မုန်းမာန်ပြေ
ဟားခါးကိုမသွားခင်လာတွေ့အုံးမယ်ဆိုတဲ့လင်းလွန်းငယ်က မသွားခင်တစ်ရက်အလိုမှာတကယ်ကြီးရောက်ချလာ၏။ ဆိုင်ကိုငြိမ်းချမ်းကလိုက်ပို့ပေးပြီးချိန် သီးသန်စကားပြောချင်တယ်ဆိုလာပြန်တော့ အပေါ်ထပ်ကိုခေါ်ခဲ့လိုက်ရသည်။
ကြိုမှာပေးထားတဲ့ပီဇာ၊ ကြက်ကင်နဲ့ကိုလာကိုအကြိုက်ထိုင်စားပြီးမှ ရုပ်တည်လေးနဲ့စကားစ၏။
"ကျွန်တော်ကအစ်ကို့ရဲ့ Personal doctor လို့ကိုယ့်ဘာသာခံယူထားတယ်၊ မှန်တယ်ဟုတ်"
"ဟုတ်တာပဲလေ"
"ဒါကြောင့်ပြောသင့်ပြောထိုက်တာမျိုးတွေပြောပြချင်တယ်"
"ပြောလေငယ်လေးရ..."
"အဲ...Personal doctor အပြင်အစ်ကို့ရဲ့ညီလေးတစ်ယောက်လို နောက်ပြီးအစ်ကို့အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းရဲ့ချစ်သူလို..."
"ကဲပါငယ်လေးရယ်...စကားပလ္လင်တွေကခံနေလိုက်တာ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်းပြော၊ ငယ်လေးစေတနာကိုနားလည်တယ် ဟုတ်ပြီလား"
"ဒါဖြင့်တဲ့ပဲပြောလိုက်တော့မယ်"
"အေး...အစ်ကိုကလည်းတဲ့တိုးပြောမှပဲသိမှာမျိုး၊ မင်းလှည့်ပတ်ပြောနေရင်သာလမ်းကြောင်းလွဲသွားလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်သား၊ ဒါ့ကြောင့်ကိုကိုကပြောတာ..."
"ဘာတဲ့လဲမင်းကိုကိုက..."
"အစ်ကိုကလူကြည့်တော့လည်ဝယ်မဲ့ပုံနဲ့၊ တစ်ခါတစ်လေအူတူတူနဲ့တဲ့။ သိချင်ရင်လည်းချက်ချင်း၊ မသိချင်ရင် ပုတ်လောက်ကြီးရေးပြလည်းမြင်ချင်မှမြင်တာမျိုးတဲ့"
"အောင်မာ...ငါ့ကိုများ၊ လာမှတွေ့အုံးမယ်"
"ကဲပါ...အချိန်ရတုန်းပြောမလို့ပါဆို၊ ကိုကိုကခဏနေရင်လာပြန်ခေါ်ချင်ခေါ်နေမှာ"
"လာခေါ်လည်းနားအေးတာပဲ"
"အစ်ကိုနော်၊ စေတနာနဲ့ပြောပြမလို့ဟာ..."
"ပြောစေဗျာ"
အမှန်ဆိုမုန်းမာန်မအားပါ။ မနက်ထဲကရက်ရှည်ခရီးသွားဖို့အရေး လိုအပ်တာတွေထည့်သိုနေရင်းဆိုင်ကိုလည်းဆင်းကြည့်ရသေးသလို မေမေဥမ္မာကလည်းနေ့လယ်စာစားဖို့ခေါ်ထားသေး၏။
