အခန်း ၃၂
မုန်းမာန်ပြေ
အဝတ်အစားလဲနေစဉ် အခန်းထဲကိုဝင်လာတဲ့ဝသုန့်ကိုမှန်ထဲကနေမြင်လိုက်ချိန် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အကြည့်တွေကငေးစိုက်သွား၏။
"မောင်ကြည့်ကောင်းလားပြေ ဟင်"
အမေးကိုမဖြေနိုင်သေးဘဲ မော့ငေးနေမိခြင်းမှာ ဝသုန်ကသူ့ဆံပင်တွေကိုသပ်တင်လိုက်ပြီး အနောက်ကိုတစ်လှမ်းဆုတ်ကာ စိတ်ကြိုက်ကြည့်ဆိုတဲ့ပုံလုပ်ပြ၏။
စတိုင်ပန် ဒါမှမဟုတ် ဂျင်းဘောင်းဘီကိုဆွယ်တာလက်ရှည်အပါးနဲ့ဖြစ်ဖြစ် စပို့ရှပ်လေးတွေနဲ့တွဲဝတ်ပြီးအပေါ်ကနေဂျူတီကုတ်တစ်ထည်နဲ့မြင်သားကျနေတဲ့မုန်းမာန် Muted Heart လေးက အသွင်တစ်မျိုးနဲ့ဆန်းသစ်နေခြင်းမှာ မုန်းမာန်နှလုံးသားလေးပျော်ကျသွားမတတ်။
ခဲရင့်ရောင်အနောက်တိုင်းဝတ်စုံက ဝသုန့်ကိုယ်ပေါ်မှာချပ်ချပ်ရပ်ရပ်။အရပ်မြင့်မြင့်နှင့်လှပတဲ့ကိုယ်ဟန်ရှိတဲ့ဝသုန်က ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားခြင်းမှာအမြင်ဆန်းနေသလို အင်မတန်ကြည့်ကောင်းလွန်းနေတာလည်းအမှန်။
"အဲလောက်တောင်သဘောကျတာလားဟင်၊ ပြေ့,မျက်လုံးလေးတွေကတောက်နေတာပဲဗျာ"
"အင်း...တအားသဘောကျတယ်။ စတွေ့တဲ့အချိန်လေးကိုတောင်သတိရသွားပြီ "
"ဟုတ်လား၊ အဲတုန်းကမောင်ကတအားမိုက်နေတာလား"
"မမိုက်ပါဘူး၊ အခုထက်တောင်မည်းသေး"
"ဟာ..."
"ဒါပေမဲ့မောင့်ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းမိုက်တယ်လို့ခံစားရပြီးငေးနေမိတာ..."
"အင်း...ဆက်ပြောပါအုံး"
"မောင်ကရှပ်အင်္ကျီလေးကိုချွတ်လိုက်တော့ စွပ်ကျယ်အဖြူလေးပဲကျန်တဲ့အချိန်မှာကျွန်တော်ရင်ခုန်သွားတာ..."
"ကြည့်စမ်း၊ လူကိုပြစ်မှားနေတာပေါ့"
"မဟုတ်ပါဘူး။ သဘောကျလို့ကြည့်နေမိတာမျိုးပါ၊ ဘာကိစ္စပြစ်မှားရမှာလဲ...ရုပ်ကတော်တော်ချောတာဆိုတော့...ဟွန့်"
"ဟာ...ကိုယ့်ယောက်ျားကိုဘလိမ်းနေတာနော်။ သားမက်နဲ့ယောက်ခမတစ်လေသံထဲပါလား"
