Nieuw begin

H4: Hopeloos verdwaald

Hoofdstuk 4:Hopeloos verdwaald 

Direct stak ze haar handen op, “IK kom in vrede.” Lachtte ze en beetje verlegen. Het was een meisje met felblauw haar dat ietsje langer was dan haar schouders, en een sleeve op haar linkerarm. Ze droeg haar blouse open waardoor haar grijs topje zichtbaar was. Met een gescheurde skinny jeans, een ketting van een uiltje, en een zwarte armband was haar outfit compleet. Ze stond er een beetje ongemakkelijk bij, ‘dat komt omdat je aan het staren bent baka!’ en ik sloeg me mentaal voor mijn kop. “Uuh, hallo ik ben Kelly.” Zei ik een beetje stotterend. “Hey, ik ben Misa. Je mag gerust staren naar mijn sleeve.” Het was alsof ze mijn gedachten kon lezen, uit beleefdheid keek ik er bewust niet naar. Ik bloosde een beetje en zeg “Sorry, het ziet er gewoon zo cool uit.” Ze leek oprecht blij toen ze dit hoorde en ik keek kwam dichterbij. Ze deed haar blousje uit en een ander tattoo versierde haar schouder en bovenarm. “Dit is een vleugel, en deze  aan mijn pols hier staat voor de vrijheid.” Vertelde ze toen ze het aanwees. Ik keek met volle bewondering toe, ik wil zelf ook graag een tattoo maar mijn pleegouders zijn er radicaal tegen. 

"Wat doe je eigenlijk hier, ik heb je nog nooit eerder gezien." vroeg ze me. "Ik ..uuh, was aan het free runnen en toen ik stopte was ik opeens in dit bos." zei ik en glimlachtte ongemakkelijk. Misa bekeek me met een raar gezicht en zei toen "Jij bent niet .... -ze zocht haar woorden- .. anders?" vroeg ze voorzichtig. "Hoe bedoel je anders? Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat er hier een bos was." Misa zei niets en na een ongemakkelijke stilte "Goed, uhm ik moet even ... gaan. Ik zie je nog .. toch?" vroeg ze me onzeker. Ik glimlachte breed naar haar en knikte met vol overtuiging. Ze wandelde weg en liet me achter in het mysterieuze bos. Toen ze bijna terug verdween in het bos riep ze me nog na: “En als ik jou was zou ik hier niet meer op een maandag en een vrijdag komen.” Toen verdween ze tussen de dichtte bebossing. 

 IK weet niet waarom, maar ik kreeg het gevoel dat ik naar haar moest luisteren en nu weg moet gaan. Ken je dat gevoel van dat je op een plek bent maar het voelt of je op een gegeven momemnt niet “welkom” meer bent en je je erg maar dan ook heel erg onveilig voelt. Ik schrok op van elke klein geluidje. Het ergste van al was dat ik niet eens weet welke kant ik op ga. Toen ik voor de zoveelste keer opschrok liet ik me even rusten tegen een boom. "Hou het bij elkaar Kelly, dit ben jij normaal niet. Haal diep adem en ontspan je.” Dit deed ik dus. IK zette alles eerst even op een rijtje.

         1.       Ik ben in een bos waarvan ik niet eens wist dat het bestond.

         2.       Het is hier enorm mooi, en er zijn dus mens(en) die hier misschien wonen.    

         3.       Ik ben hopeloos verdwaald.

Misschien als ik Misa terugvond, kan zij mij de weg terug wijzen. ‘Oh hou jezelf toch niet voor gek, zelfs als ze het je op een kaart zou geven, zou je het nog niet terugvinden.’ Dacht ik, pijnlijk waar. Ik wandelde rustig verder in een richting waarvan ik niet wist waar het me naartoe zou leiden.

Ik volgde een denkbeeldig pad. Waarschijnlijk kwam ik ooit uit aan het einde, als ik maar gewoon rechtdoor blijf lopen. Ik stopte met wandelen toen ik dacht dat ik iets in de struiken zag, geen mens maar ook geen hert of konijn. Het was bedreigender. Ik kreeg een plotse schrik dat door heel mijn lichaam ging, maar ik bleef staan. Van de schrik? Waarschijnlijk mijn hoofd vertelde me dat ik moest rennen voor mijn leven. Maakte niet uit naar waar als het maar ver, ver weg was van HIER. Maar zo ging het dus niet. Toen ik eindelijk de moed had om weg te rennen, was het te laat. Het beest sprong uit de struiken en landde met zijn klauwen op mijn buik. Het hield me tegen de grond gepint, met zoveel kracht dat ademen moeilijk werd. Het was een wolf, een roetzwarte wolf met bruine ogen. De wolf keek naar me, los van het feit dat ik geen adem kreeg, and kind off creeped out was. Voelde ik me erg ongemakkelijk. Ik keek niet weg uit zijn diepbruine ogen, ik daagde hem uit met mijn ogen. Ik weet dat het niet zo’n goed idee is, maar mijn instinct nam het over. De wolf zijn handelingen leken op  dat van een men's , het leek alsof hij echt kon denken. Hij gromde naar me, een grom dat de meeste mensen de stuipen op het lijf breng maar dat mij hem neidig aan liet kijken. Een grom ontsnapte mijn mond, de wolf en ik zelfs nog meer was verbaasd van dit. Bij die ene seconde van onoplettendheid vloog er een andere wolf op de zwarte en kon ik terug normaal ademen.

Ik lag op de grond, en ik draaide mijn hoofd naar de grommen en geluiden van een gevecht. Toen kwam de pijn als in toverslag opzetten. Ik keek naar de plek waar de zwarte wolf met zijn klauwen was geweest. En met het beeld van mijn opengereten buik vielen mijn ogen dicht, en was ik buiten bewustzijn.

--------------------------------------

Hyee, dit was alweer een hoofdstuk, met maarliefst  924  woorden. xD ik heb niet zoveel te zeggen, alleen share, vote ... en die dingen.

Ok vraag, tell we what you think of the story so far. 

en DOEEI, ik heb vakantie dus keiveel tijd om te schrijvn, kheb ook een friend die erg aandringt xd. doeei