Changes

HOOFDSTUK 9

'D.. demonen?' Vroeg ik verschrikt. 'Ohh, dit bedoel ik... ik wilde je niet bang maken. Zei hij met een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht. 'Nee het maakt niet zo veel uit hoor, ik ben helemaal niet zo bang.' Loog ik. We gingen op weg en al snel was het helemaal donker. Ik hoorde overal enge geluiden om me heen en was nu echt heel bang. Ik hoorde een geritsel naderen, ik draaide me vliegensvlug om en zag nog net een witte schim in de bosjes verdwijnen. 'Z zag jij d dat ook?' Bracht ik stotterend uit.

'Wat? Waar?' Vroeg hij direct op zijn hoede. 'Ohh als jij het niet gezien hebt... ik zal het me vast verbeeld hebben.' Zei ik. We liepen weer verder. 'Ligt het aan mij of lijkt het nu nog donkerder?' Vraag ik angstig. Jace fronst en knikt bedenkelijk. 'Je hebt gelijk he...' Maar verder kwam hij niet doordat hij werd afgekapt door een brul die door merg en been ging. 'W w wat was d d d dat?' Vroeg ik doodsbang terwijl ik lawaai hoorde naderen. 'Ik heb geen idee... zoiets heb ik nog nooit eerder gezien.' Zei Jace nu ook bang. Paniek overspoelde me, als Jace al niet wist wat het was, hoe konden we het dan verslaan of er aan ontsnappen. Misschien gingen we wel dood... Dat leek nu nog niet eens het ergste wat ons kon gebeuren.

Ik schrok op uit mijn gedachten toen ik achter me een tak hoorde breken. Ik zag dat Jace door de lucht vloog en tegen een boom aan knalde, hij bewoog niet meer. Mijn intuitie nam het van me over. Ik ging op de grond liggen en drukte mijn handen tegen de koele aarde aan. Ik dacht aan alles wat met aarde te maken had en voelde ineens een stoot van energie door me heen trekken. Ik probeerde die energie vast te houden en stond op. Ik stond recht tegenover een groot monsterlijk wezen. Ik bracht mijn hand naar mijn mond om een gilletje te onderdrukken en ineens kwam er een muur van aarde omhoog. Deed ik dat? dacht ik in mezelf. 'Nee dat kan niet... toch?' Vroeg ik me hardop af. Maar voor ik hier verder over na kon denken klonk er een woedende brul van de andere kant van de muur en zag ik dat er een enorme kop met hoorns en al door de muur heen beukte. Snel rende ik richting Jace, die achter mij tegen een boom aan lag, en ging met mijn handen beschermend opgeheven voor hem zitten. 

Ik wist dat het niks zou helpen, maar ik moest toch wat proberen. Ik wachtte en ik wachtte, maar er kwam niks. Ineens voelde ik een beuk binnenin me. Het leek wel of er iemand vanbinnenuit in mijn maag stompte. Ik keek op en kon mijn ogen niet geloven. Er zat een heldergroene cirkel om me heen. Ik voelde nog een stoot en zag dat het monster met zijn hoorns tegen mijn schild aan kwam, het schild veerde mee maar kwam niet in mijn buurt. Wacht eens... een schild? Deed ik dit? Had ik daarom die pijn als het monster tegen het schild aan beukte? Vroeg ik me verwonderd af.

Ik had genoeg films gezien en boeken gelezen om te weten wat dit betekende. 'Ik kan het element aarde besturen.' Zei ik hardop. Ik kon dit waarschijnlijk niet heel lang volhouden, dacht ik. Ik probeerde een oplossing te vinden maar het leek wel alsof mijn hoofd vol met spinnenwebben zat. Hoe raar het ook klinkt, ik meende een stem te horen. Gebruik je element en je zult antwoorden vinden... Ik kon toch niks anders bedenken om te doen, dus deed ik maar wat de stem zei. Met al mijn wilskracht dwong ik een boom om te vallen en het lukte! De boom viel en het monster werd verpletterd. Ik zag het beest shokken en schudden en toen... was het verdwenen. Het monster was zomaar weg. Geen poef, geen plof, geen rook, niks.

Beverig haalde ik adem. Ik was helemaal uitgeput en had hier en daar een krasje maar ik was niet heel ernstig gewond. Ineens bedacht ik me weer wat er was gebeurd. 'Jace!' Riep ik uit terwijl ik snel naar hem toe ging. Jace hing half tegen een boom aan en was niet bij bewustzijn. Paniekerig zocht ik zijn lichaam af naar wonden, maar op een paar blauwe plekken na was hij voorzover ik kon zien niet gewond. Ik zag dat het eerste ochtendlicht al door de bomen scheen en haalde opgelucht adem. Nu hoefde ik tenminste niet meer zo bang te zijn voor demonen. En gelukkig kon ik alles nu ook wat beter zien. Het zou nog wel moeilijk worden om de weg naar de grot terug te vinden, maar als het goed is was het niet zo heel ver meer. Ik legde voorzichtig een arm van Jace om mijn schouder heen en sleepte hem zo beetje bij beetje steeds verder naar voren.

Het was nog langer lopen als dat ik had verwacht, en binnen zo'n twee uur bereikte ik, met een nog steeds bewusteloze Jace, uitgeput het kamp.