HIRS | bxb

8. Yapılan İncelikler

12.09.2021

***

Yoğun geçen günlerin ardından çok daha yoğun günlere giriş yapmıştım. O kadar zaman evde pinekleme sonucu hamlaşan bedenim beni zorluyor, yaptığım her iş sonrasında uzun bir dinlenme ihtiyacı duyuyordum.

Yine yoğun günlerden birinde, ekibin bulunduğu odanın içerisinde kafamı projelerden kaldırmakta zorlanıyordum. Projenin sorumluluğunu almam sonucu dikkatleri üzerime toplamış, ekibin benim bu atağımdan sonrasında kıskanç bakışları üzerime çekmemle sonuçlanmıştı. Amacım onların arasında sıyrılıp Kıvanç beyin gözünde çok daha yüksek bir mertebeye ulaşmak olduğu için beni üzen kısmı bu olmuyordu pek tabii. Ancak bir anda bana bilenmeleri canımı sıkıyordu.

Sürekli laf sokma çabaları  karşısında sinirlerimi dizginlemekte zorlanıyordum. 'Ne kadar uzun süre çalıştın, artık mola ver, merak etme kimse işi elinden kapmaya çalışmayacak.' diye yapılan iğnemeler sonucu büyük bir irade göstergesi olarak derin bir nefes alıyor ve susmakla yetiniyordum. Aslında onlara verebileceğim bir cevap vardı. Mesela o zaman sizler elinizden gelenin fazlasını yapsaydınız, sürekli lak lak yapacağınıza projeyi ne şekilde geliştirmeniz gerektiği hakkında kafa yorsaydınız gibi cevaplarım vardı tabii ki. Ancak bana daha çok bilenmelerini istemiyor, bir parça da uğraşamayacak bir yoğunlukta olduğum için ses etmiyordum işte.

Şimdi ise gözlemlediğim hareketler sonucu ilerleyen zamanlarda da bu şekilde olacağı kanısına varmıştım. Zira birkaç gün öncesine kadar her aktivitede beni de çağıran ekibim, öğle yemeğinde nereye gitseler diye kafa yorarlarken bana sorma tenezzülünde bile bulunmamışlardı. Akabinde karar verilmiş ve benim bildiğiniz güzel bir restoran var mı diye sormama bile havada kalacak cevaplar vermişlerdi. Tabii ki 'biz gidiyoruz sen de gelirsin' tarzı bir teklifte bulunmamışlardı. He, amacım zaten kendimi yamamak falan değildi ancak ciddi şekilde sorduğum soruya bile düzgün cevaplar almamam beni sinirlendirmiş, kabul etmesem de biraz da üzmüştü.

Ancak bunlara kafa yoracak, uzun süre etkisinde kalacak biri değildim. Bu nedenle umursamamaya çalışıp işime dönmüştüm. Onlara verilecek en güzel cevap projenin sorunsuz bir şekilde ilerlemesi ve benim çok daha yüksek bir mertebeye ulaşmam olacaktı.

Öğle yemeği saati yaklaştığı sırada, şunu da yapayım, bu eksik kalmasın derken neredeyse yapmam gereken bütün işi halletmiştim. Ne kadar laf soksalar da onlarında bu durum karşısında imrendiklerin anlayabiliyordum. Ara sıra utanmadan gelip baktıkları çizimlerim veya bilgisayar programlarına göz gezdirmelerine abartılı bir şekilde göz devirmek geliyordu içimden.

Öğle saatini 10 dakika geçe işimi bitirip arkama yaslanmıştım. Kollarımı iki yanda gerdim. Baya baya tutulmuştum. Her ne kadar hırslanıp masadan kalkmak içimden gelmese de bunun yanlış olduğunu biliyordum pek tabii. Bu nedenle bir daha bedenimi bu kadar yormamam gerektiğini aklıma kazıdım. Ama işte, huylu huyundan vazgeçmez tabiri tam olarak bana uyan bir sözdü. Çalışmayı, başladığım işi bitirmeyi ve en iyi şekilde sürdürmeyi seviyordum. Bu durumlarda her şeyden feragat etmeye hazırdım.

Eşyaları toparlayıp cüzdanımı ve telefonumu almıştım. Odadan çıktığımda uzun saatlerdir sabit kalan bacaklarım ilk anda uyuşmuştu. Yürümekte bile zorlanmıştım. Bunu umursamayıp mutfağa doğru ilerledim. Öğle saati olması nedeniyle, önemli işleri olamayan nerdeyse bütün çalışanlar yemeğe gitmişti. Tek başına olduğu ve iş olmadığı için sandalyelerden birine oturan ablanın yanına ilerledim. ''Yemek sipariş verebileceğimiz bir numara var mıdır?''

Kafasını anında kaldırıp sıcak bir tebessüm kondurmuştu yüzüne. ''Bir dakika.'' Hareketlendiği sırada, gelen sesle durdu.

''Gerek yok Serap hanım.'' Arkamda biri olduğunu anlamıştım. Zira gelen ayak seslerini tabii ki duymuştum ama bunun Kıvanç bey olacağını tahmin edememiştim. Kafamı çevirip ona baktığımda yine rahat bir tavırla elleri cebinde bir şekilde beni izlediğini fark ettim. ''Ama bir yeri aramam gerek-'' Elini kaldırıp durdurdu beni.