2018, April 7
အရင်နှစ်တွေကနဲ့မတူတဲ့မွေးနေ့ရက်လေးက ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းခညောင်းခြင်းများနဲ့စတင်ခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်ဘုန်းကြီးကျောင်းလေးမှာ မွေးနေ့ကုသိုလ်အာရုံဆွမ်းကပ်ရန်စီစဉ်ထားကြောင်းကို မတိုင်ခင်ညမှသာဝသုန့်ကိုပြေကအသိပေး၏။
မနေ့ညကလည်း ၁၁ နာရီခွဲတဲ့အထိ သုံးဦးသားအတူချက်ပြုတ်ပြီးသည့်တိုင် ပြေကမနက် ၃ နာရီထဲကထပြီး အဆင်သင့်ပြင်နေခြင်းများကြောင့် ဝသုန့်စိတ်ထဲကြည်နူးခြင်းတစ်ဝက် အားနာခြင်းတစ်ဖက်။
ဘုန်းကြီး ၅ ပါးနှင့်ကိုရင် ၃ ပါးသာရှိတဲ့ကျောင်းလေးအတွက် ချက်ပြုတ်ထားတာတွေကစုံစုံလင်လင်။ ဘယ်တုန်းထဲကမှာထားမှန်းမသိတဲ့ ရွှေပုဇွန်မုန့်မျိုးစုံကလည်းအချိုပွဲအတွက်တင်မက ဆေးရုံကဝန်ထမ်းတွေအတွက်ပါတစ်ဗူးစီပါနေပြန်သေးသည်။
မနက် ၅ နာရီအရောက်ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွားတော့လည်း ချမ်းအေးနေသေးသည့်ဟားခါးမနက်ခင်းမှာတောင် ပုဆိုးနှင့်ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလေးကိုအပေါ်မှာအနွေးထည်ထူထူတစ်ထပ်နှင့်ကျော့သန့်နေအောင်ဝတ်စားထားပုံကအလှူရှင်လေးပုံစံနှင့်လိုက်ဖက်လွန်းလှသည်။
ဟားခါးရောက်မှ တစ်ခါမှမဝတ်ခဲ့ရတဲ့ပုဆိုးလေးနဲ့ပြေ့ကို ဝသုန့်မှာကြည့်မဝနိုင်အောင်ဖြစ်နေမိ၏။ ပြေ့နည်းတူဝသုန်လည်းမြန်မာဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ အသရေချင်းကကွာခြားနေဆဲ။
မနက်ဝေလီဝေလင်းမှာ ဝသုန်တို့နှစ်ဦးအပါအဝင်လိုက်ပါလာသူကဗန်ကျုံး၊ ကိုမြင့်အေးနှင့်ကားဆရာအပါမှပေါင်းသုံးဦးသာ။ ဆွမ်းကပ်ပြီးမှကိတ်နဲ့ကော်ဖီကိုကျောင်းမှာပဲစားလိုက်ကြပြီး ကလေးတွေကိုမုန့်အပါအဝင်မုန့်ဖိုးစာအိတ်လေးတွေပေးဝေနေမိတာလည်းပျော်ပျော်ပါးပါး။
ရိုးရှင်းလှတဲ့အလှူလေးက မနက် ၈ နာရီမှာပြီးဆုံးသွားခြင်းကြောင့် အိမ်ကိုပြန်လာပြီးခဏနားကြ၏။ ဆေးရုံမှာနေ့လယ်စာကျွေးရန်စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ပြေကမုန့်တွေလိုက်ပေးချင်သေးတယ်ဆိုလာပြန်တော့ နှစ်ဦးသားဆေးရုံကို ၁၀ နာရီမှာပြန်ထွက်ခဲ့ကြပြန်သည်။
