmıştık?" Benim cevap vermeme izin vermeden devam etti "ocağın sorunlu olduğunu biliyorsun Lâl, gazı fazla kaçırıyor bazen hiç vermiyor. Bunu kullanmak bizim için bile tehlikeli. Seni yanından bile geçmemen konusunda defalarca uyardım ve bir kere daha tekrar ediyorum." Kafamı sallayarak onayladım abimi. Bana bu kadar ciddi konuşması beni geriyordu, "Bana kahvaltı hazırlamak istiyorsan tost yap, en sevdiğim yemek zaten tost ve yanına da meyve suyu koy, ben çok çay içmek istersem ikimizde de demlerim." Tekrar onayladım onu sessizce.
Abim modumun düştüğünü anladığında kafamı tutup ilk önce alnımdan sonra yavaşça saçlarımdan öptü. "Düşürme o güzel yüzünü." Alt tarafı bir kahvaltı hazırlamak istemiştim, bu kadar abartıp sert bir şekilde konuşmasına gerek yoktu. Ayrıca artık büyümüş sayılırdım, o yokken zaten ben bunları hep yapıyordum bu kadar konuşmasına gerek var mıydı cidden? "Hayatımda gördüğüm en iyi kahvaltı sofrası." Ellerini birbirine sürtüp çatalını aldı, "Benim şefim bana yumurta mı kızartmış? " Yumurtadan bir parça kesip tabağına koydu ve o parçadan da bölerek ağzına attı, gözleri sanki harika bir yemek yiyor gibi kapanmıştı. Güldüm onun bu haline, "Abi o kadar güzel değil alt tarafı bir yumurta ya." Abim bu sefer bana cevap verme gereği duymadı, iştahlı bir şekilde kahvaltısını yapıyordu. Bir süre oluşan sessizlikten sıkılıp konuşmak için derin bir nefes aldım. Aslında normalde sessizlik beni sıkmıyordu ama abimle beraberken sessiz kalmak istemiyordum.
