မူပိုင်ခွင့်ပုဒ်မ

၂၃

ရန်ကုန်ပြန်ရောက်ကထဲက အမျိုးသမီးရဲ့မျက်နှာသိပ်မလန်းသဖြင့် စမ်းရည်စိုးရိမ်နေမိတာတော့အမှန်ပါ။ ဘာအကြောင်းနှင့်မှ သူ့ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောအမျိုးသမီးအားစိတ်မထိခိုက်စေချင် အထူးသဖြင့် သူနှင့်ပတ်သက်နေလျှင်ပိုလို့တောင်စိုးရိမ်သည်။

" နေမကောင်းဘူးလားဟင် မျက်နှာနွမ်းနေတာ နှစ်ရက်လောက်ရှိပြီ"

"တို့အဆင်ပြေပါတယ် ခရီးပန်းတာကြောင့်ကော အလုပ်ပင်ပန်းတာကြောင့်ကော အိပ်ရေးမဝတာလဲပါမယ်ထင်တယ် ဒီရက်ပိုင်းတို့သိပ်ပြီးအိပ်မပျော်ဘူး"

ညစာ စားချိန်ဆိုပေမဲ့ မုဒ္ဒြာမြိုင်တို့လုပ်ငန်းစုပိုင်သည့်ဟိုတယ်ဖြစ်သည့်အလျောက် လူကုန်ထံအသိုင်းအဝိုင်းများသာ တက်နိုင်သည့်နေရာတည်ခင်း။ နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားအချို့နှင့် ပိုက်ဆံရှိလူတန်းစားတစ်ချို့သာ လာရောက်နိုင်ပါသော VVIP အထပ်မှ dinning room။

မုဒ္ဒြာမြိုင်ဟာ သက်လယ်ပိုင်းအမျိုးသမီးပီပီ woman suit ကိုမှ အနီရောင်ခပ်ဖျော့ဖျော့ကိုဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ စမ်းရည်ကတော့သူမနှသ့်လိုက်ဖတ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်အားထင်းထင်းမြင်သာနိုင်သည့် မြစိမ်းရောင်ဝမ်းဆက်လေးဖြင့်။ အဝေးကကြည့်လျှင် နိုင်ငံခြားသူတစ်ယောက်နှင့်မြန်မာမလေးအလားထင်ရအောင်နှစ်ယောက်သားရဲ့ဖက်ရှင်ကအမြင်ဆန်းသစ်နေရသည်။

" အင်း ကလေးမ တို့ toilet ခဏသွားလိုက်အုန်းမယ် ခဏ‌ပဲ"

စမ်းရည်မှာ ခေါင်းလေးအသာငြိမ့်ကာ အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့်တုန့်ပြန်လေသည်။ ဒါကို သဘောကျစွာဖြင့် မုဒ္ဒြာမှာအပြုံးများဖြင့်လာရပြီးအသဲယားစွာဖြင့် စမ်းရည်၏ပါးဖောင်းလေးအားဆွဲဖြစ်လေရဲ့။ စမ်းရည်မှာတော့ရှက်နေ၍ခေါင်းလေးငုံ့၍ဖြင့်သာ။

"Excuse me"

"Yes ma'am, something need?"

"အဟင်း ဘာမှမလိုပါဘူးရှင့် အစ်မနဲ့အတူထိုင်နေတဲ့ ဧည့်သည်ပြန်လာရင် အစ်မကို မတွေ့ရင်စိတ်ပူနေမှာဆိုးလို့ သူပြန်လာရင် အပေါ်ဆုံးထပ်ကိုလိုက်ခဲ့ဖို့ပြောပေးပါနော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျ"

မုဒ္ဒြာ toilet သွားနေတုန်းမှာ စမ်းရည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချမိခဲ့သည်။ ဒါကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲကပတ်သက်မှုတစ်ခုနှင့်ပတ်သက်၍ပါပဲ။