မုန်းမာန်ပြေ
ဖုန်းချလိုက်ပြီးချိန် မျက်ဝန်းထဲတွင်ပြည့်သိပ်နေသောမျက်ရည်စတွေက ပါးပြင်နှစ်ဖက်ပေါ်စီးဆင်းသွားပေမဲ့ မုန်းမာန်နှုတ်ခမ်းလေးတွေမှာတော့ပြုံးရိပ်သဲ့သဲ့။
တွေ့ချင်တာပေါ့ လိုက်ပို့ပေးချင်တာပေါ့။ သို့ပေမဲ့အခြေအနေကမပေးခဲ့ပါ။ နေ့လယ်ကဝသုန်နဲ့ဖုန်းပြောပြီးချိန် အပြန်အလှန်လက်ဆောင်ပေးချင်စိတ်နဲ့ Junction ကို ငယ်လေးတားနေတဲ့ကြားကသွားခဲ့မိခြင်းကြောင့် သွေးကပြန်စိမ့်၏။
ငယ်လေးကဘာမှမပြောပေမဲ့ ငြိမ်းချမ်းသိတော့ဆူပူပါတော့သည်။ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်ဆိုတော့လည်းငြိမ်နေရတာပေါ့။ လိုက်ပို့ပေးချင်နေတဲ့မုန်းမာန်ကို သွားတော့မတွေ့ရဘူး၊ တွေ့ချင်ရင်အိမ်မှာခေါ်တွေ့လို့ပြောလာတော့မှ ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်ရ၏။
ဝသုန့်အတွက်လက်ဆောင်တွေကိုစိတ်တိုင်းကျသွားရွေးဝယ်တာတောင်လွန်လှပြီတဲ့။ အသံကြားမိရင်ပြေးတွေ့ချင်စိတ်ကိုထိန်းမရမှာစိုးလို့ အောင့်အီးနေရချိန်မှာနာရီကိုတကြည့်ကြည့်။ ၄ နာရီအိမ်ကထွက်မယ်ဆိုတာကိုသိနေတော့ အိပ်ရာထဲမှာနေရင်းငိုချင်လာ၏။
ဖုန်းခေါ်လာချိန်မှာချက်ချင်းမကိုင်ရဲဘဲ ငိုင်နေမိပြန်၏။ ထင်တဲ့အတိုင်းဝသုန့်အသံကြားလိုက်ချိန်မှာပဲ မျက်ရည်စတွေကမဖိတ်ခေါ်ဘဲရောက်လာတော့တာ။ ပြေ့ကိုချစ်တယ်ဆိုတဲ့စကားကြောင့် မုန်းမာန်ပျော်ရွှင်မိပေမဲ့အခြေအနေတွေကြောင့်လိုက်မပို့ရတဲ့အဖြစ်အတွက် အင်မတန်ဝမ်းနည်းမိပါသည်။
အထူးကုနဲ့ပြပြီးတဲ့နောက်မှာ မုန်းမာန်ကိုအိမ်မှာပဲအနားယူဖို့ပြောလိုက်တဲ့နောက် အစိုးရိမ်လွန်နေတဲ့ငြိမ်းချမ်းကြောင့် အခန်းထဲကနေတောင်မထွက်ရပါ။
အတွင်းသားတွေပါထိခိုက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် လမ်းများများလျှောက်လိုက်တာနဲ့ သွေးကပြန်ကျနေခြင်းကြောင့်လည်းပါတာပေါ့။ ဆရာဝန်လေးကိုပွင့်ပွင်းလင်းလင်းပြောပြမိတဲ့နောက်မှာ Bed rest လုပ်ခိုင်းတော့တာပဲ။
ခွင့်နဲ့ခဏပြန်လာတဲ့ဆရာဝန်လေးမှာ ဘယ်မှတောင်မသွားနိုင်ရှာပါ။ နှစ်ယောက်ထဲရှိနေချိန်မှာမှ စကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြချိန်ဝသုန်ကိုသူသိတယ်လို့ဆိုလာ၏။
