Nieuw begin

H 25: Onthullend gesprek

P.o.v kaitlyn

"Kelly doe die deur nu open!" smeek ik een beetje wanhopig tegen de deur. "Dat heeft geen zin, ze is al lang weg, ze weet dat we die deur zo open hebben." zegt Stefan opmerkzaam. "Ja dus ga maar aan de kant zodat ik die deur opendoe." reageert Gianni een beetje ongeduldig. Kait gaat weg van de deur en Gianni  beukt met zijn voet een paar keer tegen het slot. De derde keer vliegt de deur met grote kracht open en valt Gianni bijna op zijn rug. Hij herstelt zich snel en zegt: "Kom maak je klaar voor een gevecht, binnen vijf minuten iedereen buiten." Iedereen behalve Karl, Bruce, Max en Theon rennen naar hun kamer. Ik blijf achter Gianni staan die kijkt naar het bos door de openstaande voordeur. "Wees niet te hard voor haar, ze heeft gedaan wat haar het beste leek. Geef haar pas een uitbrander als alles veilig is." probeer ik hem te kalmeren want hij mag er dan rustig uitzien, dat is hij helemaal niet. Hij heeft een hand tot een vuist gebald om zich in controle te houden. Hij draait zijn hoofd ietsje mijn kant op en zegt: "Ik hoop dat we op tijd zijn." hij klinkt heel bezorgd. Ik draai me om en passeer Karl, Bruce en max, bij Theon blijf ik even staan om hem een kus te geven voor ik de trap op loop naar mijn kamer. Mijn lederen broek en een grijs topje dat mijn buik bloot laat trek ik aan om ten strijde te trekken. Ik ben niet zo'n persoon die zorgt voor een pantser van kilo's zwaar zodat ik aanvallen kan weren, ik ben snel genoeg om aanvallen te ontsnappen en een kritieke tegenaanval te geven. Ik neem mijn kort zwaard en pijl en boog mee, mijn kort zwaard hangt aan mijn wapenriem, pijlen in de koker op mijn rug en boog in mijn handen. Ik ben klaar om ten strijde te trekken en mijn roudel te verdedigen. Al hoop ik dat we het zonder een gevecht kunnen uitpraten, wat zou Kelly haar plan geweest zijn. Ze weet dat we naar haar toe zouden komen, als ze maar niet al gevangen zit als we toekomen. 

