ဝသာန် ထမင်းစားခန်းထဲမှာ နောက်ရက် ချက်ပြုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသော ဒေါ်ကြည်နှင့် ဝါဝါတို့အနား ထိုင်ကာ အိပ်ချိန်ရောက်သည်အထိ အချိန်ဖြုန်းလိုက်သည်။
ဆိုင်းခေတ်သွင်က ဝသာန်တိုက်တဲ့ဆေးလည်း သောက်တာမဟုတ်လို့ ကျန်တဲ့အချိန်ဆို ရန်တစ်ပွဲဖြစ်ပြီး ဇွတ်တိုက်သော်ငြား အခုတော့ ဒီလူ့မျက်နှာကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ မကြည့်နိုင်သေး။ အဲ့တော့ သူ့ဘာသာ သောက်ပြီး အိပ်လိမ့်မည်။
ဒါ နောက်ထပ် တာဝန်ကင်းမဲ့မှု တစ်ခု မြောက်သွားပေမယ့် ဝသာန်လည်း ကိုယ့်စိတ်ကို ဖြေရဦးမည်။ ဝါဝါက ညနေက သူမစမ်းသပ်ပြုလုပ်ထားသောနို့ပူတင်းကို ဝသာန့်အား ထည့်ကျွေးသည်။
နို့ပူတင်းစိမ့်စိမ့်လေးကို စားရင်း စကားပြောရင်းနဲ့မှ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေသော ဝသာန့်ရဲ့စိတ်လည်း ဖြေးဖြေးချင်း ကြည်လာသည်။
ဝါဝါက ရေခဲသေတ္တာအခဲခန်းထဲ ပုစွန်အထုပ်ကြီးကို ထုတ်ကာ သာမန်အအေးခန်းထဲကို ပြောင်းရွှေ့နေရင်း ဒေါ်ကြည့်ကိုလှမ်းပြောသည်။
"နောက်နှစ်ရက်နေရင် မမကြီးက ခရီးသွားမှာ မဟုတ်လား ဒေါ်ကြည် "
"ဟုတ်တယ် "
နို့ပူတင်းကို စားရင်း ဝသာန်ကပါ ဘာရယ်မဟုတ် မေးကြည့်သည်။
"ဘယ်ကိုသွားမှာတဲ့လဲ "
ထုံးစံအတိုင်း ဘက်ခနဲ ပြန်ဖြေတတ်တဲ့ ဝါဝါက ဒေါ်ကြည် တားလို့မမှီ။ ဝသာန့်ကို လှမ်းဖြေပြီးသား။
"အမေရိက ကိုပဲလေ "
ဝသာန်က ပြည်တွင်း အလုပ်ခရီးဟု ထင်ခဲ့မိတာမို့ မျက်ခုံးပင့်ကာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်လုပ်လိုက်မိသည်။ ဒေါ်ကြည်က ဒေါ်ခင်မမအတွက် ညအိပ်ပျော်စေတဲ့ တိုင်းရင်းဆေးပူပူတစ်ခွက်ကို ဖျော်ပြီးလျှင် ဒုတိယထပ်သို့ ထွက်သွားသည်။ ထိုအခါ ထမင်းစားခန်းတွင် ဝါဝါနှင့် ဝသာန်သာကျန်ခဲ့သည်။ ဝသာန်က ထပ်စပ်စုလိုက်သည်။
" ဒေါ်ခင်မမက အမေရိက ကို ခဏခဏ သွားတာလား "
ဝါဝါက အင်တင်တင်နဲ့ ခေါင်းငြိမ့်သည်။ စကားထပ်နှိုက်လို့ရစေရန်အလို့ငှာ ဝသာန်က သူမလုပ်ကျွေးထားသော နို့ပူတင်းလေး အရသာရှိကြောင်း ကြားဖြတ် ချီးကျူးလိုက်သည်။ ပြီးမှ ထပ်ပြီး မေးလိုက်ပြန်သည်။
