အခန်း (၃၁)
May 2018
၁၂ လရာသီလုံးအေးနေတတ်တဲ့ဟားခါးမြို့လေးက မေလဆန်းမှာတောင်အနွေးထည်တစ်ထပ်ဝတ်ထားရ၏။
မေလကုန်ကစပြီးမိုးတွေအဆက်မပြတ်ရွာတော့မယ်ဆိုခြင်းကြောင့် ဗန်ကျုံးတို့မင်္ဂလာပွဲကိုမေလပထမပတ် Sunday တွင်ပြုလုပ်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ဧပြီလ၏သင်္ကြန်ရက်တွေမှာလည်း ဟားခါးမြို့လေးကစည်ကားခဲ့ပါ၏။
ပြည်မလိုတော့ရေပက်သူ ရေပက်ခံသူများနှင့်စည်ကားနေခြင်းမျိုးတော့မဟုတ်ပါ။ ဒေသခံတွေကသင်္ကြန်ဆိုတာကိုမကျွမ်းဝင်ပေမဲ့ ဟားခါးရောက်ဗမာလူမျိုးတွေကတော့ ရိုးရာမပျက်ဆင်နွှဲချင်ကြသည်။
ဌာနဆိုင်ရာရုံးတွေက ဟားခါးမိန်းလမ်းဘေးတွင်မဏ္ဍာပ်ငယ်များထိုးကာ ရေကစားခြင်း၊ စတုဒီသာကျွေးခြင်းများကိုလုပ်ခဲ့ကြပြီး အဆိုအကများကိုလည်းထည့်သွင်းကာဆင်နွှဲခဲ့ကြခြင်းမျိုးသာ။
ဌာနဆိုင်ရာအချင်းချင်းဖိတ်ကာ လည်ပတ်ပျော်မြူးခဲ့ကြရင်းသင်္ကြန်ရက်လေးကိုကုန်လွန်ခဲ့ကြ၏။ မုန်းမာန်တို့တောင် ဆေးရုံဝန်းထဲမှာမုန့်လုံးရေပေါ်ကုသိုလ်လုပ်ပြီး ဆင်နွှဲခဲ့လိုက်ကြသေးသည်။ တောင်ပေါ်နှင့်တောင်အောက်ရှိဘုန်းကြီးကျောင်းနှစ်ကျောင်းတွင် ဗမာလူမျိုးတွေစုကာအလှူပွဲများကိုနေ့တိုင်းပြုလုပ်ခဲ့ကြပြန်သေး၏။
အေးမြတဲ့တောင်ပေါ်ဒေသလေးမှာ ပက်တဲ့ရေကလည်းရေခဲတမျှအေးစိမ့်လှသည်။ သို့ပေသိ ပက်တော့ပက်ကြတာပါပဲ။ သင်္ကြန်ပြီးသွားတော့လည်း နိစ္စဒူဝအတိုင်းပြန်ဖြစ်ပြီးအလုပ်ကိုပြန်ဝင်တဲ့ဝသုန်။
နေ့စဉ်ချက်ပြုတ်ပြီးပို့မြဲတိုင်းပို့နေတဲ့မုန်းမာန်။ ပိုလာတာက မုန်းမာန်တို့အိမ်လေးမှာလူတစ်ယောက်တိုးလာခြင်းကြောင့် ပိုမိုအသက်ဝင်လာခြင်းပေါ့။
ဗန်ကျုံးနဲ့အီယန်းက လက်ထပ်ပွဲလေးမလုပ်ရသေးပေမဲ့ နှစ်ဖက်လူကြီးတွေရှေ့မှောက်မှာအပြန်အလှန်အသိအမှတ်ပြုခြင်းကိုခံယူပြီးတဲ့နောက် မုန်းမာန်တို့အိမ်မှာလာနေကြ၏။ နှစ်ယောက်လုံးစိုက်ပျိုးရေးခြံမှာအလုပ်ရသွားခြင်းကြောင့် နေ့ဘက်ဆိုလျှင်မုန်းမာန်တစ်ဦးထဲသာအိမ်မှာကျန်ခဲ့၏။ သို့ပေမဲ့မုန်းမာန်နေပျော်ပါသည်။
