ဆေးရုံလမ်းထိပ်တွင် ရပ်ထားသော ကားထဲ၌ ဖုန်း Ringtone သံသည် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။
ဆယ်ကြိမ် မကတော့သည့် missed call များကိုကြည့်ရင်း နှင်းဝတ်ရည်က ကားနောက်ခန်းမှာ ထိုင်နေသော ဆိုင်းခေတ်သွင်ကို မေးသည်။
" တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်း ထားလိုက်တော့မလို့လား ဆိုင်း "
" လမ်းသိတာပဲ..ရှာမတွေ့ရင် သူ့ဘာသာ ပြန်လာလိမ့်မယ် ...ပြန်မလာလည်း ကောင်းတာပေါ့ "
နှင်းဝတ်ရည်က အေးစက်ခက်ထန်နေသော ဆိုင်းခေတ်သွင်ရဲ့ မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်ကာ မတတ်နိုင်စွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဝသာန်ကတော့ အဖေက အမြန်လာဖို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဖုန်းဆက်တာကြောင့် ဆိုင်းခေတ်သွင်ကို ဆက်မရှာတော့ဘဲ တခြား ဘာအကြောင်းကိုမှလည်း မစဥ်းစားနိုင်တော့ဘဲ အမေရှိနေသော ဆေးရုံကို တက္ကစီငှားပြီး အပြေးသွားလေသည်။
ဝသာန့် အမေက ဆီးချိုကျောက်ကပ်ရောဂါသည်ဖြစ်သည်။ သွေးထဲမှာ ပိုလျှံနေတဲ့သကြားဓာတ်တွေက အချိန်ကြာတဲ့အခါ ကျောက်ကပ်ရဲ့ သွေးကြောနဲ့ ရေစစ်ငယ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ကျောက်ကပ်တင်မကဘဲ နှလုံး ကိုလည်း ထိခိုက်စေသလို၊ ဦးနှောက်၊ မျက်ကြည်လွှာနဲ့ အာရုံကြောစနစ်ကိုပါ ပျက်စီးစေသည်။ အခုတစ်ခေါက်လည်း ရုတ်တရက် ဆီးချိုထိုးကျပြီး ခေါင်းမထောင်နိုင်တော့တာကြောင့် အဖေက ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိဖြစ်ကာ ဆေးရုံကိုဆွဲတင်ခဲ့ရတာဖြစ်သည်။
ဝသာန် ဆေးရုံကိုရောက်လာတော့ အမေဖြစ်သူမှာ မျက်နှာတွေရော၊ ခြေလက်တွေပါ တစ်ကိုယ်လုံး ဖောရောင်နေသည်။ အဖေ့ကို စိတ်အေးအေးထားဖို့မှာပြီး ဝသာန်က ဆရာဝန်ကြီးများနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် အမေ့အခြေအနေကို ဆွေးနွေးမေးမြန်းလိုက်ရသည်။
အမေ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်က ၁၅ ရာခိုင်နှုန်းသာ အလုပ်လုပ်တော့တဲ့အတွက်ကြောင့် ဆရာဝန်ကတော့ ကျောက်ကပ်အစားထိုးကုသဖို့ ဝသာန့်ကိုအကြံပေးလိုက်သည်။ အလှူရှင်ရှာလို့ရခဲ့ရင် ခြောက်လလောက် ကြိုတင်လုပ်ထားရမယ့် ဆေးစစ်မှုတွေလည်းရှိသေးတာကြောင့် အစားထိုးကုသဖို့ ဝသာန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လျှင် ကြားထဲမှာ အချိန်အနည်းငယ်သာ ကျန်သည်။
