Nieuw begin

H28: Ik. Jaloers?

p.o.v Misa:

Voor ik terug ga naar de weerwolven om hun het nieuws te vertellen ga ik langs bij de dunedians. Ik vindt Doy bij Anghus zijn smederij.
"Hey, weet je waar de rest is?" vraag ik hem terwijl hij pijlpunten aan het gieten is.
Doy is een zeer mysterieuze jongen -en dat zegt al veel als ik dat vind-. "Ik geloof dat ze bij de dorpssamenkomst zijn bij het huis van de leidster." zegt hij zacht zonder ook maar één keer op te kijken.
"Waarom ben jij daar niet?" Het was een domme vraag, zeker als je weet dat hij niet houdt van plaatsen met teveel mensen, maar toch vraag ik het. Hij haalt zijn schouders op en lijkt niet meer te willen antwoorden.
Zonder nog iets te zeggen ga ik naar de dorpssamenkomst, het blijkt een speech te zijn van Abt Athena. Ze vertelt over de naderende oorlog, ze hebben dus besloten om de wolven te helpen. Even nadat ik aangekomen ben, is de speech afgelopen en gaat iedereen terug aan het werk zoals ze altijd doen. Ik blijf als enigste staan, zodat Abt Athena me zou opmerken.

Wat ze niet direct doet, 10 minuten blijf ik er geduldig staan tot ze me eindelijk opmerkt. "Wat is het dat je me wilt vragen, engel?" vraagt ze me beleeft. "Ik ben naar de elfenkoning gegaan en een betovering over hem uitgesproken," haar ogen verwijden even, wat het enigste spoor van verwondering was op haar gezicht. "Dat is een positieve wending in het verhaal, heb je dit al gemeld aan de leider van Howling Moon?" vraagt ze, ik schud mijn hoofd: "Ik ga er nu direct heen, nog een prettige dag verder." antwoord ik kort voor ik me omdraai en weg stap. Achter mij hoor ik nog een prettige dag terug.

p.o.v Michaël

"Waar is Jace? Hij is niet in zijn huis." ik bevind me in het vampieren territorium. Ik maak me nogal zorgen om Jace, hij is al een tijd niet meer in mijn club geweest. Niemand kan me verder helpen, verdomme!
"Doe wat zachter, straks maak je de doden wakker." Alice die haar woordspeling hilarisch vond zit nu...,wel ja laten we het lachen noemen. "Als je me komt vertellen waar ik Jace kan vinden, kan ik verder mijn best doen om je te negeren." laat ik haar weten overduidelijk niet onder de indruk van haar grap. Ze stopt meteen met haar knorrende geluiden dat lachen moet voorstellen en kijkt me moordend aan.
Er komen enkele scherpe blikken voor ze eindelijk begint te praten: "Ik weet niet waar hij is, maar je kan hem misschien zoeken in een kerker bij de elfen. De roddel doet de ronde dat hij is opgepakt."
Het zou me eigenlijk niet verwonderen dat dit gebeurt is maar toch vindt ik het moeilijk om te geloven. "Oké dan, hopelijk niet tot de volgende keer," ik passeer haar en ga het bos terug in op zoek naar zijn geur.

p.o.v Jace

"Je bent toch al niet moe?" lach ik Kelly uit. "Natuurlijk niet, ik laat je gewoon winnen. Om je mannelijkheid niet te beledigen weetje." legt ze me hijgend uit.
"Aan je uitleg zal het niet gelegen zijn," ik duw haar zacht tegen haar schouder. We zijn aan het meer aangekomen, het is hier niet mis, alsof tijd stilstond.
Kelly bewondert met grote ogen de omgeving, alsof iets mooier kan zijn dan zij. Ik ga achter haar staan en sla mij armen rond haar buik.
"Ben je bang?" fluister ik de vraag in haar oor. Het blijft lang stil, maar dat geeft helemaal niet. "Het is misschien dom, bang zijn voor wat er gaat komen. Want als je niet verder kan, kan je enkel blijven staan of terug." fluistert ze terug alsof ze de stilte niet wil storen.
"Ik zal je beschermen," een kleine glimlach krult bij haar op, "En ik zal jou beschermen," fluistert ze terug.
We blijven zo een hele tijd stil naar het meer kijken. Ieder verzonken in onze eigen gedachten. De stilte voor de storm.