p.o.v Kelly

"Wat gaan we nu doen?" vraagt Jace nieuwsgierig. "Wel, mijn roudel zou zo moeten komen. Ik heb niet echt verder nagedacht over mijn plan, maar tot nu toe is alles goed gegaan." glimlach ik breed naar hem. Hij zucht diep: "Dus je weet niet hoe het verder gaat aflopen, en ik denk niet dat je roudel je komt redden als ze weten dat jij een vampier komt redden." zegt hij met medeleven in zijn stem. "Ze komen hoor, maak je geen zorgen." zeg ik vastberaden zonder enig greintje twijfel in mijn stem. Ik kijk om me heen, even verder zie ik een rots met aan de ene kant klimop voor gegroeid, maar ik voel een lichte bries ervandaan komen. Zonder enig geluid te maken stap ik ernaartoe en steek mijn hand uit naar de klimop, mijn hand gaat verder en ik merk dat er een gat is. "Kom we kunnen ons in de tussentijd hier verstoppen, ik heb ooit ergens gelezen dat klimop magie afstoot." hij volgt me naar binnen en we gaan recht tegen over elkaar zitten, de grot is niet zo groot en de tocht dat ik ervandaan voelde komen werd veroorzaakt door een gat in het 'plafond' dat ook voor maar een beetje verlichting zorgt met dat ook over het gat klimop is gegroeid. Er is een ongemakkelijke stilte tussen ons waar ik een beetje nerveus van wordt. "Hoe komt het dat je niemand vertrouwt?" vraag ik dan maar om de stilte te verbreken. "Omdat je op het einde toch maar verraden wordt." antwoord hij kort met een zekere haat in zijn stem. "Dat is niet waar! Er zijn genoeg mensen die je niet zouden verraden!" zeg ik een beetje luider om het hem duidelijk te maken. "Wie dan? Bedoel je jezelf?", hij lacht een lege en bespottende lach, "Als ik het me goed herinner was jij degene die mij hebt verraden en paar weken geleden." hij zegt dit met een zekere haat tegenover mij. Dat doet pijn, ik had niet gedacht dat hij het zo persoonlijk zou nemen. Maar dat is niet waar, ik wist dat ik hem op een manier had gebroken. "Sorry," fluister ik zacht en vol schuldgevoel terwijl ik naar mijn handen kijk die in mijn schoot liggen. "Wat zeg je? ik kon je niet verstaan." vraagt hij zogezegd doof, hij probeert me uit mijn schelp te lokken en dat lukt hem. "Het spijt me oké! Ik wilde je niet zo kwetsen maar ik had geen andere optie!" schreeuw ik in zijn gezicht terwijl ik op handen en knieën centimeters van hem vandaan sta. "Je had geen andere keuze? Je kon het me allemaal uitgelegd hebben! We konden samen een oplossing gevonden hebben, maar nee je kiest ervoor om het allemaal zelf te doen. Dus nu is mijn vraag, vertrouw jij eigenlijk wel iemand?" schreeuwt hij terug terwijl zijn rode ogen me beschuldigend aankijken. ik bijt op mijn tanden en maak vuisten met mijn handen die me nog steeds ondersteunen. Mijn hoofd laat ik zakken en een eenzame traan valt op de grond. "Het is niet dat ik niemand vertrouw, het is dat ik ze en jou niet wil lastig  vallen met mijn problemen", ik haal diep adem en besluit om alles te vertellen, "Een relatie tussen een vampier en een weerwolf is verboden-" Jace onderbreekt me: "Dat weet ik maar wat maakt dat ui-" Ik onderbreek hem op mijn beurt, hij moet nu luisteren: "Er is een ritueel dat de weerwolf scheid van haar mate, maar hierbij sterft de mate. Ik dacht dat als ik ons een geheim hield voor de rest dat het allemaal wel zou goed komen maar Nathan merkte het op op een of andere manier en hij maakte me duidelijk dat het echt niet kon dus heb ik die gemene dingen tegen je gezegd om zeker te zijn dat je me niet meer zou opzoeken. Ik moest mijn eigen hart breken om dat te doen, dus alsjeblieft denk niet dat alleen jij hiervan hebt afgezien, want ik hield - nee ik hou echt van je", Jace wilt me terug onderbreken maar ik steek mijn hand omhoog derwijze van teken dat hij nog moet zwijgen, "Ik heb dan daarna ook allemaal nachtmerries gehad die dan herinneringen blijken te zijn. Ik droom dat ik gevangen zit, en dat ik gemarteld wordt, er werden allerlei spuitjes met een rare vloeistof in mij gespoten." Ik stop even om diep adem te halen, met mijn gezicht nog steeds naar de grond gericht. "En je hebt dit allemaal in je eentje moeten verdragen?" vraagt Jace met pijn in zijn stem. Ik knik lichtjes, ik schaam me ervoor. Een hand wrijft teder over mijn wang en tilt mijn hoofd op zodat ik terug in zijn ogen kijk. "Beloof me dat je dat nooit meer doet, je kan me alles vertellen en dat meen ik er is niets zo ondraaglijk geweest dan die weken zonder jou." zegt hij zacht alsof hij schrik heeft dat ik zo weg zou rennen en nooit meer terug zal komen. Ik bijt op mijn lip en knik dan, ik slik en ga dan op zijn benen zitten, hij zit in kleermakerszit en ik met mijn benen langs zijn heupen rond hem op zijn schoot. Ik sla mijn armen rond zijn nek en hij houd mij stevig vast rond mijn heupen. Ik los een beetje zodat ik hem terug aan kan kijken. "Wat heb jij in de tussentijd gedaan?" vraag ik nieuwsgierig. Hij kantelt zijn hoofd ietsje en kijk met zijn ogen naar iets links van hem. "Wel hu, ik heb wat gedronken enhu verder wat schaduwwezens en mensen geplaagd. En misschien met andere meisjes iets geprobeerd." zegt hij onzeker en een beetje beschaamd. Ik neem het hem niet kwalijk dat hij zijn gedachten probeerde te verzetten, maar wat precies bedoelde hij met plagen. "Je hebt toch niemand vermoord hé,"vraag ik bang voor het antwoord waarvan ik het eigenlijk al weet, "Wel, ik geloof niet dat je anders in een cel zou zitten wegrotten. Maar als ik jou was zou ik me even de namen van die andere meisjes geven." zeg ik gespeeld jaloers om hem te plagen. Hij heeft dit door: "Oeh, Sugar lips is jaloers?" vraagt hij plagend terug. Ik maak een afkeurend geluid: "Stop please met dat 'Sugar lips' het klinkt echt niet." smeek ik een beetje wanhopig. "Wat kan ik eraan doen dat het echt zo is? Maar ik zal nadenken over iets anders." lacht hij zacht, mijn hart verwarmt bij het horen van zijn heerlijke lach. "Dus ik heb sugar lips hé?" lach ik terwijl ik met mijn gezicht dichter bij het zijne kom.