မူပိုင်ခွင့်ပုဒ်မ

၂၅

{Pee pww pee pww pee pww}
Voice of ambulance

ရန်ကုန်မြို့တွင်းလမ်းမထက် လူနာတင်ကားနှစ်စီးသာရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် လျှင်မြန်စွာခုန်မောင်းနေသည်။ ကားနောက်ခန်းအတွင်းပိုင်းမှာတော့ CPR လုပ်နေရသည့်အခြေအနေဖြင့် မိန်းခလေးနှစ်ဦး။ အတိအကျဆိုလျှင် စိမ့်စမ်းရည်နှင့် သူ၏အမျိုးသမီး မုဒ္ဒြာမြိုင်။

နှင်ယောက်လုံး၏ဦးခေါင်းမှလဲ သွေးများစီးကျနေလေရဲ့။ ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံER ဌာနရှေ့ရောက်သည့်အချိန် အသင့်စောင့်နေသောဆရာဝန်များဟာထိုနှစ်ယောက်အားလက်လွဲယူပြီးနောက်ချက်ချင်းပြင် အရေးပေါ်ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကျသည်။ နာရီဝက်အကြာမှာတော့ operation အခန်းရှေ့သို့ မြင့်မိုရ်အပြေးရောက်လာခဲ့လေသည်။ ညအချိန်မှာ သန်းခေါင်ယံအချိန် ၂ နာရီ၁၀မိနစ်ခန့်။

သူ့ကိုယ်သူယူကြုးမရသူဖြစ်နေသည့်မျက်နှာဖြင့် ‌မျက်ရည်များထိန်းနေသော်လဲအဆက်မပျက်ကျဆင်းနေသည့်မျက်ရည်စများအား မြင့်မိုရ်မတားစီးလိုတော့ပါ။

"လူနာရှင် လူနာရှင်"

"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့"

"ဒါ လူနာနှစ်ယောက်ရဲ့ သိမ်းစည်းထားတဲ့ပစ္စည်းတွေပါ လူနာနှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အုပ်ထိန်းသူလားမသိဘူး"

"ဟုတ်.. ပါတယ် ကျွန်မအမနဲ့သူရဲ့ သူ့ရဲ့အမျိုးသမီးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မကို ဒီမှာလက်မှတ်လေးတစ်ချက်ထိုးပေးပါနော် ပြီးတော့ လူနာနှစ်ယောက်လုံးကဆေးရုံရောက်ကထဲကသွေးထွက်လွန်တဲ့အခြေအနေဖြစ်နေခဲ့ပါတယ် ဆရာဝန်ကြီးတွေအတက်နိုင်ဆုံးကြိုးစားပေးနေပါတယ်"

ထိုဆရာမခွဲခန်းထဲပြန်ဝင်သွားသည့်နောက် ထိုနေရာ၌ပင် မြင့်မိုရ်ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ ဒါသူ့အတွက်ဘယ်လိုထိုးနပ်ချက်လဲ။ မနေ့ကအထိ သူနဲ့ဖုန်းပြောနေသည့်မမ။ လွန်ခဲ့သည့်တစ်ပတ်ကပင် သူ့အား အဝတ်အစားဖိနပ်ကအစပြင်ပေးနေသည့် သူ၏အမ။

၆နာရီကျော်ကြာမြင့်သည့်ခွဲစိတ်မှုပြီးသည့်နောက်မှာတော့ ၂၄ နာရီစောင့်ကြည့်ကမည့်အခန်းထဲမှာ အသက်ရှုပိုက်နှင့် အခြေအနေစောင့်ကြည့်နေရပါသော သူတို့နှစ်ဦး။