အခန်း ၃၂
ဝသုန်ကျော်
"မောင် ဒီဘက်ကိုလှည့်တော့လေ....အိယန်းကဖြင့်စင်ပေါ်ရောက်နေပြီ"
ပြေ့,အသံကြားလိုက်မှပြန်လှည့်လာပြီးကျိတ်ရယ်လိုက်မိတော့...။
"ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဟိုမှာ ဗန်ကျုံးကလှမ်းကြည့်နေတယ်"
"အာ...ဟုတ်သား"
အစ်ကိုထန်ဇင်းက အီယန်းလက်ကလေးကိုဗန်ကျုံးလက်ထဲထည့်ပေးပြီးစင်ပေါ်ကပြန်ဆင်းသွားစဉ် ဗန်ကျုံးကမုန်းမာန်တို့ဆီတစ်ချက်လှမ်းကြည့်၏။
ဘုန်းတော်ကြီးရဲ့ကောင်းချီပေးခြင်းကိုခံယူကြပြီးမှ ကတိသစ္စာအပြန်အလှန်ပြုရန်ပြင်နေချိန် မုန်းမာန်လက်ကိုဆုတ်ကိုင်လိုက်တဲ့ဝသုန့်လက်တစ်ဖက်။ အသာစောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ တောက်ပနေတဲ့မျက်ဝန်းနက်နက်တွေနဲ့စူးစိုက်ကြည့်နေပြန်တော့...။
"ဘာလဲ"
"ကတိသစ္စာအတူဆိုမယ်နော်၊ ပြေ့ညီတို့စုံတွဲနဲ့အတူတူ"
ချင်းလိုတွေပြောနေတဲ့ဘုန်းတော်ကြီး။ မျက်နှာချင်းဆိုင်နေရာယူထားတဲ့ဗန်ကျုံးနဲ့အီယန်းကြောင့် ဝသုန့်ဆိုလိုရင်းကိုသဘောပေါက်လိုက်မှ မုန်းမာန်ခါးလေးမတ်သွား၏။ ချင်းလိုပြောနေတဲ့ဓမ္မဆရာရဲ့စကားကိုနားမလည်ဘဲနားစွင့်နေမိခိုက်...။
"သတို့သားဝသုန်ကျော်သည် သတို့သားမုန်းမာန်ပြေကိုမိမိရဲ့အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ်လက်ခံပါသလား"
ဘေးနားကနေခပ်တိုးတိုးထွက်ပေါ်လာသံကြောင့် နှစ်ဦးလုံးလှည့်ကြည့်လိုက်မိခြင်းကတစ်ပြိုက်နက်ထဲ။ ကိုမြင့်အေးရဲ့မျက်နှာကစနောက်နေဟန်မရှိဘဲ စင်ပေါ်ကိုတည့်တည့်ကြည့်ကာဖြင့်လေးလေးနက်နက်ရှိနေ၏။
"ထပ်မေးမယ်။သတို့သားဝသုန်ကျော်သည် သတို့သားမုန်းမာန်ပြေကိုမိမိရဲ့အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ်လက်ခံပါသလား"
နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်မေးလိုက်ခြင်းမှာ ရင်ထဲလှုပ်ရှားခြင်းဖြင့်ဝသုန့်မျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်ချိန် ငုံ့ကြည့်လာတဲ့ဝသုန်ကတည်ကြည်သောမျက်နှာထားနှင့်သာ...။
