AŞİRET =GAY= ~ YİZHAN~

51.

3 ay sonra..

Serhat yaptıkları sonucu kendi eceline davetiye çıkarıp yizhan'a tuzak kurmaya çalışırken, kendi kazdığı kuyuya düşüp ölmüştü.

Zhan'in karnı ise artık çok belliydi.

"Ya ben ne giyecem!"

Yibo bir tulum çıkartıp zhan'a verdi.

"Bunu giy bebeğim hem daha rahat."

Zhan yibo'ya ters ters baktı.

"Senlik sorun yok tabii.. tüm sıkıntıyı ben çekiyorum. Hamile olan ben kilo alan ben! Beni artık sevmiyorsun."

Diyip yibo'yu odadan dışarı attı.
Yibo şokla kapalı kapıya baktı.
Az önce artık onu sevmediğini mi söylemişti?

Zhan ise söylene söylene tulumu giydi.

Zhan Kapıyı açıp çıktığında yibo kapının önünde onu bekliyordu.

"Yavrum, seni seviyorum. Bir daha böyle birşey düşünme."

Yibo uzanıp zhan'in dudaklarını öptü.
Zhan büyümüş olan karnına bakıp tekrar yibo'ya baktı.

"Şişman değil miyim yani?"

Zhan şu an o kadar tatlıydı ki yibo gülümsedi.

"Al işte gülüyorsun. Şişmanım ben!"

Zhan arkasını dönüp taş merdivenleri yavaş adımlarla indi.

Yibo da peşinden gelirken tüm ev ahalisi onlara döndü,
Çünkü zhan sinirli bir şekilde söylene söylene yürüyordu.

"Ne oldu oğlum zhan neden sinirli?"

Yibo'nun babası zhan'ın oturmaya çalıştığını yibo'ya işaret edip sormuştu.

"Çekil, ben otururum şişmanım ben ya uğraşmak istemezsin."

Zhan şişmanladığına kendini o kadar inandırmıştı ki hıncını yibo'dan çıkarıyordu.

Yibo olumsuzca kafa salladı.

Babası başta olmak üzere herkes bu duruma gülmemek için zor dururken zhan ev halkına şöyle bir baktı.
Hepsinin kendini zor tuttuğunu görünce ağladı.

"Zhan?"

Yibo zhan'in yanına oturdu.

"Ne oldu sana? Neden birden ağlamaya başladın?"

Yibo, zhan'in ani ağlama seanslarına alışmıştı ama hep aynı tepkiyi verip panikliyordu.

"Şişmanım ben! Herkes gülüyor!"