Monster: Promise • Woosan [2] ✓

Chapter seventeen

W drodze powrotnej San nie mógł przestać myśleć o tym, co zrobił. Czy było to właściwe? Zależy, z której strony na to spojrzeć. Dla niego i dla Wooyounga oznaczało to rozstanie, co wiązało się z bólem i tęsknotą, z którą ciężko będzie im sobie poradzić. Jednak dobrą stroną było to, że w końcu Wooyoung rozwinie skrzydła i będzie mógł skupić się na swojej karierze bez obaw, że przysporzy sobie kłopotów. Plotki o ich związku krążyły od dawna, ale nigdy nikt nic nie potwierdził. Zapewne większość nawet nie znała jego tożsamości, interesowali się tylko tym, że ich idol z kimś się spotyka. A przecież to było niedopuszczalne.

Co za głupia logika.

Przymknął powoli oczy, chcąc odpocząć przez te kilka godzin lotu, o ile natrętne myśli o tym, co wydarzyło się w ostatnich dniach dadzą mu spokój. Po wizycie w szpitalu został jeszcze kilka dni w Korei, odwiedził między innymi Seungyouna, z którym spędził cały wieczór na piciu i użalaniu się nad sobą. Oczywiście, że starszy nie podzielał jego zdania i nie rozumiał, dlaczego San tak bardzo stara się zadbać o karierę Wooyounga, kiedy jego priorytetem powinien być przede wszystkim ich związek. Na jego miejscu zapewne myślałby tylko o sobie i o tym, czego on chce. Wooyoung przecież sam miał prawo wyboru i jeśli chciał postawić miłość ponad karierę, dlaczego San miał mu tego zabronić?

Oczywiście, że czuł się źle przez to, co zrobił, ale mimo wszystko uważał, że podjął decyzję najlepszą dla Wooyounga. Od samego początku napotykali same przeszkody, dlatego najlepiej będzie, jeśli Jung skupi się na tym, co powinno być jego priorytetem przez cały ten czas. Zdecydował o swojej przyszłości i chciał być idolem. Nie mógł tak po prostu z tego zrezygnować. San zrobił mu przysługę, pomagając spełnić swoje marzenia i usuwając się w cień. Chciał wierzyć, że właśnie tak to wygląda. Próbował zignorować swoje własne uczucia, które kazały mu wracać i zostać z Wooyoungiem...

•●•

W szpitalu nie było zbyt wiele do roboty. Przez większość czasu Wooyoung leżał samotnie użalając się na sobą i myśląc, jak mógłby skontaktować się z Sanem i sprawić, by wrócił. Bo chyba nie zamierzał zostawiać go na zawsze, prawda? Był już niemal pewien, że po zakończeniu kontraktu, nie będzie podpisywał go ponownie. Chciał spróbować normalnego życia, z Sanem u boku. Wtedy już nikt nie miał by im za złe, że są razem.

Ciche pukanie zwróciło jego uwagę, przez co podniósł wzrok na sylwetkę w progu, mimo wszystko ciesząc się, że kogoś widzi. Czuł się poniekąd samotny siedząc tutaj przez cały dzień nie mając się do kogo odezwać. Jego przyjaciele byli zajęci, podobnie jak ojciec i menadżer, co sprawiało, że czuł się, jakby faktycznie został wyrzucony. Prawda była taka, że jeszcze nie wiedział, jaka decyzja zapadła w jego sprawie.

- Jak się czujesz? - zapytał Yeosang, zamykając za sobą drzwi.

- Można powiedzieć, że lepiej - odparł nieco przygnębiony.

- Podobno niedługo masz dostać wypis. Cieszysz się?

- Czy ja wiem... - nie potrafił określić, czy wyjście ze szpitala da mu radość. Chciał zobaczyć Sana. Tylko to sprawiło by mu prawdziwą radość.

- Słyszałem, że, um, San odszedł... Sam byłem zaskoczony, jeśli mam być szczery - przyznał niepewnie, a widząc minę młodszego dodał - Ale myślę, że zrobił to dla ciebie, bo jesteś dla niego ważny. To bardzo duży gest z jego strony i wszyscy jesteśmy mu wdzięczni... Bo wiesz, Woo... Bez ciebie nie ma zespołu. Martwiliśmy się, że już do nas nie wrócisz... Nie chcieliśmy myśleć o tym, jak będzie wyglądać nasza działalność bez ciebie. Mamy nadzieję, że to rozumiesz.

- Rozumiem - przyznał Wooyoung. - Przepraszam, że postąpiłem tak bezmyślnie i naraziłem nas wszystkich na porażkę... Nie przemyślałem tego.

- Najważniejsze, że jesteś już z nami. Pomożemy ci ze wszystkim, możesz na nas liczyć.