Nieuw begin

H6: Misa met haar boomhut!

Hoofdstuk 6: Misa met haar boomhut!

-2 dagen later-

"Hou je hoofd erbij, je moet over elke beweging nagedacht hebben. Niet gewoon in het rond slaan en hopen op het beste." Zei Gianni op een leraarachtige toon wat hem eigenlijk niet paste. Ik grinnikte zacht zodat hij het niet zou horen en deed vervolgens wat hij zei. Draaiend om mijn as raakte ik met mijn voet de zij van Jev en hij kwam met enorme kracht tegen de grond terecht. Snel hield ik hem met zijn buik tegen de grond en bleef hem zo vasthouden in houdgreep. Jev klopte af en ik bevrijd hem van de houdgreep. Lachend stonden we op maar toen Jev Gianni's blik zag stopte hij abrupt. Ik? Ik lachtte gezellig voort, zelf begreep ik niet waarom ze zo bang waren van Gianni. "Het is genoeg voor vandaag en Kelly jij gaat trainen om je wolf te vinden. "Makkelijker gezegd dan gedaan" mompelde ik zodat niemand behalve ikzelf het kon horen. Ik liep achter Jev aan de trainingsruimte uit de blik van Gianni subtiel vermijdend. "Heeft hij even een slecht humeur vandaag." Klaagde ik tegen Jev die onverschillig zijn schouders ophaalt.

Even later zat ik aan de grens van het territorium van de wolven. Tegen een boom aanleunend voor me uit te staren. Ik kan me niet voorstellen dat als ik 5meter verder loop, verschillende soorten wezens me zouden kunnen aanvallen. Niet dat ik me niet zou kunnen verdedigen maar toch... Mijn oren vangen geritsel op dat van achter mij kwam. Niet omkijkend maar goed luisterend blijf ik zitten. "Hey" begroet een vrouwenstem naast me . Ik keek om en zag Misa vriendelijk naar me glimlachen, en gaf een glimlach terug "Hay". "Ik had niet vewacht jou hier terug te zien in dit bos als ik eerlijk ben." "Ik kwam anderen tegen en ben blijkbaar van dezelfde soort." Vertelde ik vaag, waarschijnlijk verklaart ze me gek als ik vertel wat er allemaal gebeurd is. "Daarom zit je in het weerwolven teritorium zonder dat ze je aanvallen, ik vroeg me al af wat er was." Ik bekeek haar met ogen zo groot als schoteltjes. Waarschijnlik zag ik er zo erg stom uit, "Kijk niet zo, natuurlijk weet ik het anders zou ik hier toch niet zijn." "Ik dacht gewoon dat je geen weerwolf bent." Bekende ik. "Ben ik ook niet, ik ben gewoon een mens." Zei ze, het irriteerde me hoe ze over zichzelf praate en waarschijnlijk was het van mijn gezicht af te lezen. Ze zuchtte, ik liet het maar zo. Opeens schoot me iets te binnen "Waarom mag ik hier niet komen op maandagen en vrijdagen?" "Oh, gewoon dan is het daar 5meter verder (het wildwoud) een soort arena." Ik knikte. "Een soort Hunger Games dus?" "Zo kan je het stellen jah, geweldige film trouwens." En ze knipoogde naar me. Ik knikte instemmend,"Waar woon je eigenlijk Misa? "Ik woon in een boomhut verscholen in de bomen." Ik keek haar bewonderend aan, "Mag ik die misschien zien?" vroeg ik misschien iets TE enthousiast. Ze grinnikte om mijn enthousiasme, "natuurlijk, volg me." 

