တျဖည္းျဖည္း ျမင္းကိုႏွင္ရင္း ေတာအုပ္ကေလးကို ေက်ာ္ျဖတ္လာသည္။ အလာတုန္းကထက္ပင္ အရာအားလုံးကတိတ္ဆိတ္ေနသေယာင္.......အနည္းငယ္ေမွာင္ရီသန္းစျပဳေနၿပီမို႔ အလင္း ျမင္းကိုအရွိန္တင္လိုက္သည္မို႔ ရင္ခြင္ထဲက မိန္းမပ်ိဳက အလင္းအကၤ်ီစကို အလန့္တၾကားဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္လာသည္။ အလင္းလည္း ျပန္ၿပဳံးျပရင္း "ေမွာင္ေနၿပီ အရွင္မရဲ႕ နန္းေတာ္ကိုအမွီျပန္မွျဖစ္မယ္"
ထိုစဥ္........
"ဝွစ္"ဆိုသည့္အသံႏွင့္အတူ ျမားတံက သစ္ပင္မွာသြားစိုက္သည္။
"အ"အသံႏွစ္ခုဟာ အခ်ိန္သိပ္မကြာပဲ ထြက္လာသည္။ အလင္းျမင္းကို တစ္ခ်က္ အလွ်င္အျမန္ထိန္းလိုက္ၿပီး ပတ္ဝတ္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ အကဲခတ္လိုက္သည္။ ျမားဟာ လက္ေမာင္းကိုရွပ္ထိသြားတာမို႔ သိပ္မမႈမေနပဲ သတိကပ္ကာ အသင့္အေနအထားျပင္လိုက္သည္။ သစ္ပင္ေပၚနဲ႕ အနီးနားကၿခဳံေတြကေန မ်က္ႏွာမွာ ပုဝါစီးထားတဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ထြက္လာသည္။ လက္နက္ေတြလည္းပါတာမို႔ မိတ္ေဆြေတာ့မျဖစ္နိုင္။ဓားျပေတြမ်ားလား။
ထိုအထဲမွ လူတစ္ေယာက္ေန
"အသက္မေသခ်င္ရင္ ျမင္းေပၚက ေကာင္မေလးကိုထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားလိုက္ေတာ့"
အလင္းျမင္းေပၚကေနဆင္းကာ" ဒီမိန္းကေလးကို လိုခ်င္ရင္ က်ဳပ္ကိုေက်ာ္နိုင္မွရမယ္" ဟုဆိုကာ အသင့္ျပင္လိုက္သည္။
အရွင္မကလည္း ျမင္းေပၚက ဆင္းလာကာ အနားေရာက္လာသည္။
"ဒါဆိုလည္း မင္းဆႏၵေတြျဖည့္ေပးရတာေပါ့ကြာ" ဆိုၿပီး ဓားနဲ႕ ဝင္ပိုင္းလာသည္။ အရွင္မကို ေဘးကိုတစ္ခ်က္တြန္းပို႔ရင္း ဝင္လာတဲ့ လူရဲ႕ လက္တစ္ဖက္ကိုပုတ္ခ်ကာ ကိုယ္ကိုတစ္ဖက္ယိမ္းရင္း ေမးဖ်ားကို ေျဖာင့္လက္သီး တစ္ခ်က္သြင္းလိုက္သည္။
ဓားလြတ္က်သြားတဲ့အခ်ိန္ အရွင္မက ဓားကိုေကာက္ရင္း တစ္ျခားသူေတြနဲ႕ တိုက္ခိုက္ေနသည္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဘုရင္မေပပဲ ဒီေလာက္ကေတာ့ ကြၽမ္းေနရမွာေပါ့။ အရွင္မနဲ႕ ေက်ာခ်င္းကပ္အေနထားနဲ႕ ရန္သူေတြမွာလည္း အလင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကိုဝိုင္းကာ အလစ္ေခ်ာင္းေနၾကသည္။
YOU ARE READING
စေဝတ္တရာပြည်သို့ တမ်းချင်း
Fantasyအချစ်ဆိုတာ အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ချစ်မိသွားတာမျိုး ဦးနှောဏ်ကမချစ်ဖို့ သတိပေးနေတုန်းမှာပဲ နှလုံးသားကချစ်လိုက်မိပြီ လင်းမြတ်မာန် ကျွန်တော့ရဲ့ ပထမဆုံးစိတ်ကူးယဥ်ဇာတ်လမ်းလေးပါ
