အခန်း (၄)
ဖွေးဆွတ်နေသောအသစ်စက်စက်လန်ခရူဆာကားပေါ်ကနေဆင်းလိုက်ပြီး Coffee Shop အပေါ်ထပ်ကိုတက်လာချိန်အထိ ဝသုန့်ရင်ခုန်သံတွေကမူမမှန်ချင်သေး။ အခန်းရှေ့ရောက်ချိန် ခပ်ဟဟပွင့်နေသောတံခါးကြားကနေမြင်လိုက်ရသည်က အလုပ်များနေသောလူတစ်စု။
ထိုလူအုပ်ရဲ့အလယ်မှာတော့ပိုးပုဆိုးပိတောက်ခြောက်ဝါရောင်နှင့် လိုက်ဖက်ညီသောတိုက်ပုံလေးဆင်မြန်းထားသောသတို့သားလောင်းတစ်ဦး။ နဂိုရုပ်အဆင်းရှိသူမို့အနည်းငယ်ပြင်ဆင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် မျက်လုံးလွှဲဖယ်လို့မရနိုင်လောက်အောင်အသရေတင့်နေသူကို တံခါးနားကနေငေးစိုက်ကြည့်နေမိ၏။
"ဟော့...သတို့သားကြီးရောက်လာပါပြီ။ တကတည်း ကြက်တူရွေးကတော်တော်မယ်ဘော်တွေကကဲနေလို့ တို့သားလေးကိုနောက်မှပြင်နေရတယ်၊ အချိန်မီပြီးလို့တော်ပါသေးရဲ့"
အလှဖန်တီးသူတစ်ဦးရဲ့ငေါ့တော့တော့အပြောကို ဘေးမှာရှိတဲ့အမျိုးသမီးက...။
"အဲကြက်တူရွေးကအရောင်စုံအောင်လှပြီးသား၊ မလှတဲ့လူမို့ပြင်နေရတာပေါ့မာမီရဲ့"
"ညည်းတို့ကအရေးကြီးလား၊ ကျုပ်သားလေးကအရေးကြီးသလား ပြော"
ဘယ်သူတွေမှန်းမသိတဲ့အမျိုးသမီးသုံးလေးဦးအပြင် အမျိုးသားနှစ်ဦးပါရှိနေသောကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာသာခြေစုံရပ်နေမိချိန်...။
"ဒီနားကိုခဏလာပါအုံးသတို့သားကြီးရယ်။ မှန်းစမ်း...ဘာလိုလဲမာမီကြည့်စမ်းပါအုံးမယ်"
စပန့်ဂါဝန်နဲ့မာမီဆိုသူက ပြောလည်းပြောလက်ကိုလာဆွဲနေခြင်းကြောင့်မုန်းမာန်ပြေကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ချိန် ပြုံးရိပ်သန်းနေသောမျက်နှာလေးနဲ့မေးဆတ်ခေါ်၏။
"အမယ်...မျက်ဝန်းချင်းကစကားပြောနေလိုက်ကြသေးတယ်။ ကျုပ်သားလေးကအရမ်းဂလိုးနေချိန်မှာ ရှင်ကဘယ်လိုတွေဖြစ်လာတာတုန်း။ နည်းနည်းပါးပါးပြင်လာပါအုံးလား"
"ကျွန်တော်သေချာဝတ်စားထားပါတယ်ဗျာ"
"ဝတ်လာတာကိုပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ မျက်နှာကိုပြောနေတာ...ဘာတွေလိမ်းလာတာလဲ"