Ik lette goed op waar we langs liepen, zodat ik het misschien later terug zou kunnen vinden. We waren aangekomen aan een grote boom, en als ik niet zou weten dat er een bommhut was zou ik het ook nooit opgemerkt hebben. Het was hellemaal in groene legerkleuren geschilderd, net als en echte boom. "Op welk terrein zijn we nu?" vroeg ik nieuwschieig. "We zijn op de grens van het wildwoud, Red night (de vampieren) en The Howling Moon Pack (de weerwolven)." "En ze hebben niet door dat je hier woont?" Ze grinnikte zonder humor, "Mijn boomhut is goed verstopt en mijn geur is bijna identiek aan dat van het woud. Dus het is erg moeilijk om me te ruiken laatstaan vinden." Ik haalde mijn neus op om haar geur te ruiken, al ben ik nog geen echte weerwolf, ik kan het maar proberen. Het enigste wat ik rook was de geur van dennen en de wind die bloemengeuren met zich mee droeg. Ik hoorde Misa zacht lachen en besloot het op te geven. We gingen op een lange bank zitten en Misa maakte koffie. Tijdens het koffiekransje vroeg ik allerhande vragen: "Zijn er meer wezens dan weerwolven en vampieren?", "Is er nooit oorlog?", "Hoe komt het dat hier geen mensen komen?". Met een lach beantwoorde ze al mijn vragen: "Je hebt ook nog Elfen hun gebied noemt Erendyl, De Dunedians hun gebied noemt Parador en dan nog de Heksenmeesters en zij noemen hun gebied Cursed Heart.", "Vroeger was er constant oorlog, de weerwolven werkten samen met de Dunedians en de vampieren en elfen vochten alleen. De Heksenmeesters houden zich afgeschermd en komen niet echt in contact met de anderen, het zijn een soort kluizenaars. Maar een paar jaar geleden hebben ze het Wildwout uitgeroepen tot slagveld en is er nu een soort Hunger Games zoals je zegt", "Er is een grote illusie over het woud, alleen paranormale wezens kunnen het vinden. Behalve als een mens weet dat het er is natuurlijk. Zo ben ik hier terechtgekomen."

 "Wat zijn dunedians?" vroeg ik verward "Mensen, die erg goed om kunnen gaan met wapens. Je kan ze verwoorden als super human ofzo. Ze kunnen het beste van al wapens maken en ze zijn iets sneller en behendiger dan normale mensen." Ik knikte langzaam. Hoelang ik niet heb gedroomt over een wereld als deze, een wereld met magie en gevechten, actie en plezier. Ik heb nog de hele namiddag met Misa gepraat tot ik zag dat de zon onder ging en ik eigenlijk al bij de roedel had moeten zijn. Ik neem afscheid van Misa en rende op men snelst in mensenvorm terug naar de roedel, wat een erg lange afstand was.

Hellemaal uitgeput kom ik bij het grote huis aan waar Gianni al op het balkom zat te wachten. "Je ben te laat." Merkte hij op zonder van zijn zwaard die hij aan het schoonpoetsen was weg te kijken. "Ik weet het maar ik viel in slaap en toen ik wakker werd was het al erg laat." "Je moet als het donker is niet in het bos rondhangen, wie weet val je in een ravijn ofzo." Begrijp me niet verkeerd het is aardig dat hij zo bezorgd is maar je kan ook overdrijven en dat is wat de leider nu doet. De anderen laat hij hun gangetje gaan maar bij alles wat ik doe bemoeit hij zich. Ik heb het al lang opgegeven om in discussie met hem te gaan. "Het is jouw beurt om te koken trouwens." Deelde hij me mee. "Ik weet het, ik weet het." Mopperde ik terwijl ik langs hem heen het huis in liep. In de keuken, maakte ik pizza klaar.

 Na het eten gingen Gianni, Maarten en Marvin iets bespreken ofzo. I don't really care. De rest en ik dus ook gingen een film kijken. Frozen met die ijskoningin Elsa en haar zus Anna. Ooh en die kei schattige sneeuwman Olaf!!! We zongen mee met elke liedje, en ik vooral met Let it go, het is zo'n goed liedje. Niet iedereen was blij met de cover want ik hoorde Gianni vaak schreeuwen dat hij zichzelf niet eens hoorde denken. Dat kwam waarschijnlijk omdat hij zelf veel te luid schreeuwde, of dat is toch mijn theorie.

De film is afgelopen, en ik ga naar mijn kamer. Ik mocht hem inrichten zoals ik het wou, met hun kredietkaart Waar ze het geld vendaan halen weet ik niet maar het is wel leuk meegenomen voor mij. Ik loop mijn bruin geverfde kamer in met 1 muur volledig beslagen met glas en een andere muur gecshilderd als een echt bos. Ik had een graskleurig tapijt als vloer en een hangstoel van riet. Ook had ik een 2 persoonsbed met boven mijn hoofd een zelfgemaakte dromenvanger. Je kan zeggen wat je wil maar zo'n ding helpt wel! Ik kleed me om en laat me in mijn bed vallen in een droom over pizza en sneeuwmannen.

——————-

Dit was het alweer, ietsje korter hoofdstuk maar ik vond dat dit een mooi einde is. 

Ik heb niet echt iets te zeggen  ._. vote, share idc    doeeeeei ^-^ xD :O en Happy Halloween. Ik ga het vieren met 2-3horrorfilms, chips en bff