What Is The Next?

~Ben Bizi Yerim~ 14

xx

xx

Benim önüme geçip yürümeye başlayınca öylesine söylendiğini anladım.Tabi ki öylesine söylenecekti ne bekliyordum ki ?

Ege yanıma gelip konuşmaya çalışınca onu terslememe gerek yok diyerek dinlemeye başladım "Ablacım,vallah billah tillah seni seviyorum." Yav nasılda vuruyor tam on ikiden,sarılıp sırtını sıvazladım ve abisinin arkasında yavru ördek gibi yürüyen Şimal'in yanına yolladım.Geçen gece oturduğumuz betonun üzerine oturduklarını gördüğümde hiçte benim yokluğumu fark etmiş gibi görünmedikleri için onları arkasında kalan,sahilin kumlarını ve yolu ayıran betona oturdum.

Bazı şeylere açıklık getirmem lazımdı,mesela elimde olan listeye ne yapacağıma karar vermeliydim.Bu liste içindekiler yapılmadan ortadan yok olmamalı diye düşünüyordum ama yapmak için hiçbir girişimde bulunmamıştım,henüz.Tabi ki onları gerçekleştirmeden hiçbir yere gitmeyeceğim.

Kahkahalarla gülen Şimal-Ege çiftine takıldı ilk başta gözüm ,aslında buraya oturduğumdan beri onlara bakıyordum ama dikkatim onlarda değildi bu yüzden orada oturmayan Kuzey'in nerede olabileceğini düşünemedim.Hala listemde bulunan yirmi dokuz saçma şeyi nasıl yapacağımı düşünürken birinin beni kollarına çekmesiyle kalakaldım.Normal şartlarda insanlıktan çıkardım ama kim olduğunu bildiğim için batan güneşe odaklanmayı tercih ettim "Küstün mü?" tamam benimle dalga geçiyor diye kızdığım oluyordu ki her zaman kızıyordum ama aramızdaki arkadaşlığı da bir kenara atacak değildim "Yoo," suratına baktığımda güldüğünü gördüm "Ne için küseceğim,biz çocuk muyuz canım?"

"Bence de,canım."

Başka zaman olsa babam arasında beni olduğum durumdan kurtarsın diye dua eden ben daha demin babam aradığı için neredeyse küfür edecektim,neredeyse.

Babam hemen eve gelmemizi istediğinde Ege annemi arayarak kendisi ve Şimal için izin alıp bizi unutunca eve gitmek zorunda kaldık ama bin pişman olduğumuz kesin.

"Nergis çocuğum,evladım bu tencere neden koltukta?" dua et anne yatakta görmedin "Biz unuttuk onu herhalde." Kuzey'den onay istercesine baktım "Zeynep teyze biz yemek yedik ya ondan." Annem kızmamak için zor duruyordu,telefonu çalınca gözleri yumuşadı ve açtı "Evet,oğluşum." Ah tabi ya Ege arıyor "Tamam problem yok bebeğim." Telefonu kapatıp tekrar bize döndü "Sarmanın kalanı nerede? Kocaman tencereyle getirmiş kadın ama içi boş." O tencere biz yemek yiyelim diye gelmedi mi Allah Allah "Anne yedik."

"Ay birde yedik diyor!Başka yemek yapmadın mı Nergis?" cevap vereceğim sırada eliyle durdurdu "Doğru ya siz ikiniz mutfağa girince savaş çıkıyordu." Bundan sonra annem dışarıya çıkmasın ne bu asabiyet,cevap vermek yerine kafamı eğerek mutfaktan çıktım ve Kuzey'i de peşimden sürükledim.Tam bahçeden çıkıyorduk ki Zeynep teyze durdurdu "Oturun canım biraz,yüzünüzü gören cennetlik." Kuzey sanki duymamış gibi çıkarken kolumdan tutup çekmeye başladı ama aynı anda Zeynep teyzede çekince ortada kaldım "Anne bırak kızı."

