Nieuw begin

H1: De prijsuitreiking

hoofdstuk 1: De prijsuitreiking

“Ja mam!!!” riep ik toen ik met enorm veel tegenzin mijn bed uit kroop. God wat was ik blij dat het vandaag de laatste keer is dat ik zo vroeg moet opstaan. Voor school.. . Ik neem vlug een douche, ik kan er beter niet uitzien als een zombie die al dagen niet heeft gegeten als het vandaag de diploma-uitreiking is. Ja je leest het goed, ik Kelly Riona ben afgestudeerd (eindelijk). Voor de spiegel bekeek ik me nog even. Een 1m65 lange meid met kastanjebruin haar stond naar me te grijnzen. Haar ogen zijn donker bruin en amandelvormig. Ze had hoge jukbeenderen en dunne lippen. Snel nog even mijn lange haar dat tot mijn middel hing kammen en in een schuine vissengraad vlechten en ik kan vertrekken. Onder mijn toga draag ik een  grijze T-shirt en een spijkerbroek. Om 9uur moesten we op school zijn en het leuke van de zaak was dat het zondag is. ZONDAG!! Eerst nog snel ontbijten en we zijn klaar om te gaan.

“Dat ze ons gewoon dat stukje papier geven en ons verder laten slapen” zei Lynn. Ze is mijn beste vriendin en is een klein meisje zo’n 1m57. Ik weet het ik ben ook niet zo groot maar kom op, ze is klein. Ze heeft blond krullend haar tot haar boven rug en grote grijsgroene ogen. “Wat je zegt, ik sta hier haast te slapen.” Ze roepen ons naar onze plaatsen, en het wachten kan beginnen. Aan de andere kant zitten de trotse familieleden met hun camera’s klaar om zeker niets te hoeven missen van deze grootse gebeurtenis.  Ze kunnen waarschijnlijk niet wachten tot hun kind afgestudeerd is en het huis uit gaat. Toen ik mijn mama alleen zag zitten op haar stoel kreeg ik een steek in mijn hart. Mijn vader heeft geen tijd om zijn pleegdochter te zien afstuderen Wat. Een. Verrasing. Lynn zag mijn droevige gezicht en vroeg wat er was “Niks hoor, gewoon de zenuwen.” En ik forceer een glimlach, ik kan dit toch niet verpesten voor haar gewoon omdat mijn vader zich te goed voelt om te komen. Eindelijk roepen ze mijn naam “Kelly Riona.” ik liep naar het podium om mijn diploma op te halen.

Na de prijsuitreiking kwam mam stralend naar me toe gestapt “wij zijn zo trots op je schat.” Zei ze “wie is ‘wij’ dan” ik kon het niet laten, het rolde zo van mijn tong.

“Dat weet je Kelly, het spijt hem heel erg je kan het hem ook niet kwalijk nemen dat snap je toch?” “jaja.’ Ik wil er geen meer woorden aan vuil maken.

Mijn pleegouders zijn de slechtste nog niet, alleen Toon was erg op zijn werk gericht zodat Melinda vaak alleen thuis is en ik ben haar gezelschap. Wanneer de receptie gedaan was keerde mam terug naar huis, ik ga nog wat naar het stamcafé om te vieren dat we nooit meer (verplicht) naar school hoeven. Het is een gezellig café aan de rand van de stad. Het ziet eruit alsof het de oorlog heeft meegemaakt maar dat gaf ook enige charme. De eigenaar zelf was zelfs geboren in de 2de wereldoorlog. Nu en heleboel jaar later is hij een oude man met een baard en veel rimpels, al zag je zijn ogen altijd lachen. De eerste keer dat ik en lynn in het café binnen gingen werden we begroet met een glimlach dat van oor tot oor reikte. Je kan Herman niet anders dan grappig en aardig vinden. Herman zijn kleinzoon was Lucas en die twee lijken erg op elkaar, dezelfde onuitputtelijke vriendelijkheid. Omdat Herman zo trots was op zijn afgestudeerde kleinzoon nodigde hij ons uit voor een ‘afterparty’ met gratis drank . “Je grootvader is de allerbeste” zei lynn toen ze haar 3de biertje op had. Lucas glimlachte breed naar haar en zei “Als je dat maar weet.” En nog de hele avond zaten we te lachen en te grinniken over van alles en nog wat. Om 21:oo verliet ik het café nog half nuchter. De donkere nacht in. Niet weetend dat na deze nacht alles anders zou zijn.