ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင်မနက်ပိုင်းမင်္ဂလာဆွမ်းကပ်ပြီး ညတွင်သူငယ်ချင်းအချို့ကို Dinner ပေးခဲ့ရ၏။ အားလုံးကိုစီစဉ်ပေးခဲ့သူကသဲနု။ မင်္ဂလာပွဲမှာပြေ့ကိုတကြည့်ကြည့်လုပ်ပြီး ရင်းရင်းနှီးနှီးသိနေသလိုလိုပဲ ဘယ်သူလဲ မသိသလိုသိသလိုလိုပဲနော်ဝသုန်ဆိုတဲ့အပြောနဲ့ ကပ်မေးနေတာတစ်ချိန်လုံး။
အပြန်ကားပေါ်တက်ခါနီးမှ သဲနုအနားအသာကပ်ပြီးတိုးတိုးပြောပြလိုက်မိချိန် ကျောကိုတအုန်းအုန်းထုကာအော်ပါတော့သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ အချိန်တိုအတွင်းသူတို့အဖွဲ့တွေစီစဉ်လိုက်တဲ့ Dinner ပွဲကပေါ်လာတော့တာပဲ။ သဲနုတို့တက်ကြွနေလိုက်ပုံများ သူ့ပွဲအလားထင်မှတ်ရ။
ရန်ကုန်မှာရှိနေတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကိုပါလှမ်းအကြောင်းကြားပြီး ဖိတ်လိုက်တာလည်းသူပဲ။ ညနေ ၆ နာရီမှာပြေ့ကိုသူတိုက်ခန်းကနေသွားခေါ်ပြီး သဲနုစီစဉ်ပေးထားတဲ့ဟိုတယ်ကိုသွားလိုက်ချိန် အချိန်တိုတိုအတွင်းပြင်ဆင်ထားတဲ့ညစာစားပွဲလေးကခမ်းခမ်းနားနား။
လူ ၃၀ ခန့်သာရှိတဲ့ Dinner ပွဲလေးက ပန်းတွေဘောလုံးလေးတွေနဲ့လှလှပပပြင်ဆင်ထားသလို အစားအသောက်တွေကလည်းပထမတန်းစား။ မေမေ့ဆီကလိုသလောက်တောင်းသုံးထားတာတဲ့လေ။ မတွေ့ရတာကြာတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကြောင့်ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသလို သူစိမ်းတွေကြားမှာအနေမကျသလိုငြိမ်သက်နေတဲ့ပြေ့ကိုလည်းအားနာနေမိ၏။
ပြေ့ဘက်ကမိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းက ဝမ်းကွဲမောင်နှမအပါအဝင်မှဆယ်ယောက်မျှသာ။ သူတို့တွေကလည်း ၉ နာရီလောက်မှာပြန်သွားကြတော့ ဝသုန့်အပေါင်းအသင်းတွေသာပွဲမှာကျန်ခဲ့ပြီး ဆူညံနေလေတော့သည်။
"ပြေ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေကြောင့်စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်နေပြီလား။ အရင်ပြန်ချင်လား"
"ရပါတယ်၊ ပြန်လိုက်ရင်ဘယ်ကောင်းမလဲ။ သူငယ်ချင်းတွေကိုသေချာဧည့်ခံနေပါ။ ကျွန်တော့်ကိုစိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ ကျွန်တော်နေတတ်ပါတယ်"
သဲနုကိုကြိုကြိုတင်တင်ပိတ်ထားပြီး စာရေးသူဆိုတာကိုမသိဟန်ဆောင်ခိုင်းထားရ၏။ ဂျပုမကမျက်စောင်းတခဲခဲနှင့်မကျေမချမ်းဖြစ်နေလို့ နင်လိုချင်တဲ့စာအုပ်ကိုထုတ်ပေးဖို့ငါကူညီမယ်ပြောလိုက်မှငြိမ်သွားတာမျိုး။ ဒါတောင်ပွဲမှာရှိနေတဲ့တစ်လျှောက်လုံး ပြေ့ကိုတကြည့်ကြည့်နဲ့လုပ်နေသေးတာ။