"Yahu,asıl sen bırak kızı" eh birde 'bırak kızını' desin de tam yeşil gözlü katilimize bağlayalım,yani bağlayalım bağlamasına ama şuan oldu mu hiç? Kuzey dayanamayarak annesinin dediğini yapmasaydı kollarım kopacaktı,tuttukları yerleri ovuşturdum maşallah ana oğul pekte güçlüler "Ee,biz yokken neler yaptınız?" hm acaba yarasayı mı yoksa ninni olayını mı anlatsam"Hiç,öyle gül gibi geçindik.Siz neler yaptınız asıl Zeynep teyze" gözlerini devirdikten sonra sanki bir şey dememişim gibi tekrar sordu "Ne yaptınız bizsiz?" hayır yani ne bekliyor,oyun oynadık yemekler yaptık mı diyeceğiz "Anne!" Kuzey annesinin ne demek istediğini anlamış olacak ki uyardı "Aman canım sizde,çok sıkıcısınız."ben etrafa bakmaya başlayınca Zeynep teyze konuşmaya başladı "Aslında siz küçücükken hep beraber oyun oynardınız," ee şimdide mi oynayalım istiyor,içimdeki gülme isteğini ittirmeye çalıştım "Sonra sizin dolu fotoğrafınız var,çok severdiniz fotoğraf çekilmeyi çoğu da deniz kıyısında çekildi.Onları vereyim de hani aynılarını yıllar sonra çekerler ya yapın ondan." Hiç hatırladığım söylenemezdi ama resimleri getirip önüme koyduğunda bir şeyler kıpırdadı içimde "İleride çocuklarınıza gösterirsiniz,bak işte biz böyle..."

"Anne!" anlamazca baksam da Kuzey yine annesini susturmuştu,masada olan resimleri inceledim.Birinde Kuzey'in yaptığını düşündüğüm kumdan kalenin üzerine çıkıp gülümsemişim,birisinde o benim oyuncak bebeğimin kıyafetlerini soyuyor ben bir kenarda ağlıyorum.

Yalnız ben bizi yerim!

"Bu biz değiliz değil mi?" resimleri toparlarken yere baktığımda gördüğüm iki çıplak çocuk biz olamayız,hayır hayır "Tabi sizsiniz!" utançtan rengarenk olduğumu fark eden Zeynep teyze güldü "Yavrum siz kardeş gibiydiniz,eh bazen de sevgili gibi olurdunuz." Daha başka geçeceğim renk var mı diye düşünüyordum ama sağ olsun kalmadı renk falan "Bak şu popolara,ay yerim yerim."resimde ikimizin de kameraya arkası dönüktü ve denize girmemize ramak kalmıştı,ellerimiz kenetli bir şekilde duruyorduk.Şimdi biz bunları nasıl tekrar canlandıralım?

Ben hala o resimden dolayı rahatsızken Zeynep teyzenin yanına gelen annem teoriler üretmeye başlamıştı "Zeynep bak burası işte Dikili.Sahilde çekilirler,tabi çıplak olmayın da." Annem sanki öyle bir şey mümkünmüş gibi konuştuğunda şokla baktım ama konuşamıyordum "Şu balonlardan bulamayız belki ama başka balonla çekilirsiniz." Annemler isteklerini sıralamaya devam ederken kafasını resimlerin üzerine koyup uyuyan Kuzey'i uyandırdım "Kalk Allah aşkına,kalk"

"Bitti mi?" ninni gibi geldi herhalde beyefendiye anlatılanlar,göz devirip kafa salladım "Anne babamlar nerede?"

"Ay biz söylemedik değil mi?" hayır anne söylemediniz "Serdarla beraber İzmir'e gittiler,Zeynep'lerin yazlığa badana yapılacak." Ne demek annemlerle kaldık burada?

Eve gelip bir saat nasihat dinlemek ve bir saat de fotoğraflara bakmaktan yorulmuş şekilde odama çıkmadan önce Kuzey'e yatacak yer ayarlamıştı annem.Geçen gece nerede yattığını sorduklarında nede olsa bizden sonra uyandılar diyerek salonda yattığını söylemiştik ama Zeynep teyze pek inanmış gibi durmuyordu neyse ki olayı üstelemeden yatmamıza izin verdiler.

Yatakta bir o yana bir bu yana döne döne uyumaya çalışırken yastığımın yanında şarjda olan telefonumdan mesaj ses, yükselince gözlerim kamaşsa da şifreyi girip WhatsApp'a girmeyi becermiştim. Aleyna'dan gelen mesaja cevap vermeye çalışırken yanlışlıkla Tutku'yu arasam da durumu kurtarabilmiştim.

" –Canım.

-Aleyy ne haber?

-İyiyim bebeğim sen?

-Bende iyiyim ne yapıyorsun konuşmayalı?

-Ya işte ne yapayım.Sana anlatacak çok şey var.

-Anlat bebeğim okuyorum.

-Bak şimdi biz geçen.."

Mesajı okuyamadan kapanan gözlerim bana ihanet edercesine gülüşler yankılattı odada.

Ve ben mesajı bırakıp uyudum!

xx

xx

xx