အခန်း (၂၅)
ဝသုန်ကျော်
တွဲကနေတဲ့ချင်းမလေးက ဆေးရုံကဝန်ထမ်းတစ်ဦးရဲ့တူမလေးမို့ ဝသုန်နဲ့လည်းမျက်မှန်းတန်းမိပါသည်။ ဖလမ်းချင်းဗန်ကျုံးက ဟားခါးချင်းမလေးကိုအကတိုက်ချိန်မှာတွေ့ပြီး သဘောကျသွားသေးတာ။ ဒီချင်းမလေးက အက,လည်းကောင်းပြီးတော်တော်လေးလည်းချောလို့ ချင်းလူငယ်တွေကြားမှာအင်မတန်ရေပန်းစားသူလေး။
မိဘမဲ့လေးမို့ ဦးလေးမိသားစုနဲ့အတူနေရတဲ့ချင်းမလေးက ဆေးရုံနားကဝန်ထမ်းအိမ်ရာလေးမှာပဲနေသူမို့ ဝသုန်နဲ့နည်းနည်းခင်မင်၏။ ဒီပွဲမှာလူပျိုလေးတွေများနေခြင်းကလည်း သူပါနေခြင်းကြောင့်ပေါ့။
သူ့ကိုခေါ်လာနိုင်ဖို့ ဝသုန့်မှာသူ့ဦးလေးနဲ့အဒေါ်ကိုသေချာခွင့်တောင်းခဲ့ရတာမျိုး။ သဘောကျတယ်ပြောပေမဲ့ အင်မတန်ရှက်တတ်လွန်းတဲ့ဗန်းကျုံးကြောင့် ဝသုန့်မှာကိုယ်ဖိတ်တဲ့ဧည့်သည်ကိုယ်ဘာသာဧည့်ခံနေရ၏။
ဝိုင်းဖွဲ့က,ကြတော့လည်း အင်မတန်မူးရူးနေကြတဲ့လူငယ်တွေကိုလန့်နေတဲ့အိမ်တွင်းပုန်းလေးက ဝသုန့်နားကိုအရင်ပြေးကပ်လာပြီး သူ့နားမှာက,ပေးပါလို့ပြောလာတော့လည်းမငြင်းဆန်နိုင်။
က,နေကြရင်း ပွဲပြီးတာနဲ့စီစဉ်ပေးထားတဲ့ကားနဲ့အိမ်ပြန်ရန် မှာနေရသေးသည်။ လူငယ်တွေကြိုပို့ရန်အတွက် ကားနှစ်စီးစီစဉ်ပေးထားပေမဲ့ တစ်ချို့ကဆိုင်ကယ်နဲ့လာကြသူတွေလည်းရှိ၏။
တာဝန်ခံပြီးခေါ်လာခဲ့မိတော့ အစစအရာရာဂရုစိုက်နေရခြင်းကတစ်ဖက်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်က ချင်းမလေးနှစ်ဦးကြားကပြေ့ကိုလည်းတစ်ချက်တစ်ချက်လှမ်းကြည့်နေရသေး။
ဒီလိုဝိုင်းပတ်က,နေကြခြင်းမျိုးက တော်တော်နဲ့ပြီးတာမဟုတ်။ မောရင်ခဏထွက်ပြီးနား၊ သောက်စားပြီးမှတစ်ကျော့ပြန်ဝင်က,ကြရင်း ပွဲကဆက်နေခြင်းမျိုးကိုပြေကမသိတော့ မောနေမှာကိုစိုးရိမ်နေမိသည်။
မူးကွဲနေတဲ့ဗန်ကျုံးကိုလည်းအားကိုးလို့ရမယ်မထင်။ လက်ကိုဖြုတ်ပြီးပြေ့ကိုသွားနားခိုင်းမယ်ဟန်ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ဘေးကကောင်မလေးကဘယ်လိုမှထားခဲ့လို့မရ...။