Een bekende geur prikt in mijn neus. Ik laat Kelly los en ga beschermend voor haar staan. Mijn ogen gericht naar het bos, waar de grens ligt.
Kelly kijkt over mijn schouder mee en steekt haar neus in de lucht. "Michaël, kom nu maar gewoon." er is geen beweging te zien. "Er zal niets gebeuren als je de grens oversteekt. Ik zal je niet aanvallen ofzo." motiveert Kelly hem om tevoorschijn te komen.
Een paar minuten later komt hij uit zijn schuilplaats: "Sorry, dat ik jullie bespioneerde. Ik ben het niet gewoon om zomaar op het weerwolven terrein te lopen." verontschuldigt hij zich.
"Dat zit goed, als je ons niet aanvalt dan." glimlacht Kelly naar hem ze is naast me komen staan en ik hou haar dicht tegen me aan met mijn hand om haar zij. "Is er een probleem in de club?" vraag ik om erachter te komen waarom hij hier is.
"Natuurlijk niet, er zijn juist problemen als jij er bent", hij lacht om zijn eigen 'grap',"Ik had je al een paar weken niet gezien, en er gaan in het dorp roddels rond dat je in een kerker bij de elfen zou zitten." legt hij uit. "Alice is weer goed bezig, maar als ze denken dat ik in de kerker zit is misschien niet zo slecht." ik wilde verder praten maar Kelly onderbreekt me.
"Zouden ze geen aanstalten maken om je te gaan bevrijden? We spreken hier wel van een kerker." ze kijkt me aan met ogen die zo groot zijn als schoteltjes.
Ik en Michaël schieten in de lach terwijl Kelly ons verbaast aankijkt. Bijgekomen van het lachen antwoord Michaël op haar verbaasde gezicht:"Vampiers zijn niet zo familiaal gebonden dan weerwolven. Zelfstandigheid staat bovenaan bij de karaktereigenschappen van ons."
En zo was het ook, een vampier kijkt vooral hoe hij/zij zichzelf kan redden. Al lijkt dat voor mij te veranderen, het is nu vanzelfsprekend dat Kelly bovenaan mijn agenda komt van prioriteiten.
"Ander verhaal," Michaël buigt zich wat naar mij toe en houdt een hand naast zijn mond, alsof Kelly hem niet zou horen als hij dit deed," je meisje is echt prachtig voor een-," hij slikt zijn woord in,"-een weerwolf." Ik kijk snel naar Kelly, maar ze lijkt niet beledigd.
" Dank je, denk ik." Ik wil er niet teveel op in gaan, natuurlijk maakt het me nogal kwaad dat hij zo over haar praat.
Maar ik ken Michaël hij is ziet niet veel tot geen weerwolven, en vooral geen vrouwen. Ironisch genoeg dacht ik tot voor kort hetzelfde over hen als hij doet.

p.o.v Kelly

'Prachtig voor een weerwolf' hoe onbeleefd kan je zijn. Hij wou nog dat andere woord zeggen.
Maar ik kan deze man moeilijk aanvallen, dat is geen goede eerste indruk.
Waarschijnlijk heeft die het zo niet echt bedoelt, wie kan het hem kwalijk nemen hij weet niet beter.
Ik voel mijn gsm trillen in mijn broekzak en kijk wie er een sms'je heeft gestuurd.

