ဝသုန်ကျော်
ကိုယ့်ဘာသာတနုံ့နုံ့ခံစားနေရတော့ နားရက်မှာတောင်စိတ်ကမကြည်လင်မသာယာနိုင်တဲ့ဘဝ။ ဘာမှမသိတဲ့ပြေကတော့ ဝသုန်စားဖို့ဖွယ်ဖွယ်ရာရာတွေကိုဗန်ကျုံးနဲ့အောက်ထပ်မှာချက်ပြုတ်နေချိန် ဝရံတာမှာတစ်ယောက်ထဲငူငူကြီးထိုင်နေမိ၏။
တကယ်တမ်းတွေးကြည့်ရင်လင်လွန်းပြောသလို သောက်လုပ်မဟုတ်တာလုပ်မိတဲ့ဝသုန့်အပြစ်ပါပဲ။ ပြေ့ကိုစိတ်မဆိုးပေမဲ့ စိတ်ထဲဘယ်လိုမှနေလို့ထိုင်လို့မရအောင် ဟိုဗူးကြီးကအတွေးထဲမှာတဝဲဝဲ။ သူ့မှာတော့မထိရက်မကိုင်ရက်ဖြစ်ခဲ့ရတာကို ဒင်းကတော့ဖြင့်...။
"ဝသုန်"
ကျိတ်မနိုင်ခဲမရအတွေးတွေနဲ့ရှိနေစဉ် အနားကပ်ခေါ်လိုက်သံကြောင့်ရင်ထဲထိတ်ကနဲ။
"ဘာတွေအလိုမကျဖြစ်နေတာလဲ၊ မျက်နှာကြီးကလည်းသုန်မှုန်နေတာပဲ"
"စိတ်တိုစရာနည်းနည်းရှိနေလို့"
"ကျွန်တော့်ကိုများလား"
"မဟုတ်တာ၊ ပြေ့ကိုဘာလို့စိတ်တိုရမှာလဲ။ တခြားဟာပါ"
"ဆေးရုံမှာအဆင်မပြေခဲ့တာရှိလို့လား"
"ဆိုပါတော့..."
ဘေးမှာလာထိုင်တဲ့ပြေက ပန်းကန်လေးတစ်ချပ်ကိုဝသုန့်လက်ထဲထည့်ပေးရင်း...။
"အာလူးကတ်တလိတ်လေးလုပ်လာတာ၊ ပူတုန်းစားကြည့်"
"ပြေလုပ်ရင်ကောင်းပြီးသား"
ဘာပဲကျွေးကျွေးစားကောင်းနေပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ကြက်အူချောင်းလို ရှည်မျောမျောသဏ္ဍာန်အာလူးကတ်တလိတ်လေးတွေကို ကောင်းကောင်းမျိုမကျချင်တော့ပါ။
အာလူးကတ်တလိတ်မှမဟုတ်၊ ဒီလိုလုံးလုံးရှည်ရှည်ပုံတွေကို အခုတလောဘယ်လိုမှကြည့်လိုကိုမရသလို မြင်တောင်မမြင်ချင်တော့တာမျိုး။
အပေါ့သွားချိန်တောင်မှ ကိုယ့်ဟာကိုငုံ့မကြည့်ချင်လောက်တဲ့အထိ စိတ္တဇတောင်ဖြစ်ချင်နေမိ၏။
"မွေးနေ့အတွက်ဘာတွေစီစဉ်ထားလဲ"
"ဆေးရုံကလူနာနဲ့ဝန်ထမ်းတွေကိုနွားနောက်သားနဲ့ နေ့လယ်စာကျွေးမယ်လို့စီစဉ်ထားပြီးသားပါ"
