42.Bölüm

1.2K 111 192
                                        

Bölüm Şarkısı-Model- pembe mezarlık
Bölüm Şarkısı-Krobak- İt's snowing like ıt's the end of the world

Bölüm Şarkısı-Tamino- Habibi

Hello!! Napıyonuz🌨

Lütfen ama lütfen Oy ve yorumlarınızı eksik etmeyin. Onlar motivasyon kaynağım.

Şimdi bölüme geçebiliriz✨

Şimdi bölüme geçebiliriz✨

Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.


42.Bölüm

Saat gece yarısını geçerken Pera uyumamış ve camdan dışarıyı sessizce izlemeye başlamıştı.

Meriç ve Ateş arasında ne geçtiğini bilmiyordu. Ya da ne konuştuklarını.

Ama Meriç telefonu kapatır kapatmaz telefonu fırlatmış ve bir kaç saniye kendisine gelebilmek için zaman tanımıştı.

Pera, Meriç'in o halinden anlık olarak endişelenmişti.

Şimdi ise Meriç kendi odasında, Pera ise kendine ayrılan odadaydı.

Pera'nın üzerinde iğrenç bir ağırlık dolanırken gücünün son damlasına kadar savaştığını biliyordu.

Ama artık savaşacak gücü değil, bir damla dahi mecali kalmamıştı.

Kendisini ayakta tutan tek şey Ateş'in kendisine verdiği güven verici ve arkasında durduğunu belirten cümlelerdi.

Burnunun üzerine kadar akan göz yaşı damlasını yavaşça sildi.

Pera'nın aklında Meriç'in önceden kurduğu cümleler dolaştı.

"Asıl yalnız olan ben değil, sensin bunu fark ettiğinde de çok geç olmuş olacak."

Bir insanın kalp kırıklığının hissi yaşanan o olayın nedeni akıla geldiğinde ağrır ve kötü hissederdiniz.

Ama Pera öyle değildi.

Kalp kırıklığını aklına getirdiğinde kötü hissetmiyordu.

Pera'nın o kadar çok kalp kırıklığı vardı ki, aklına getirip kötü hissetmesine gerek kalmıyordu.

Çünkü kendisi tamamen bir kalp kırıklığından oluşuyordu.

Pera yorgun bitkin bedeni ile üzerine örtülen battaniyeyi kaldırıp ayaklarını yerdeki zemin ile buluşturarak ayağa kalkmıştı.

Yavaşça kalkmasına rağmen başı oldukça dönmüştü.

Kapısını yavaşça aralayıp odadan çıktı karanlık koridordan ilk defa korkmayarak merdivenleri inmeye başlamıştı.

Ağlamaktan da yorulmuş, artık göz yaşları akmamaya başlamıştı.

Merdivenleri indikten sonra eli sakince ışığı aradı. Işığı bulup açtığında salon aydınlandı.

A'ZELBağımlısı olacağınız hikayeler. Şimdi keşfedin