Bilinmeyen Numara: Sen benim sesime, kelimelerime sağırsın Uraz Barın Arkan
Bilinmeyen Numara: Bakıyorsun ama görmüyorsun notalarımı
Bilinmeyen Numara: Kulaklarına dolsa da duymuyorsun şarkılarımı
Bilinmeyen Numara : Ama öyle bir gün gelecek ki, be...
"Şu yaptığımız şeye inanamıyorum Adel! Her boku yedik de bir kırmızı rengi kalmıştı gerçekten!"
Odada turlamasına ara verip elindeki bordo bandanayı yüzüme doğru sallayan canım kuzenime karşın nefesimi verdim. Dün, gece boyu süren yolun ardından sabahın kör bir saatinde otele giriş yapar yapmaz babamın bize verdiği iki saatlik arada hemen odalara yerleşmiş, sonra da bitmek bilemeyecek olan toplantı maratonuna başlamıştık.
Dört devemizin işlerini genel olarak hallettikten sonra sıra Uraz şerefsizinin kıçını toplamaya gelince ise işler hiç kolay olmamıştı. Önümüzdeki bir ay boyunca Çağla uyuzu ile yapılacak her şeyi adım adım planlamıştık.
Ve benim sinirlerim buna zar zor dayanmıştı! Yok o kızıl kafa hangi konserlere gelecek, yok efendim ne zaman magazine yakalanacaklar, sosyal medyada paylaşım yapılacak mı, yapılacaksa nasıl olacak... Akşama kadar bunlarla uğraşmıştık ve günün sonunda benim çalışır kalan son beyin hücrelerim de kendilerini uyku moduna almıştı. Hâl böyle olunca da Uraz için planladığım oyunu Işık'a anlatmam bugüne sarkmıştı.
Sabah, konser alanına gitmeden önce olan boşluğumuzda kendisine olan biteni anlattığımda ise verdiği ilk tepki okkalı bir küfür olmuştu tabi ki. Sonra bir an için şaka yapıyor olduğumu sanmıştı, histerik bir kahkaha atmıştı ama gayet ciddi olduğumu idrak ettiğinde küfürlerden potpurisine devam etmişti. An itibariyle ise çocuklar konserdeydi. Işık da babamdan bir bahaneyle izin almış, sahne dibinden on dakikalığına ayrılıp kulise, benim yanıma gelmişti. Başta küfürlerden seçmece yapsa da tabi ki iyi bir kuzen olarak yanımda durmuş, aklımdakini yapabilmem için kolları sıvamıştı. Hazırlıklar boyunca çocuklara ya da babama çaktırmadan otelden bir adamı ayarlamış ve gece yarısından sonra en üst kattaki malzeme odasının kapatılmasını, daha doğrusu öyleymiş gibi yapılmasını sağlamıştı. Sonrasında da benim bu gece ortadan çabuk kaybolabilmem için bir bahane yaratmıştı.
Böylece babam konserden erken kaçıp otele dönmeme laf edemeyecek, çocuklar da garipsemeyecekti. Şimdi de son kontroller için tepemdeydi ve oyunda kullanacağım bordo bandanayı bana sallamakla meşguldü.
"Neyse ki bugün bir olay çıkmadı da amcam iyi günündeydi! Fazla sorgulamadı!"
Söylenmeye devam ederken yanıma oturdu. "O develer de merak edip soracak vakit bulamaz." Onun çemkirmesinin bitmeyeceğini bildiğim için elinden bandanayı çektim ve çantama attım.
"İyi canım, o zaman Adel kaçar. Daha gidip hazırlanacağım."
Göz kırptığımda sırıttı. "İyi, ben de yerime döneyim." Peşim sıra ayaklanırken devam etti.
"Ayrıca gece hiç seni bekleyemem canım, onu baştan söyleyeyim. Uykumdan feragat edemem sizin yüzünden." Herhangi bir şey söylemek yerine kıkırdadım ve yanağından makas alıp kulisten çıktım.
Şov devam ettiği için etraf kalabalıktı tabi ki, herkes bir koşturmaca içindeydi. Dolayısıyla alandan çıkmam pek de zor olmamıştı, kimsenin merakına maruz kalmadan kolayca dışarı çıkmış ve benim için ayarlanan arabaya atlayıp otele dönmüştüm. Odaya çıkıp son hazırlıklarımı tamamlayıp biz çıkmadan önce bırakılmış olan anahtarı alarak en üst kata çıktığımda ise konser saati yeni bitmişti. Işık'tan, çocukların toparlandığına dair mesaj geldiğinde gülümsedim ve malzeme odasına girip bandanayı bıraktıktan sonra kapıyı kapattım.
Neyse ki etraf fazla dağınık değildi ama ben yine de biraz daha ortalığı topladım, vileda sopaları ve havlu kağıtların arasında bir şeyler yapmak pek iç açıcı değildi çünkü sonuçta. Olmazdı yani. Ortalığı toparlayıp istediğim hale getirdikten sonra yere oturdum ve sırtımı duvara dayadım. Onu zapt edeyim derken çarpıp canımı acıtacak, ses çıkartmama sebep olacak bir şey ortada kalmamıştı. Onun için bomboş bir odada sadece ben ve o olacaktık.
Her ihtimale karşı son durumu teyit etme amacıyla ona mesaj atmanın iyi olacağını düşündüm.
Nova: Konser bitti, değil mi?
Uraz: Alanda olacağını söyleyen sen değil miydin?
Uraz: Bana mı soruyorsun bitip bitmediğini?
Nova: Küçük oyunumuz için alan yaratmam gerekiyordu canım.
Nova: Dolayısıyla sonuna kadar kalamadım :)
Uraz: Ha baya organizasyon yaptın bir de?
Uraz: Birazdan döneceğiz otele, çocukların toparlanmasını bekliyorum.
Uraz: Hâla sadede gelmedin yalnız.
Uraz: Nereye geleceğim?
Nova: Otele dönünce çocuklara bir bahane bul ve en üst kattaki malzeme odasına gel canım.
Nova: Bekliyorum ;)
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
@bugraagokayy: suit & tie 14657 beğeni/ yoruma kapalı
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
