ဝသုန်ကျော်
မကြည်လင်နိုင်သေးသောခေါင်းနဲ့နိုးထလာချိန်မှာ တိတ်ဆိတ်နေသောအခန်းကိုလှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး အိပ်ရာထဲကနေထထိုင်လိုက်မိသည်။
ပွင့်ဟနေတဲ့သန့်စင်ခန်းနဲ့ မတွေ့ရတော့တဲ့အဝတ်အစားတွေကြောင့် တစ်ခန်းလုံးပတ်ပြေးကြည့်မိချိန် ဧည့်ခန်းထဲကစားပွဲပေါ်မှာစာရွက်လေးတစ်ရွက်။
ကျွန်တော်ချိန်းထားတာလေးရှိလို့အရင်ပြန်သွားပြီနော်။ အခန်းကိုတစ်ရက်ထပ်ယူပေးထားတယ်၊ အေးဆေးနားပါနော်။
မုန်းမာန်ပြေ
အရက်နာကျနေတဲ့ကြားမှာခေါင်းကမူးနောက်သွား၏။ ကုတင်ပေါ်မှာပြန်လှဲချလိုက်ရင်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကိုသေချာပြန်စဉ်းစားနေရသည်။ သူငယ်ချင်းတွေကောင်းမှုနဲ့ ဒီအခန်းထဲကိုနှစ်ဦးသားဆန္ဒနှင့်ရောက်ခဲ့ကြပြီး စိတ်လိုလက်ရတစ်ညတာဖြတ်သန်းခဲ့ကြတာကိုသူမှတ်မိပါ၏။
မကြုံဖူးတဲ့အတွေ့ထူးမှာ သူရူးလောက်အောင်နစ်မျောခဲ့မိတာကိုလည်းမမေ့ပါ။ မူးလို့မှားတာမျိုးမဟုတ်ခဲ့ကြပေမဲ့ အရာအားလုံးကိုသူမမှတ်မိနိုင်တာက မူးရင်ထင်မိထင်ရာတွေလျှောက်ပြောတတ်လွန်းတဲ့သူ့ဗီဇကြောင့်။
မျက်မှောင်ကိုကုတ်ကာမှတ်မိသလောက်ပြန်စဉ်းစားမိတော့ အသိတရားတွေကဝိုးတို့ဝါးတား။
ပြေ့ကိုချစ်တယ်လို့ပြောလိုက်မိတာကိုတော့ သူကောင်းကောင်းမှတ်မိပါရဲ့။ သူ့ရဲ့နွားသိုးကြိုးပြတ်သလိုအပြုအမူတွေကြားမှာ ပြေ့ဆီကတုန့်ပြန်လာပုံလေးတွေ စကားသံလေးတွေကိုတော့ ခေါင်းထဲလုံးစေ့ပတ်စေ့မမှတ်မိနိုင်တော့ပါ။ လက်ထပ်ပြီးမှချစ်ဖို့လိုသေးလို့လားဆိုလား။
သေလိုက်ပါတော့ဝသုန်ကျော်ရာ၊ သောက်ရှက်ကလုံးလုံးကွဲပြီပေါ့။ ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ပြေ့ကိုသွားတွေ့ရပါတော့မလဲ။ သူငယ်ချင်းတွေကြောင့်လို့ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခြေအနေကယုံနိုင်စရာအကြောင်းရှိပါ့မလား။
နှာဗူးထပြီးပေါင်းကြံတယ်လို့ပဲထင်တော့မှာပေါ့။ နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ နေ့လယ် ၂ နာရီတောင်ခွဲတော့မယ်။ ကုတင်ဘေးမှာကျနေတဲ့ဖုန်းကိုယူကြည့်လိုက်တော့အားကကုန်ခါနီး။ ဝင်ထားတဲ့ Missed call တွေကလည်းတန်းစီလို့...။
