တီ။ တီ။ တီ။
နားထဲကြားထဲနေရသည့်အသံတစ်ချို့ကြောင့်လေးလံနေသည့်မျက်ခွံများကိုကြိုးစားဖွင့်မိလေသည်။ အလင်းရောင်စူးစူးကြောင့်မျက်စိအနည်းငယ်ကြိမ်းစပ်သွားပေမဲ့သူကြိုးစားကာမျက်ခွံများဖွင့်ရင်းဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုမျက်လုံးများဝေ့ဝိုက်ကာကြည့်မိသည်။
"သတိရလာပြီလား ကိုယ်ဆရာဝန်ခေါ်ထားတယ်"
"ရေ ရေ"
"ရေဆာလို့လား အိုကေအိုကေ"
သူ့ကျောဘက်လေးအားအသာပင့်တင်ပေးရင်း ရေခွက်အားနှုတ်ခမ်းနားတေ့ပေးကာသောက်စေသည်။ ထိုလူက မမလေး မြင့်မိုရ်ပါတဲ့။
မကြာပါ ဆရာဝန်များရောက်လာပြီးသူ့အားကျန်းမာရေးအခြေအနေအားစစ်ဆေးလေသည်။ အရာအားလုံးဟာပုံမှန်အတိုင်းပေမဲ့ သူ့အတွက်တော့ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အရာတစ်ခုရှိနေခဲ့ပါသည်။
"နှင်းခြေထောက်တွေလှုပ်လို့မရတော့ဘူး နှင်းအောက်ပိုင်းသေသွားတာလားဟင် ဘယ်တော့မှပြန်လမ်းလျောက်လို့မရတော့ဘူးလားဟင်"
"မပြောနဲ့အဲ့စကား တို့ဘဝမှာမဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာမရှိဘူး အထူးသဖြင့် မင်းနဲ့ပတ်သက်ရင်မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာမရှိစေရဘူး အဲ့ကိစ္စကဘာအရေးလဲ"
"ဒါပေမဲ့..."
ဒေါက်။ ဒေါက်။
ထိုအချိန်တံခါးခေါက်သံကြောင့် နှင်းတို့ပြောလက်စ စကားများရပ်သွားရသည်။ ဝင်လာသူဟာတခြားသူမဟုတ် မုဒ္ဒြာ။
"သတိရလာပြီလားနှင်း"
"ဟုတ် မမ"
"မိုရ်လေး မမ နှင်းနဲ့သီးသန့်စကားပြောစရာရှိလို့"
"ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ မိုရ်လေးရှေ့မှာပြော"
မြင့်မိုရ်မြိုင်ကို မုဒ္ဒြာဟာအလျော့ပေးသည်မှန်ပေမဲ့ တခါတရံ မုဒ္ဒြာမျက်ခုံးများတွန့်ချိုးစွာကြည့်ပြီး စူးရှရှအကြည့်နှင့်ဆိုလျှင် မြင့်မိုရ်ကိုယ်တိုင်လဲရှိန်ပါသည်။ ဒါကြောင့်အခန်းထဲမှာအသာလေးထွက်သွားခဲ့လေသည်။
"မမ မိုရ်လေးကိုဆူထားတယ် သူ နှင်းကိုထပ်ပြီးထိခိုက်အောင်လုပ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး ပြီးတော့ မမ အီတလီက ဆရာဝန်နဲ့စကားပြောထားပြီးပြီ နှင်းရဲ့အခြေအနေအတွက်အကူအညီတောင်းထားတယ် ဘာမှစိတ်မပူနဲ့နော် နှင်း"
YOU ARE READING
မူပိုင်ခွင့်ပုဒ်မ
Romanceတို့အတွက် ပုဒ်မဆိုတာ အခုချိန်ထိမရှိသေးဘူး ခလေးမ။ ဒါဆိုကျွန်မကိုယ်တိုင်ရှင့်အတွက်သီးသန့်ဖန်တီးပေးမယ်လေ။
