ငှက်ကလေးကိုချစ်မိရင်(ငွက္ကေလးကိုခ်စ္မိရင္)

Part 19(U/Z)

U.....

"အိမ်ထောင်မှု၊ဘုရားတည်၊ဆေးမင်ရည်စုတ်ထိုး။ဤသုံးချက်မပိုင်လျှင် နောင်ပြင်ရန်ခက်သည့်အမျိုးတဲ့။အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ လွယ်လွယ်နဲ့တည်ဆောက်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။အလွှာတစ်ခုကနေ အလွှာတစ်ခုကိုပေါင်းဖက်ရတာ။ဟိုဘက်ဆွေ၊ဒီဘက်မျိုး သွေးသားမတော်စပ်တဲ့မိသားစုနှစ်ခုပေါင်းစပ်ရတာမျိုးလေ.."

ကျွန်တော့်အခန်းပြတင်းပေါက်တွေကို နီနီကဆွဲဖွင့်တယ်။အိပ်ရေးကြမ်းတဲ့ကျွန်တော် ကန်ချထားတဲ့စောင်တွေကို စနစ်တကျခေါက်ပေးရင်းက သူ့ဘာသာတွေးတောနေဟန်နဲ့ စကားပြောနေသည်။မျက်လွှာဖွင့်ကာ ကျွန်တော်ကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ မှိန်းနေတဲ့ကျွန်တော့်ကို သနားသလိုကြည့်နေသည်။

ကျွန်တော့်ခုတင်နားကို လာကာ စာကြည့်စားပွဲကထိုင်ခုံကို ဆွဲယူပြီး နဖူးကိုအသာစမ်း၏။ဖွာကျနေတဲ့ဆံပင်တွေကို သပ်တင်ပေးပြီး ချွေးတွေစို့နေပြီရယ်လို့ ရေရွတ်ပြန်တယ်။

"သား..နေသာရဲ့လား.။ကိုယ်တွေလက်တွေနာနေသေးလား."

ကုတင်ပေါ်မှာတင်ပါးလွှဲထိုင်ရင်း စောင်အပြင်မှာရှိနေတဲ့ လက်ဖျားလေးတွေကိုကိုင်ထားပေးသည်။အချော့ခံရတဲ့ကလေးက ပိုငိုတယ်ဆိုသလိုပဲ နီနီကျွန်တော့်အနားမှာရှိလေ အားကိုးစရာမဟာတံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို တွေ့သလိုပုံစံမျိုးနဲ့၊ပြိုလဲပစ်ချင်သည်။မှီချပစ်ချင်သည်။

အိမ်အလုပ်တွေများနေရင်တောင် နီနီ့မျက်နှာလေးက ရွှင်ပြနေတတ်သည်။သူ့အားလပ်ချိန်တွေကိုသာ ကျွန်တော်နဲ့သာကုန်ဆုံးသည်။ကျွန်တော်တို့နဲ့ရွယ်တူတွေ Touchဖုန်းလေးတွေကိုယ်စီနဲ့ခေတ်စားနေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကိုပေးဝယ်မပေးသေးပါ။ကျွန်တော်ကလဲမပူဆာဖြစ်။နီနီဝယ်ပေးတဲ့ ဝတ္ထုစာအုပ်တွေကိုသာ မက်မောသည်။

ကျွန်တော့်အိပ်ရာခေါင်းရင်းပေါ်မှာ စင်လေးနဲ့ လှလှပပစီစီရီရီထားထားဖြစ်သည်။နီနီကိုယ်တိုင်ကလဲ စာအုပ်တွေကိုမြတ်နိူးတဲ့သူဖြစ်တာကြောင့် လိတ်ကာလေးတွေကာပြီး သပ်ငပ်ရပ်ရပ်ထားပေးတတ်သည်။ကျွန်တော့်ရဲ့ သပ်ခပ်ပြီးစည်းစနစ်တွေဟာ နီနီ့ဆီက ဆင်းသက်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ အမှန်ပင်။