အဆိပ်

Part (25)

#Unicode

ပန်းတစ်ယောက် ဘီယာဝယ်ဖို့ထွက်သွားသည်မှာ နှစ်နာရီကျော်မျှပင်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဖုန်းဆက်သည်ကိုလည်းမကိုင်ပဲ ဆက်သွယ်မှုဧရိယာပြင်ပ ဖြစ်နေသဖြင့် နွယ့်စိုးရိမ်စိတ်တို့မှာ ကြီးမားသွားရသည်။ ထို့ကြောင့် မဆိုင်းမတွပင် သံသာ့ထံသို့ဖုန်းဆက်ပြီး အကျိုးအကြောင်းပြောပြလိုက်ရာ သံသာ့မှာအလန့်တကြားဖြင့် ပန်းအားရှာပုံတော်ထွက်ရတော့သည်။

"ရတီ ရှာစမ်း မမပန်းကို...အမြန်ဆုံးတွေ့မှဖြစ်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ Boss"
အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် မဆိုင်းမတွပင် သူမ၏အတွင်းရေးမှူးရတီက သံသာခန့်အပ်ထားသည့် အမျိုးသမီးသက်တော်စောင့်များကို အကြောင်းကြားလိုက်တော့သည်။

သံသာလည်း နွယ့်ထံဖုန်းဆက်ကာ စိတ်မပူရန်နှင့် နေအိမ်၌သာစိတ်အေးအေးထားပြီးစောင့်နေရန် မှာကြားနေလေသည်။

နာရီဝက်ကျော်ကြာသည်အထိ ပန်း၏သတင်းအစအနမရသဖြင့် သံသာ့ရင်ထဲဗလောင်ဆူနေလေပြီ။ ဤကဲ့သို့မမပန်းပျောက်ချင်းမလှပျောက်ရသည်မှာ ဒယ်ဒီ့ကြောင့်ပင်ဖြစ်ရမည်ဟုတွေးမိသဖြင့် အနားရှိရတီ့အား ဇောကပ်ကာအမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ရတီ... ခုချက်ချင်း ကားပြင် ဒယ်ဒီ့ဆီသွားမယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ Boss"

× × ×

ပန်းမည်သည့်နေရာသို့ရောက်နေသည်ကိုမသိပဲ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိဖုံးလွှမ်းနေသည်မို့ စိတ်ထဲ၌အနည်းငယ်ကြောက်လန့်မိသည်။ အေးစက်စက်ဖြင့်ကျောချမ်းစရာကောင်းသည့် နေရာဟုခံစားရကာ ရှူရသည့်လေ၏ အနံ့အသက်မှာလည်း သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်မနေပဲ ဖုန်အနံ့ကဲ့သို့ခြောက်ကပ်ကပ်နိုင်သည့်အပြင် အသက်ရှူကြပ်လာသလိုပင်ခံစားလာရသည်မို့ တဟွတ်ဟွတ်ဖြင့်ချောင်းဆိုးတော့သည်။

"နိုးလာပြီလား ပန်းမြတ်သခင်"
အမှောင်ထဲမှထွက်လာသည့်အသံပင်ဖြစ်သည်။ ဤအသံကိုကြားသည်နှင့် ပန်း၏နှုတ်ဖျားမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်က
"ဦးလွှမ်းထွဋ်...?"
"ဟားဟားဟား... တော်လိုက်တာ... မင်းမှန်တယ် ငါပဲ"
အမှောင်ထဲမှ တဟားဟားရယ်သံကိုကြားရပြီးနောက် ဖျောက်ဟူသောအသံနှင့်အတူ မီးရောင်မှိန်ဖျဖျလေးလင်းလာတော့သည်။