မုန်းမာန်ပြေ
တစ်လမ်းလုံးဖေးမလက်တွဲခေါ်လာသောလက်တစ်ဖက်ကိုဆွဲတစ်ဖုံ ခိုတစ်လှည့်နှင့်ခရီးလမ်းကတစ်ဝက်ကျိုးလာလေပြီ။ ချမ်းအေးလွန်းလို့ထပ်ဝတ်လာခဲ့သည့်ဂျာကင်ထည်ထူထူမှာ တောင်စတက်ပြီးနာရီဝက်အကြာတွင် ဗန်ကျုံးကျောနောက်ကပလိုင်းကြီးထဲကိုပါသွားရှာ၏။
ထိုအခါမှ ဆွယ်တာတစ်ထည်ထဲကိုသာဝတ်ဆင်လာသည့်ဝသုန့်အကြောင်းကို မုန်းမာန်သိလိုက်ပါတော့သည်။ ရာသီဥတုကချမ်းစိမ့်နေသေးသော်လည်း မုန်းမာန်နောက်ကျောနှင့်နားထင်စပ်တွင်ချွေးစတွေကစို့သီလာလေပြီ။
"ပြေ...ရရဲ့လား၊ ခဏနားဦးမလား"
"ဟင့်အင်း"
နားလိုက်ရင် ဆက်တက်ဖို့အင်အားရှိနိုင်တော့မယ်မထင်သလို၊ နားလိုက်တာနဲ့ချွေးနဲ့လေအေးထိပြီး ချမ်းစိမ့်လာခြင်းကပိုအနေရခက်၏။
"ဒါဆိုဖြည်းဖြည်းချင်းတက်ကြမယ်နော်၊ မတက်နိုင်တော့ရင်ပြော၊ ကျွန်တော်ပွေ့သွားပေးမယ်"
"မဟုတ်တာ..."
မုန်းမာန်တောင်ဒီလောက်မောဟိုက်နေတာ ဘယ်လောက်ကျင့်သားရနေတယ်ဆိုဆို ခန္ဓာကိုယ်အနေအထားတွေကတအားကွာနေတာမျိုးမှမဟုတ်တာ။ သူပွေ့ချီနိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် မြေပြန့်နေရာမျိုးမှာပဲချီနိုင်မှာပေါ့။ ဒါတောင်မုန်းမာန်ကသူ့ထက်ပိန်လို့သာ။
ထို့အပြင်ဝသုန့်နောက်ကျောတွင် ချင်းပလိုင်းတစ်လုံးလည်းပါနေပြန်၏။ လည်ပင်းဖုံးသည့်ဆွယ်တာထူထူအနက်ရောင်နှင့် အပြာနုရောင်ဂျင်းတစ်ထည်ဝတ်ထားတဲ့ဝသုန်က မုန်းမာန်ရောက်ပြီးမှအနည်းငယ်ပိန်သွားသလိုပဲ။
မြင့်မားတဲ့အရပ်နှင့် ချင်းပလိုင်းကိုနောက်ကျောမှာသိုင်းလွယ်ထားပုံက မုန်းမာန်မျက်လုံးထဲမှာသိပ်ကိုကြည့်ကောင်းလွန်းတာပဲ။
ဒါကြောင့်လည်း နေရောင်ထွက်လာထဲကတစ်လမ်းလုံးရှုခင်းအလှတွေကိုတစ်လှည့်၊ ဝသုန့်ပုံကိုတစ်လီရိုက်လာခဲ့မိတာပေါ့။ အနက်ရောင်မှာအနီရောင် Nike စာတမ်းပါတဲ့ လျှာထိုးဦးထုပ်ကိုဆောင်းထားတဲ့ဝသုန့်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးဟန်နှင့်လန်းဆန်းတက်ကြွနေ၏။
