Human Nature is Evil ||Completed||

Hold Me Hold My Soul - 27

မနက် ၈ နာရီခွဲမှာ ရှောင်းကျန့်ဟာ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့လက်မောင်းပေါ်မှာ အိပ်ရာနိုးလာခဲ့တယ်။ နက်ရှိုင်းတဲ့ တောင်တန်းထဲမှာ နေရောင်ခြည်မရှိဘူး။ ကောင်းကင်က မှုန်မှိုင်းနေတုန်းပဲ။

ဗီလာထဲမှာ လေအေးပေးစက်က ရပ်တယ်လို့ မရှိဘူး။ အပူချိန်က အရမ်းကို သင့်တော်နေပေမဲ့ စောင်က နည်းနည်းပိုနွေးနေသလိုရှိတယ်။ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ အိပ်ပျော်နေရင်း သူ့ကို တင်းတင်းဖက်ထားတယ်။ လွှတ်ပေးမယ့်ပုံ မမြင်ဘူး။ ဝမ်ရိပေါ်ရဲ့လက်ကို ရှောင်းကျန့် ညင်ညင်သာသာ ဆွဲယူကြည့်လိုက်တယ်။ လက်သူကြွယ်ပေါ်က လက်စွပ်ရာဟာ ညကထက် ပိုထင်ရှားနေတယ်။ ဆိုပေမဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့ အရောင်လေးသာဖြစ်တယ်။ သေချာအနီးကပ်ကြည့်မှ မြင်ရတယ်။

ဒီလိုသဲလွန်စတွေဟာ ညတွင်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်အရာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှောင်းကျန့် သိတယ်။

ရှောင်းကျန့် နိုးနေပြီမှန်း ခံစားမိလို့ထင်တယ်။ ဝမ်ရိပေါ်က သူ့လက်ကို ပြန်တင်းကျပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ကျုံ့လို့ ရှောင်းကျန့်က သူ့ကို မနက်ခင်း နှုတ်ဆက်စကား ပြောလာမှာကို စောင့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားစွာပဲ။ ရှောင်းကျန့်က ထထိုင်လို့ အိပ်ရာထဲက ထွက်ပြီး ရေချိုးတယ်၊ အဝတ်အစားလဲတယ်.....။ လုံးဝ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ။

အရင်တုန်းကလိုသာဆိုရင် ရှောင်းကျန့်ဟာ အခုလိုအချိန်မှာ သူ့ကို တွယ်ကပ်နေတတ်ပြီး လက်မောင်းကို လွှတ်မပေးဘဲ ဆွဲထားတတ်တယ်။ ပြီးရင် သူ ဘယ်လောက်ချစ်ကြောင်းတွေကို သူ့နားထဲ အကြိမ်ကြိမ် တိုးဖွဖွ ပြောတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာ ဘာမှပြောမလာဘူး။ ဒီလို ပြောင်းပြန်ကျမှုဟာ ဝမ်ရိပေါ်ကို အကြီးအကျယ် သက်တောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်စေတယ်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? မင်း စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလို့လား?"

ဝမ်ရိပေါ်ဟာ အဝတ်လဲခန်းရဲ့ တံခါးဘောင်ပေါ် မှီရပ်နေတယ်။ သူ အခုမှ အိပ်ရာ ထလာတာမို့ သူ့ဆံပင်တွေက အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းမှာ ဘာအဝတ်မှမရှိဘူး။ သူ တွေ့တဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို ဆွဲယူလို့ ကြယ်သီးတပ်ရင်း ပြောလိုက်တာဖြစ်တယ်။