Nieuw begin

H18: Droom

Hoofdstuk 18:
P.o.v Kelly
Ze martellen me. Ik kan me niet meer inbeelden hoe daglicht eruitziet. De tel kwijt helang ik hier al zit. Maar van de pijn die geen enkel plekje van mijn lichaam vergeten is, daar ben ik me maar al te goed bewust van. Voor zover ik weet is er maar 1 deur, 1 uitgang, 1vluchtroute. Die ik op geen enkele manier kan bereiken door de kettingen die me net boven de grond houden, zodat ik net niet met mijn voeten de grond kan raken. Mijn polsen zijn hellemaal broos geworden van de kettingen. Mijn ademhaling is oppervlakkig en mijn hart lijkt het elk moment te begeven. Maar nooit komt het witte licht me halen, nooit kom ik op een rustige plek waar alles vredig is en het niet voelt alsof ik voor eeuwig stik. De deur gaat open en er komt een donker persoon binnen. Het felle licht valt in min gezicht en ik knijp mijn ogen dicht, ik zie dit licht maar voor 1 reden. Ze zijn er weer, met die spuitjes en zwepen. "Neeee!... neeee please." Ik schreeuw het uit, wat niet meer is dan een zacht krakerig gefluister. Huilen doe ik niet meer, al lang niet meer. Het schreeuwen is een overblijfsel van het klein beetje hoop dat ik nog heb. De hoop dat iemand me zou redden, me hieruit halen. De man antwoord nooit op mijn sweekbedes, ik weet zelfs niet of het altijd dezelfde man is, of het uberhout een man is. Het enige dat ik weet is dat het steeds dezelfde behandeling is. Hij steekt een lange spuit in mijn buik waarmee hij mijn bloed afneemt, daarna een nieuwe maar bij deze spuit hij iets in me, dit is het pijnlijkste. Het is als een stukje duisternis, een nieuwe schaduw dat je lichaam, ziel binnendringt en waar je al lang niet meer de moed voor hebt om terug te vechten. Na de duisternis volgt de zweep. Ik voel ze op mijn rug dus ik weet dat ik in het midden van de kamer hang of zodat er op sen minst plaats is om een me met de zweep te slaan. De slagen snijden door mijn huid maar de pijn is dof, het is niet meer zo heftig, ik heb het geaccepteerd. Ik heb geaccepteerd dat dit mijn lot is. Maar toch heb ik nogsteeds dat beetje hoop, genoeg om te denken dat iemand wie dan ook me hier uit komt redden, en te schreeuwen. "Stop! Neee ... stop...! Maar ook deze keer word mijn wens niet beantwoord, worden mijn woorden de duisternis ingezogen.

Hellemaal bezweet word ik wakker. Mijn mond open van een schreeuw die er nooit was. Ik ga rechtop zitten en adem snel in en uit alsof ik 50km gelopen heb. Deze nachtmerrie, het leek zo echt. Ik kon de pijn echt voelen maar nu nu lijkt alles ver weg. Ik zou me veilig moeten voelen maar dat is niet zo. Ik ben bang om terug te slapen dus blijf ik wakker. Neem een douche, in de hoop weer zorgeloos adem te halen maar het helpt niet veel.
'Het was maar een droom', ik zit in kleermakerszit in mijn hangstoel naar buiten te kijken. 'Gewoon een nachtmerrie, dat betekent niets.' Ik adem heel diep in en terug uit. Zo voelt mijn haar minder zwaar, mijn ziel minder gebroken en mijn hoofd een beetje lichter. In mijn hoofd maak ik een lijstje van wat ik allemaal moet doen:'als eerste wil ik mijn skywolf krachten leren beheersen, en daarna over 2 dagen of misschien 3 ... vertel ik Jace hoe alles zit.' Met mijn glimlach stap ik de deur uit zodat ik in de keuken het ontbijt kan klaarzeten.

P.o.v Misa
Ik haal mijn neus op van de drankgeur. Ze hadden die poort beter naast een bloemenwinkel gezet of een geurkaarsenshop. Alles is beter dan die gore geur van bedorven bloed en alcohol. Ik tel 2 ...3..4 ladderzatte vampiers naast elkaar op de grond. Het zicht is lachwekkend, dan nog te bedenken dat vampiers zo'n trots wezen is. Ik inspecteer de gezichten van de vampiers, maar de laatste trekt mijn aandacht. Het was de jongen waar Kelly zich mee ... vermaakte. Wat doet hij hier stomdronken op de grond. Een gedachte springt in mijn gedachte en ik grijns bij de gedachte. Waarschijnlijk heeft ze hem op zen plaats gezet. Het is maar beter zo, dan heeft ze een probleem minder. Als ik nu maar de aandacht van de elfenkoning van haar af kan houden, zou het het andere probleem even op hold zetten en heb ok genoeg tijd om na te denken wat mijn volgende stap is.
Aangekomen in het elfenpaleis, maak ik mijn weg naar de troonzaal waar de allegrootste oppermachtige *kuch* elfenkoning zich bevindt. Ik maak een buiging. "Vertel wat heb je me deze keer te brengen." Schalt zijn irritante hoge stem door de zaal dat gevuld is met licht en zijn onderdanen. Ik kijk naar zijn voeten:"Ik heb mijn opdracht met succes voltooid." "Mooizo! Is er nog iets gebeurt in de schaduwwereld? Nieuws waar ik van op de hoogte moet zijn?" vraagt hij. "Het gerucht gaat dat The Ages de weerwolven een bezoek komt brengen." "Het GERUCHT! Dus je weet het met andere woorden niet! Ik wil alleen maar feiten horen VERGEET NIET WIE HIER HET ZEGGEN HEEFT!!.... Ga! En kom terug als je het met zekerheid weet!" Schreeuwt hij iedereen doof. Ik draai om mijn as en verlaat het hof. Opweg naar mijn boomhut waar ik kan nadenken. Wetend dat ik nog niet aan het einde ben, in tegenstelling dit is pas het begin.

------------------------
Ok ja, ik weet het redelijk korte hoofdstukken,maar het zijn er wel twee .-. En ik vertrek over paar min op GWP dus zal ik voor deze week niet de kans hebben om te schrijvn
Nuja ik hoop dat het goede hoofdstukken wrn en verl geluk voor degenen die nog examen hebben !!!
Pls vote, comment enzo xd
Doei :)