Nieuw begin

H 27: Wat ik wil.

P.o.v Gianni

"Hij moet zo snel mogelijk weg!" roep ik door mijn kantoor tegen Kaitlyn. Ze probeert me te kalmeren maar het werkt niet: "Hij is een vampier! Je weet ook wel dat dat verboden is. Je weet toch ook wat vampiers ons hebben aangedaan?!" roep ik nog harder. Ze kijkt me nu in de ogen, ze lijkt in een tweestrijd met zichzelf. "Ik ben het heus niet vergeten hoor", sist ze naar me,"maar ik weet ook hoe het voelt om een mate te hebben."
de twijfel is duidelijk hoorbaar in haar stem. "Ik denk niet, dat het ritueel de oplossing is, of toch niet nu. We moeten eerst die oorlog winnen of voorkomen, heb je al iets gehoord van de dunedians of de elfen?" verandert ze van onderwerp. "De dunedians willen ons wel helpen als het echt niets anders kan, volgens Athena kunnen we er nog iets aandoen." laat ik haar weten terwijl ik rustiger probeer te worden.
Kaitlyn knikt kort maar lijkt dan iets te herinneren: "Ze bedoelt Kelly hé?" het was eerder een retorische vraag maar toch knik ik kort. Ze zucht diep en even later staat ze op uit haar stoel met de mededeling dat het bijna 7 uur is en ze het ontbijt moet klaarmaken. Met mijn handen wrijf ik over mijn gezicht terwijl ik ijsbeer door het kantoor.

p.o.v Jace

Ik ben al even wakker en kijk rustig naar Kelly terwijl ze slaapt. Ze heeft een zorgeloze glimlach op haar perfecte gezicht, ze lijkt net een engel die gekomen is om mij mijn dode leven zin te geven. Ik haal haar zorgvuldig van me af en ontsnap tegen mijn zin van haar omhelzing. Ik trek de kleren aan dat bestaat uit een jeans broek en een mouwloos grijs shirt van een spel genaamd assassins creed. Geen idee wat het is maar het zag er wel cool uit om eerlijk te zijn.
Ik neem de trap naar beneden en stap een gang door tot ik Kaitlyn een deur zie buiten gaan. "Goede morgen." zeg ik beleefd zoals ik ben. Ze zegt een goede morgen terug een verdwijnt dan door een andere deur waar ik van denk dat het de keuken was. Nieuwsgierig stap ik de deur in aan het einde van de gang. Het blijkt een kantoor te zijn en Gianni zie ik ijsberen links van zijn bureau. 'Ik zou beter weggaan' denk ik voor ik stil terug weg stap maar Gianni had me al opgemerkt en me bij mijn naam geroepen.
 Ik draai me om en stap het kantoor weer in: "Gianni," is het enigste wat ik zeg. "Wat zou jij doen als iets je belet degenen waar je het meest van houd, te beschermen?" vraagt hij doodnormaal maar ik kan aan zijn schouders zien dat hij gestrest is. "Ik zou er alles aan doen, om die storende factor weg te werken," zeg ik eerlijk, hij knikt maar ik was nog niet klaar, "Als hun dat gelukkiger maakt." Want ik wist goed genoeg dat hij mij bedoelde, en ik wil ook mijn geliefde beschermen.
Hij bijt op zijn tanden, ik zie zo al, zonder hem te kennen, dat hij gevangen zit tussen twee keuzes en helemaal niet weet wat hij moet doen. "Misschien... Moet je met swe- uhm Kelly gaan praten." ik herpak me op tijd voor ik haar met haar koosnaam per ongeluk noemde, hopelijk had hij niets door, waarschijnlijk wel. Hij keek me met zijn angstaanjagende alpha ogen aan, er gingen een aantal minuten voorbij tot hij eindelijk antwoord gaf. "Misschien moet ik dat doen ja, ga nu maar weg." hij gebaard met zijn hand naar de deur.
Ik heb geen tweede hint nodig om door de deuropening te stappen en dan in de keuken te verdwijnen. "Ah, hoe was het bij Gianni?" vraagt Kate me terwijl ze een boterham opeet achter het kookeiland. Verder was er enkel nog een jonge gast die me vaag bekend voorkomt. "het ging goed, in de zin van 'ik-heb-men-hoofd-nog'," zeg ik wat sarcastisch wanneer ik voorzichtig plaats neem naast de jongen. "Goedemorgen", zeg ik tegen de jongen,"Ik ben Jace." En grijns kort naar hem. "Weet ik, je had me de eerste ontmoeting bijna leeggezogen." antwoord hij chagrijnig voor hij de keuken uit stapt.
'Wel, dat ging niet goed.'

p.o.v Kelly

In lange tijd heb ik nog nooit zo goed geslapen als nu. Jace zijn borstkas is bijna even zacht als een kussen. Wanneer ik mijn hoofd dichter in de borstkas van Jace druk merk ik op dat het Jace helemaal niet is, een kussen. Ik schrik op en zit rechtovereind in het eenzame bed.
Jace is nergens te bekennen, de schrik bereikt mijn hersenen: 'Misschien is hij weggegaan en komt hij nooit meer terug. Misschien houdt hij toch niet van me. Misschien is hij boos. Misschien is hij ontvoert door aliens!'. Ik sta paniekerig op de gang en herinner me nu pas dat ik zijn geur nog in de lucht hangt. Tot rust gekomen volg ik zijn geur met enkel men zomer pyjama aan dat bestaat uit een korte blauw gestreepte broek en grijs topje zonder mouwen.
Zijn geur leid me naar de keuken waar ik Jason net uit zag stappen. "Goeie smorgens." glimlach ik naar hem, hij kijkt wat bedrukt. "Jaja, morgen." antwoord hij chagrijnig voor hij in de woonkamer verdwijnt.
Ik stap de keuken in met mijn hoofd nog steeds gedraaid naar de woonkamer deur ook al kan ik deze nu niet meer zien. "Wat is er mis met Jason?" vraag ik nieuwsgierig. Ik bedenk me net dat Jace in de keuken was en ze na die ene keer, elkaar nog niet echt gesproken hadden.
Snel ga ik achter Jace staan en leg mijn handen rond zijn nek, wanneer ik een kus op zijn wang plant. "Dat komt wel goed, Jason is normaal heel aardig." fluister ik in zijn oor. "Jason is enkel heel aardig tegen jou, bij de rest haalt hij flauwe geintjes uit." antwoord Kait, ik was toch niet zo stil als ik dacht.