Nathan: Hellow, wsn ben je zeer druk 'bezig' met die bloedzuiger mr Misa is hier met GROOT nieuws ik ga je lkkr niet vertellen wat dat nieuws is, je moet maar van je vleermuis afkomen en hierheen sprinten om daar achter te kmn. :p xx

Ik: 1. Zijn naam is JACE, begrijp je: het woord bloedzuiger of vleermuis komt daar helemaal niet in
2. Ik lig in geen enkele manier OP hem en 3. Ik ben er over kwartier. ^-^xx

Ik steek mijn gsm terug in mijn zak: "Dat was Nathan om te zeggen dat we direct naar het packhuis moeten, er is blijkbaar iets belangrijks dat we moeten weten."
probeer ik de woorden 'Groot nieuws', en 'Misa' niet uit te spreken. Michaël kan nog de president zijn van Japan ik ken hem pas een minuut en ik vertrouw hem (nog) niet.
Jace knikt kort naar me voor hij zijn aandacht terug op Michaël richt. "Je hebt kunnen zien dat ik niet in een kerker zit, maar ik kom een van de dagen eens bij je langs om je bij te praten." belooft hij hem.
"Ik denk, dat je beter terug de grens oversteekt en hier niet zonder een weerwolf rondhangt, Gianni houdt niet van ongewenst bezoek,"
laat ik hem weten voor ik weg stap, begin te rennen, met mijn handen voor me uit vooruit spring en als een wolf door de schaduwen van het bos omarmt wordt.
Waarschijnlijk zal ik dit later aan Jace moeten uit leggen, maar voor nu ren ik zo snel ik kan door het bos naar het packhuis.

Iets langer dan verwacht kom ik aan op de open plek voor het huis. Even later komt Jace tevoorschijn en blijft naast me staan om zijn vingers door de mijne te vlechten en samen met me naar de voordeur te stappen.
"Wat was dat daarnet bij Michaël?" vraagt hij zo nonchalant mogelijk al weet ik wel dat hij er een beetje nerveus over is.
Niets belangrijk, ik vertrouw nieuwe mensen niet zo gemakkelijk." vertel ik hem met opgeheven kin.
"Zegt het meisje dat in enkele dagen haar leven laat beschermen door weerwolven waar ze daarvoor nog niet eens van wist dat ze bestonden," zegt hij iets zachter maar nog duidelijk hoorbaar.
"Hé, daar hebben we het niet over! Ik vindt het gewoon niet slim van die gast dat hij ons volgt tot bij ons territorium" probeer ik intelligent te klinken maar ik zie Jace naar me grijzen.
"Je bent jaloers!" roept hij alsof hij net de Da Vinci code helemaal begrijpt. Ik kijk ontzet naar hem: "Helemaal niet!" roep ik terug.
"Echt wel, maar je moet je geen zorgen maken hoor, ik val niet op oudere mannen." hij laat mijn hand los en slaat zijn arm rond mijn schouders om een kus te geven op mijn slaap.
Hij begrijpt ook niets, IK. JALOERS? Wat een lachertje. We doen net de voordeur open en stappen de woonkamer in die helemaal vol zit met Misa in het midden.
Wat is hier allemaal gebeurt?

---------

Ik hoop dat jullie dat niet erg vinden, Sorry voor de ZEEEEEEEEEEEEER late update. Maar je kent dat examens enzo, >.> en ik moet 4boeken tegen mei uitlezen

Jup ik weet het Lezen is zeeer leuk, het is als ademen. Maar de vier boeken dat ik moet lezen zijn volwassen boeken, en niet zo heel leuk om te lezen >.> Stupid school. Welja laten we niet teveel klagen misschien wordt het beter naar het einde toe!

Van Jana, met veel verontschuldigingen en groetjes

Geniet van de kerstvakantie! ^-^Dat ga ik zeker en vast doen!

Ps: jullie merken wsn veel spelfouten op dat is zeer simpel uit te leggen, ik lees mijn verhalen niet na dus haal ik de spelfouten er niet uit. Probeer er aub. niet teveel op te letten, ik haal ze er ooit wel uit >.> hoop ik

bye ^-^