မူပိုင်ခွင့်ပုဒ်မ

၂၆

၂၆

စမ်းရည်၏ မိဘအိမ်သို့ စမ်းရည်အားလိုက်ပို့ပေးပြီသည်နောက် မုဒ္ဒြာမြိုင် မြိုင်စံအိမ်တော်ရှေ့သို့တက်စီဖြင့် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လက်ရှိမှာမှု မြိုင်စံအိမ်တော်ရှေ့သို့ခြေချမိသည့်အခါ ယခင်က ကျော့ကျော့မော့မော့လေးနှင့် ခြေဖဝါးနှင့်မြေပြင်ထိစရာမလိုသည့်အခြေအနေအားပြန်မြင်ယောင်မိသည်။ ယခုမှာမှု သူဟာ ဤစံအိမ်တော်နှင့် မသက်ဆိုင်တော့သည့်လူတစ်ဦးအဖြစ်သာ။

တီးတောင်။ တီးတောင်။

ခြံတံခါးရှေ့၌ ရပ်ကာ လူခေါ်ဘဲလ်အားနိုပ်လိုက်သည့်အခါ လူတစ်ကိုယ်စာတံခါးပေါက်လေးမှ တံခါးပွင့်လာခဲ့လေသည်။

"ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါလဲဗျ"

တစ်ခါမှ မတွေ့မမြင်ဖူးပါသော မျက်နှာစိမ်းယောကျ်ားသားတစ်ယောက်ကြောင့် သူလာတာအိမ်များမှားလေသလားထင်မိသော်လဲ တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်ကိုမျော်ကြည့်တော့ ခြံထဲ၌ မိုရ် စီးနေကျ ကားလေးကိုလှမ်းတွေလိုက်လေသည်။

"ဟို မြင့်မိုရ်မြိုင်နဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ ခဏလေးစောင့်ပေးပါနော် ကျွန်တော် အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

ထိုအမျိုးသားအတွက်တော့သူဟာ တစ်စိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်နေသည့်အတွက် ခြံအပြင်မှာ မတ်တပ်လေးရပ်နေရသည်။ ထို့ပြင် စကားပြောစက်မှနေ အပြန်အလှန်စကားပြောနေသည်ကိုလဲ ရေးတေးတေးကြားနေရသည်။ လက်ရှိသူ့ပုံစံမှာ ယခင်က ရွှေပေါ်မြတင် နေခဲ့ရသည့် မုဒ္ဒြာနှင့် လားလားမှဖြင့်မသက်ဆိုင်။ ခြေညှပ်ဖိနပ်လေးဖြင့် မျက်နှာမှာလဲနေလောင်ထားသည့်အတွက် ဦးထုပ်စောင်းထားရသည့်အခြေအနေ။ ခြံအလုပ်လုပ်ရသည့်အတွက် အဝတ်အစားမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာဝတ်စားတက်တော့သည့်သူ၏ နေပုံထိုင်ပုံ။ ထို့ပြင် ဆံပင်မှာပဲ ကားစီးလာရသဖြင့် ကပို့ကရို့ပုံစံ။

"မမလေးက ဝင်ခဲ့ဖို့ပြောပါတယ် ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ခြံထဲသို့လမ်းထဲလျောက်ဝင်တော့မှ စံအိမ်တော်၏ စင်ဝင်းအတွင်းသို့သွားရသည့်လမ်းကရှည်လျားမှန်းသတိထားမိခဲ့ရသည်။ ဒယ်ဒီကော သူ့အားအတွေ့ခံပါ့မလား ဆိုသည့် စိတ်တစ်ခုတော့ စိုးရိမ်နေသေးသည်။